சூளாமணி (வசனம்‌, '

சூளாமணி

(வசனம்‌):

கடலூர்‌ டவுன்‌ ஹைஸ்கூல்‌ தலைமைக்‌ தமிழ்ப்‌ பண்டிதர்‌ ப ந. பலராம ஐயர்‌ ........ இயத்றியது,

சேன்னை கணேஷ்‌. கம்பேனி . 1918

கேம்ப்ரிட்ஜ்‌ பிரஸ்‌, சென்னை.

ம்கவுரை

கு முத லூனிகய்‌ (க 'கல்மணிக்‌ கரத்‌ ட்‌ தேவர்‌ என்னும்‌ பெயர்த்‌ ப இயற்றப்பட்டது: ட அதத்க்கை மதத்தைச்‌ சார்ந்தவர்‌. வல்ந்தால்தி ல்‌-இத்கி

வ்வசன நா யம்‌ தோலாமே கவிஞர்‌ பெருமா

வைச்‌ சேர்ந்த கார்வேட்டு நகரில்‌ முன்பு றன்ன யிருந்த விஜயராஜன்‌ காலத்திலிருந்தவரென்பது நூற்‌ இறப்புப்‌ பாபிரத்தால்‌ விளங்‌ துறது, ஆனால்‌ எக்கா லத்திலிரந்த விசபனென்பது சரித்திரத்தால்‌ விளங்க வில்லை, எனினும்‌ ஜைனமதம்‌ பிரபலமாயிருர்த கி, பி, ஆழும்‌ நூற்றாண்டில்‌ இவர்‌ இருந்திருக்கலாமெ ன்று ஒருவாறு ஸ்தூலமாய்ச்‌ சொல்லலாம்‌, நூலாசிரியரையும்‌ உரையாசிரியரையும்‌ அவர்தம்‌ இயற்பெயர்கொண் டழைச்சாது மற்றொரு காரணம்‌ பற்றிய பெயரால்‌ அழைப்பது முற்காலத்திய வழக்க மாயிருந்தது, உதாரணமாக, திருக்கோவையார்‌ உரை யாசிரியர்‌, பேராசிரியர்‌ (மஹோபாத்தியாயர்‌) என்றே வழங்கப்படுவார்‌. அதுபோலவே, * இழுமென்‌ மொழி யான்‌ விமுமியது நுவலினும்‌ '? என்னும்‌ தொல்காப்‌ பியச்‌ சூதிதரெத்திற்க்ணெங்க, தொன்மையாகயெ பழங்‌ கதை மேலதாய்‌ இழுமென்னுமினி௰ய மென்சொல்லா: னியன்ற விழுமிய பொருட்டொடர்‌ நிலச்செய்யுளா கிய தோல்‌ ' என்பதனைக்‌ கூறும்‌ மொழியினை யுடை யார்‌ என்ற காரணட்‌ பெயரிடப்பட்டு நமது ஆசிரியரும்‌

2 ண்‌ மணி

வழங்கப்பட்டனரென்றே தோன்றுின்றது, இதுவே யுமன்றி, பழைய புலவர்களுக்கும்‌ அவர்கள்‌ நால்களுக்‌- கும்‌ அவரவர்கள்‌ செய்யுட்களிற்பிரயோகித்த ஒவ்வோர்‌ அருமையான. தொடர்மொழி காரணமாகப்‌ பெயா்‌ ்‌ வழங்கி வந்ததாகவும்‌ தெரிகிறது, மலைபடுகடாம்‌” ஏன்ற அருந்தொடர்‌ மொழியால்‌ அ௮ததொடர்‌ வந்‌ துள்ள கூத்தராற்றுப்‌ படையும்‌ பிற்காலத்தில்‌ வழங்க லாயிற்று. கல்பொரு சிறு நுரையார்‌, தேப்புரி பழக கயிற்றினார்‌, மீனெறி தூண்டிலார்‌ என்ற புலவர்கள்‌ பெயரும்‌ அவர்கள்‌ உபயோகித்த ௮வ்வருந்‌ தொடர்‌ மொழிகளைக்‌ கொண்டே வழங்கப்படலாயின. இங்‌ கனமே, சூளாமணி ுலாசிரியரும்‌, தோல்வி ' படை யாத என்ற பொருளில்‌ £: தோலா? என்ற சொல்லத்‌ தமது காப்பியத்தில்‌ அருமையாயப்‌ பிரயோகஞ்‌ செய்‌ : துள்ளார்‌. :₹ அர்க்குர்‌ தோலா தாய்‌ '' (அரசியற்‌ ௪ருக்‌ 'கம்‌, 849) 4 தோலா சாவிற்‌ சுச்சுதன்‌ சொல்லும்‌ பொ . ிளைக்ளம்‌"" (மந்திரசாலைச்‌ சருக்கம்‌, 10) என்ற இட ங்களில்‌ இவர்‌ 6 தோலா! என்ற மொழியை உபயோட தீத ௮ருமையைக்‌ கொண்டு புலவர்கள்‌ இவரைத்‌ தோ லாமொழித்‌ தேவர்‌ என்று கூறினர்‌, எனலும்‌ பொருக்‌ தும்‌. ஆதலின்‌ ஈண்டுக்‌கூறிய இரண்டு காரணங்களில்‌ எதுபற்றியாயினும்‌, இவர்க்கு வழங்யெ தோலாமொ ழித்‌ தேவர்‌ என்ற பெயர்‌ இயற்பெயரன்றிக்‌ காரணப்‌ பெயரென்றே அணியப்படும்‌. தேவர்‌ என்ற பெயர்ப்‌ பகுதியால்‌ இவர்‌ ஜைனரென்பது போதரும்‌. சூளாமணிக்‌ கதை அருகத மகா புராணமா௫ய ஸ்ரீ புராணத்தில்‌ சிரேயஸ்வாமிகள்‌ புராணத்தி னி.றுதியிற்‌

முகவுரை 3

கூறப்பட்டுள்ளது. அதன்‌ கண்‌, கதாகாயகனுன இவிட்ட குமாரனுடைய முற்பிறப்பின்‌ வரலாறு காணப்‌ படுன்றது. அதனைப்‌ பின்‌ வருமாறு சுருக்கி வரை ன்றாம்‌ :-- ட ரசு

ப மதததேசத்தில்‌ இராஜக்ருச நகரத்தில்‌ விசுவபூதி என்ந ஐரரசனிருந்தான்‌ ; அவன்‌ மனைவி ஜைநி. அவர்‌ களுக்கு விசுவரந்தி என்ற பெயருடையவோர்‌ புதல்வ னிருந்தான்‌. விசுவபூதி அரசாண்டு வருகையில்‌ ஒரு நாள்‌, திரண்டிருந்த சரத்கால மேகமெல்லாம்‌ காற்முற்‌ தெறுண்டு நாசமடைந்ததைப்‌ பார்த்து, உலக வாழ்க்‌ கையில்‌ வெறுப்புக்கொண்டு, தனது தம்பியாகிய விசாக பூதிக்கு முடிசூட்டுவித்துத்‌ தன்‌ புதல்வனாகிய விசுவ இயை இளவரசாக அமைத்துத்‌ தான்‌ ஸ்ரீதர முனிவரர்‌ டம்‌ திகைபெற்றுத்‌ துறவியாயினான்‌,

விசுவநந்தி யுவராஜா அத்தியந்த விஈவாசத்தோடு - பரிபாலித்துவந்த மகோஹாமென்றதோர்‌ உத்தியான வனம்‌ அதிக இரமணீயமாயிருந்தசு. அதில்‌ பற்பல விதமான புஷ்பச்செடிகளும்‌ அபூர்வ விருகஷங்களும்‌ செறிக்இருந்தன. ஒருகாள்‌ லிசாகபூதியின்‌ புதல்வ னாகிய விசாகநந்தி யென்பான்‌ இந்த மகோஹசோத்தி பான வனப்பினைக்‌ கண்ணுற்று ௮ச்சோலையைத்‌ தன்‌ னதாகப்‌ பெறவேண்டுமெனனும்‌ பேராசை கொண்டது மன்றி, ௮வன்‌ உடனே தன்‌ பிதாவினையடைந்து, விச வதர்‌இயால்‌ கற்பிக்கப்பட்ட மகோஹ ராத்‌. தியான வனத்தினை எனக்குத்‌ தந்தருளவேண்டும்‌, இன்றேல்‌ யான்‌ தேசத்தைவிட்டு ஓடிப்போவேன்‌ '” என்று நிர்ப்‌ பந்தித்தனன்‌. அவனது உபத்திரவத்தினைப்‌ பொறுக்க

4 சூளாமணி

மூடியாத தந்தையும்‌ ௮ச்சோலையைத்‌ தன்‌ மைந்தனு க்கு உபாயத்தால்‌ வாங்சச்கொடுக்க நினைத்துத்‌ தனது ஜேஷ்ட ப்ராதாவின்‌ குமாரனாகய விசுவரநந்தியை யழை த்து, * குமாரனே, நமது சத்துருக்கள்‌ மிக்க பலத்தை யடைந்தவராய்ச்‌ சதுரங்க சைனியமும்‌ கூட்டி நம்மேற்‌ போர்க்குவரச்‌ சன்னத்தராயிருக்கின்றனர்‌. அதற்கு முன்‌ யானே அ௮வர்மேற்‌ படையெடுத்துச்‌ சென்ற - அவரை வென்று மீளும்‌ அளவும்‌ நீ இராஜ்யரஷூணம்‌ பண்ணிவருவாயாக'' என்று கூறினன்‌. அதனைக்‌ கேட்ட விசுவரந்தி ௮. ரசனை நோக்கி, ₹8£ய/ இந்தச்‌ சத்ரு பங்கமாகயெ கூதீரகாரியத்தில்‌ யானே சமர்த்தன்‌, ஆத லால்‌ இக்காரியத்தில்‌ அடியேனை அனுப்பியருளுங்கள்‌ ; யான்‌ சென்று பகையைவென்று வருவேன்‌ '' என்று விண்ணப்பித்தனன்‌. விசாகபூதி தன்கருத்து நிறைவே றஜியதான்‌ மனங்களித்து, விசுவநந்திக்குப்‌ பகைவாமேற்‌ போருக்குச்செல்ல அனுமதி யளித்தனன்‌. அவனும்‌ நால்வகைப்‌ படையுடனும்‌ கருதிய தேசத்தின்மேத்‌ போருக்குச்‌ சென்றனன்‌.

பிறகு விசாகபூதி மகோஹரோத்தியானத்தனைத்‌ தன்‌ பு.தல்வனுக்குக்‌ கொடுப்ப, ௮வனும்‌ அதனுள்‌ இருந்து பலவித சுகபோகங்களை அனுபவித்து வந்தனன்‌, போருக்குச்‌ சென்ற விசுவநந்தி, தனது சிறிய தகப்பன்‌ செய்த வஞ்சகத்தைத்‌ தன்‌ நண்பர்‌ மூலமாய்‌ அறிந்து அடங்காக்‌ கோபங்கொண்டு மீண்டு இராஜக்ருக நகர மடைந்து விசாகநந்தியை எதிர்த்துப்‌ போர்‌ செய்த னன்‌. பலமற்ற விசாகநந்தி அன்னோன்‌ போருக்கு , ஆற்றாது தோற்று ஓடி யொரு விளாமரத்தில்‌ ஒதுங்க

முகவுரை ப ௦-

னன்‌, 'விசுவகந்தி ௮ம்டீரத்தனை வேரோடு பெயர்த்து வீச யெறிதலும்‌, அங்குகின்று விசாகநந்தி மீளவும்‌ ஓடி யொரு பெருங்கற்றாணிலே மறைந்தனன்‌. விசுவ நந்தி அக்கற்ழாணையும்‌ பிடுறடுக்‌ கரத்தரலடி.த்துச்‌ சூர்‌ ணமாக்கனென்‌. மீளவும்‌ அவ்விடம்விட்டு மிகப்‌ பரிதாப மான நிலையுடன்‌ஒடும்‌ விசாகரந்தியைக்‌ கண்டு தன்‌. கோபமாறி விசுவநந்தி அவனைச்‌ கருணையோடு ்‌ பயப்‌ படேல்‌ என்று ௮பயாஸ்த மளித்ததுமன்றி ௮ம்‌ மகோஹ்ரோத்தியா௩ வனத்‌தினையும்‌ கொடுத்துவிட்டு, தான்‌ சம்சாரத்தில்‌ விரக்திபூண்டு, ஸ்வயஙகருதா பராதத்தால்‌ யாவற்றையும்‌ வெறுத்து நின்ற தன்‌ சிற்றப்பனோடு ஸம்பூச குருவினையடைந்து அவர்பால்‌

தருமோபதேசம்‌ கேட்டுத்‌ ண்பன்‌ துறவு மேற்கொண்டனன்‌,

துர்ப்பலனாயெ விசாகநந்தி வ்இன்டி திவினைப்‌ பய .. னால்‌ இராஜ்ஜியத்தை இழந்து பரதேசம்‌ புகுந்து மற்‌ ஜோர்‌ அரசனுக்குத்‌ தூதுவனாகி மதுரைமாககரை யடை ந்து ஓர்‌ சணிகையின்‌ வீட்டிலிருந்தனன்‌, ௮வவமயம்‌, பிக்குணிக்கோலம்பூண்டு விசுவரந்து விசாகபூதித்‌ தபோ தனரிருவரும்‌ அவ்விதிவழியாய்ப்‌ பிச்சையெடுததுச்‌ சென்றனர்‌. உபவாச விரதத்தால்‌ மிகவும்‌ இசைத்துக்‌ கசேத்திருந்த விசுவரந்தியை ஒரு பசுமாடு முட்டித்‌ தள்ள ௮வன்‌ கீழேவிழ்ந்து மூர்ச்சை யாகினான்‌. இதனைப்‌ பார்த்துக்கொண்டிருந்த விசாகநந்தி சந்தோ ஷத்தை யடைந்தவனாய்ப்‌ புன்னசைசெய்து விசுவநந்‌ இியைநோக்டு, முன்னர்‌, லொஸ்தம்ப பங்கம்‌ பண்ணிய

பராக்ரமம்‌ யாங்குப்‌ போயிற்று ?!? என்று பரிசத்‌.

ட சூளாமணி

தான்‌. இதனைக்கேட்ட விசுவரந்தி முனிவரன்‌, அவளை நோக்கிச்‌ குரோதாக்கியால்‌ அவனைத்‌ தஹிப்பான்‌ போன்று பார்தது, 4 இந்தப்‌ பரிகாசத்தின்‌ பலனை மறி ஜொரு பிறப்பிற்‌ காட்டுவேன்‌ '* ஏன்று கூறி உயிர்நீத்த னன்‌, விசாகபூதியும்‌ விசுவநந்தியும்‌ இறுஇயில்‌ மகா சுக்ரகல்பத்தில்‌ தேவராயினர்‌,

விசாகநந்தி நெடுங்காலம்‌ சம்சாரசாகரத்தில்‌ உ௰ ன்று, பிறகு விஜயார்த்த பருவதத்து உத்தரச்ரேணி பில்‌ அளகாபுரத்து வித்யாதரராஜா மயூரக்ரீவன்‌, தேவி நீலாஞ்சனை இவர்களுடைய புதல்வன்‌ ௮ச்சுவக்‌ ர்வன்‌ என்பானாடுப்‌ பிரதி வாஸுே தவனாயினன்‌.

இஃதிப்படியிருக்க ஸுரம்ய தேசத்தில்‌ பெளதந புரதீதில்‌ பாகுபலி ஸந்த தியைச்‌ சேர்ந்த பிரஜாபதி யெனப்‌ பெயரிய அ ரசனொருவனிருந்தான்‌. அவ னுக்கு ஜயவதி ம்ருகாவதி யெனப்‌ பெயரிய மனைவிய ரிருவருளர்‌, விசாகபூதியாயெதேவன்‌ ஜயவதியின்‌ ப குமாரனா யவதரித்து விஜயன்‌ என்ற பெயருடன்‌ பல தேவஞாயினான்‌ ; விசுவரக்திதேவன்‌ ம்ருகாபதி புத்திர னாக, தரிப்ருஷ்டகாம வாஸுதேவஞாயினன்‌, இவ்விரு வர்களும்‌ நிறத்தாலும்‌ குணத்தாலும்‌ படைகளாலும்‌ லிஸ்களாலும்‌ முறையே பலதேவ கிருஷ்ணுவதார நோத்திகளை யொத்திருக்கன்‌ றனர்‌, பிரதி வாஸுதேவ னாயுற்பவித்த அ௮ச்சுவகண்டன்‌ ஒருவாறு சசபாலனை யொத்துமுளன்‌, விஜயஇலீட்ட மிருவர்கவின்‌ 69சுவரி யங்களைப்பத்றி, ஸ்ரீ புராணத்திற்‌ பின்வருமாறு கூறப்‌ பட்டுள்ளது ..._

“ வாஸுதேவனுக்கு ல்வயம்ப்ரபை முதலாகிய

முகவுரை 7

தேலிமார்‌ பதினாராயிரவர்‌ ; மகுடபத்தகரும்‌ ௮.தீதுணை யர்‌ ) மஹாராஷ்ட்ரங்களும்‌ அத்‌ துணைய, 'சக்ரோணமுக ங்கள்‌ ஒன்ப இனாயிரத்துத்‌ அ) தாரண்ணாூற்றைம்பது, பட்ட ணங்கள்‌ இருபத்தையாயிரம்‌ ; கரவடககள்‌ பன்னீ சாயி ரம்‌; மடம்பல்களும்‌ ௮. த ுணைய ) கேடங்கள்‌ எண்ணா யிரம்‌. ௮ந்தசத்வீபங்கள்‌ இருபத்தெட்டு ; க்ராமங்கள்‌ நா.ற்பத்தெட்டுகோடி; யானைகள்‌ நாற்பத்தாரண்டு நூரு யிரம்‌ ; ரதங்களும்‌ ௮,ச்‌.துணைய ; குதிரைகள்‌ தின்பது கோடி ; காலாள்‌ காற்பத்திரண்டுகோடி ) கணபத்தசே வர்கள்‌ எண்ணாயிரவர்‌. ப்ரதீயேகம்‌ யகூஸஹஸ்ர பரி பால்யமாகிய ரத்நங்கள்‌ ஏழு) அவையாவன ; *தர்‌ சகமென்பது ௪க்ரம்‌; கெளமோதகி யென்பது தடி, அமோகமென்பது வேல்‌, ஸெளகந்தமென்பது வாள்‌, சார்ங்கமென்பது வில்‌, கெளஸ்அுபமென்பது ரதம்‌, பாஞ்சஜந்ய 2மன்பறு சகம்‌,

* பல தேவனுக்குத்‌ தேவிமார்‌ எண்ணாயிரவர்‌, பரத்‌ யேகம்‌ யகஷஸஹஸ்ரபரிபால்யமாகிய ரதீநங்கள்‌ காலு ; ' அவையாவன : அ௮பராஜிகமமன்பது கலப்பை, கெள மூதியென்பது தடி, ௮மோகமென்பது முஸலம்‌, ரத்கா வசம்ஸிகை யென்பது மாலை.

. ராமசேசவர்களாகய இவர்களது தவள நீலவாணத்த தாகிய திவ்ய தேஹோத்லேதம்‌, எண்பது வில்லு, இவ ர்கள்‌ பரமாயுஷ்யம்‌, எண்பத்துகான்கு நாழுயிரம்‌ ஸம்‌ வதஸரம்‌,

பலதேவ இருஷ்ண சரிதங்களில்‌ கருஷ்ணனுக்கே பிராதானியங்கொடுத்துக்‌ கூறப்பட்டது2பால, எண்டும்‌

5 சூளாமணி

இளையோனாகய திவிட்டனுக்கே இறப்புக்‌ கூறப்பட்‌ டுள்ளது,

வாஸுதேவர்கள்‌ ஒன்பதின்மரென்றும்‌, அவருள்‌ திவிட்டன்‌ முதல்வனென்றும்‌, பலதேவர்கள்‌ ஒன்பஇ ன்மரென்றும்‌, ௮வர்‌ தம்முள்‌ விஜயனே முதல்வனென்‌ அம்‌, வாஸுதேவர்களுக்குப்‌ பகசையாூய பிரதி வாஸு தேவர்கள்‌ ஒன்பதின்மரென்றும்‌ ௮வர்‌ தம்‌ள்‌ ஹயக்‌ ரீவன்‌ (அச்சுவசண்டன்‌) முதல்வனென்றும்‌ ஜைன ல்கள்‌ கூறும்‌,

திவிட்டன்‌ கோடிக்குன்‌ சதைப்‌ பெயர்த்தெடுத்தது கண்ணபிரான்‌ கோவர்த்தனகிரியைக்‌ குடையாக ஏந்திய தையும்‌, இவிட்டன்‌ சிங்கத்தைப்‌ பிளந்தது, கண்ணன்‌ பல மிருகளூபமாய்‌ வந்த அஈரர்களைக்‌ கொன்றதையும்‌ அச்சுவகண்டன்‌ அனுப்பிய சண்டவேகையைத்‌ திவிட்‌ டன்‌ தொல்த்தது, வாணன்போரில்‌ ஜ்வ£ரதேவதை யைக்‌ கண்ணன்‌ தொலத்ததையும்‌ நிகர்க்கும்‌, இவை பற்றியே ஜைனர்களும்‌ இவனைத்‌ இருமாலின்‌ அம்சமா கக்‌ கொண்டாடினாரென்பது, : பகுவாயரியேறு போழ்‌ நக செங்கண்‌ நேடியான்‌,' * கொற்றங்கொணேமி நேட மால்‌ குணக்கூ2' என்னும்‌ பாயிர அடிப்‌ பகுஇகளால்‌ அறியக்கிடக்கும்‌.

கண்ணனுக்கு மாராய்த்தோன்றி, இருமாலின்‌ சன்ன மாகிய சக்கிரம்‌ முதலிய பஞ்சாயுதங்களைத்‌ தரித்து மாயாசருடனொன்றை வாகனமாகக்கொண்டு விளங்கி. முடிவில்‌ கண்ணன்‌ சைச்சக்கிரத்தால்‌ முடிந்த பெளண்‌: டரீக வாசுதேவன்‌ அ௮ச்சுவசண்டனை ஒருவாறு கர்‌ ப்பன்‌,

முகவுரை 9

இத்நூலிற்‌ சொல்லியுள்ள விஞ்சையருலகு எனப்‌ படும்‌ வித்தயொாகாரலோகம்‌ இமயமலையின்‌ வடபுறச்‌ சார லில்‌ ஹஸிக்து கங்சை பிரமபுத்திரியாகிெய புண்ணிய ததிகள உழற்பவிச்கும்‌ பிரதேசமா யிருக்கலாமென்று புலப்படு இறு. அவ்வித்தியாகரவுலகம்‌ உத்தரசேடி. தகதிண சேடியென்று இருபகுப்பினை யுடையதென்றும்‌, ஏவ விருசேடியார்க்கும பலதடவைகளிலும்‌ போர்‌ நிகழ்நீ துள்ளவென்றும்‌, வித்தியாதரர்‌ மாயவித்தையில்‌ வல்ல வராய்‌ அகாயத்திற்‌ பறக்குஞ்‌ சக்தியுடைய வொரு வகைக்‌ தேவஜாதியரென்றும்‌, ௮வர்க்கு மண்‌ ணுலகதத வர்‌ ௮டங்இக்‌ சுப்பங்கட்டி வர்சன ரென்றும்‌, இக்நூலின்‌ கதை கூறுகின்றது. வித்தியாதரர்க்கும்‌ மண்ணால்‌ னர்க்கும்‌ மணவினைச்சம்பக்தம்‌ இர நாலுட்‌ கூறப்பட்‌ டுளதுபோலச்‌ இந்தாமணியென்னும்‌ சைனநூலிலும்‌ வித்தியாதா மங்சையாயே காந்தருவதத்தையினைச்‌ சீவகன்‌ மணம்புரிந்த வரலாறு கூறப்பட்டிருக்கிறது. இவற்றையாய்க்து கோக்குமிடத்து மிக்க வலியுள்ளவர்க ளான இமயமலைச்‌ சகெரவா௫ிகளுள்‌ இவ்வித்தியா அரரு மொருவகுப்பினரோ என்று கருஅதற்டெழுண்டு.

மா நடர்க்குப்‌ பின்னிகமும்‌ சம்பவங்களை முன்னுண ர்த்துவதன்பொருட்டுக்‌ கனவுகள்‌ நிகமூமென்பதும்‌ அவற்றைச்‌ சோதிடம்‌ வல்ல நிமிதீஇகர்கள்‌ ஈன்காராய்‌ ச்‌.து அக்கனவுகளின்‌ இரகசியார்த்தங்களைத்‌ தெரியப்‌ படுத்துவரென்பதும்‌, அந்நிமித்தகர்களை அரசர்கள்‌ ஈன்‌ குமதித்‌அப்‌ பெருமையாகத்‌ தமது ஸமஸ்‌ தாநிகர்களுட்‌: சேர்த்துவைத்தனரென்பதும்‌, இர்‌. நாலால்‌ விளங்குகன்‌ னை, இவ்வாறே, சந்தாமணியிலும்‌ சிலப்பதிகாரத்தி

10 சூளாமணி

ம்‌, சுனவுகள்‌ கண்டதும்‌ அ௮வற்றிழ்கேற்பப்‌ பின்னிகழ்‌ வன சம்பவித்தமையும்‌ விரித்துக்‌ கூறியுள்ள விவாம்‌ இங்கே கவனிக்கத்தக்கது. நம்மவர்க்குக்‌ கனவிலுள்ள்‌ நம்பிக்கை மிகவும்‌ ௮திகமென்பது இதல்‌ வெளியா கும்‌. இராமாயணத்தில்‌ திரிசடைகண்ட சனவும்‌. அ௮.தன்‌ பயனை விளக்கியதும்‌ மேற்கூறியதனை வலியுறுத்‌ தப்போதிய சான்மும்‌,

பெரும்பாலும்‌ சமணதநுல்கள்‌ துறவினையும்‌ முத்தி யையும்‌ இறுஇபிற்கூறி முடிக்கும்‌ வழக்கம்போல, இந்‌ நூலுள்ளும்‌ பயாபதி அரசன்‌ தன்‌ புதல்வரைப்‌ பூம யாளவைத்து மனைவியருடன்‌ துறந்து தவஞ்செய்து முத்திபெற்த வரலா.று மிகவிரிவாய்க்‌ கூறப்பட்டுள்ள அ; மேலும்‌ இதன்கண்‌ சுவர்க்க நரகங்களைப்‌ பற்றியும்‌ ௮வத்றுட்‌ புகுவோர்‌ அனுபவிக்கும்‌ இன்பதுன்பங்க ளப்‌ பற்றியும்‌ ௮௧ விகோதமாய்‌ வருணிக்கப்பட்‌ மிுள்ளன.

இக்நூலின்‌ சதாசாயகனாகய திவிட்டன்‌ ஜைனஸ்‌ வாமிகளாகய இருபத்துகான்கு தீர்த்தங்காருட்‌ பதி னோராவரான இரேயஸ்வாமிகள்‌ காலத்தினனென்று சூளாபணிக்காவியப்‌ பாயிரந்கூறும்‌, ஸ்ரீபுராணத்திலும்‌ “ஈ அதே, ஸ்ரீயஸ்ஸ்வாமி தீர்த்தஸர்தாககாலத்து ப்‌.ரஹி த்த விஜயத்ரி ப்ருஷ்ட அச்வக்ரீவ நாமப்‌ரதம ராமகே சவ ப்ரதிவாஸுதேவ சரிதம்‌ ஆக்யாயதே'' என்று ஆரம்பித்திருப்பது நோக்கத்தக்கது. ஜைனசமயத்தார்‌ இர்த்தங்கார்களை அருகக்கடவுளென்றே கருதிக்கொ ண்டாலோர்கள்‌. இர்த்தங்கரர்கள்‌ உபதேசமில்லாமலே

உண்மை ஞானம்பெற்ற அசோகமரத்தின்கீழ்‌ முக்‌

முகவுரை 11

குடைநீழலில்‌ சமவசரணமென்னும்‌ ஜிநகீருஹத்திலிரு ந்து ஞாநோபதேசம்‌ செய்வர்‌. அவர்பால்‌ உபதேசம்‌ பெற்றவர்கள்‌ தமது கருமங்களையொழித்து விட்டினை யடைலர்‌. அக்கோயில்‌ பூமிக்கு 8யோயிரம்‌ வில்லுய சத்திற்குமேலே பன்னிரண்டு யோசசனையுஎளதாய்த்‌ தேவரால்‌ நிருமிக்கப்பட்டது. இவவிவரங்கள்‌ பலவும்‌. சைன நுல்களுட்‌ கண்டவை.

சூளாமணிக்காவியம்‌ சொற்பொலிவு, பொருணயம்‌, நடையழகு கற்பனையலங்காரம்‌ கதைமுடிவு முதலியவற்‌ ரூ.ற்‌ 2வக9ந்தாமணியை யொக்கும்‌. இக்காவியத்தின்‌ திறப்பினைநோக்குக்‌ குணசாகரர்‌ முதலிய உரையாகிரி யர்கள்‌ இக்‌நாலின்‌ செய்யுட்களைப்‌ பெரும்பாலும்‌ உதா ரணமாக எடுத்துக்‌ காட்டியுள்ளார்‌.

தமிழணங்கணியும்‌ சிகாரத்தினம்போல விளங்கும்‌ இக்கரப்பியத்தைச்‌ சுமார்‌ முப்பது வருடங்கட்குமுன்‌ ட கற்றவர்கண்டு களிகூர அச்சிட்டு வெளிப்படுத்திய மகான்‌ காலஞ்சென்ற ஸ்ரீ.௪ி. வை. தாமோதரம்‌ பிள்&£ யவர்கள்‌ பிள்‌்ளையவர்சள்‌ செந்தமிழ்‌ நால்களை யாய்‌ வதே தமது பொழுதுபோக்காகக்‌ கொண்டதுமன்றிப்‌ பல அரிய தமிழிலக்கண இலக்‌கய நூல்களை ௮ச்சுவா கனமேற்றித்‌ தமிழுலகில்‌ நின்றுகிலாவி யூலாவச்‌ செய்‌ துள்ளார்‌. அன்னோர்‌ தமிழிற்குச்செய்த பேருதவி யினை யாவரு நன்கறிவர்‌. மேலும்‌ இவர்‌, சூளாமணிக்‌ காவியத்தைக்‌ கற்கப்புகும்‌ மாணவர்‌ ௮தனை எளிதிலு ணரவும்‌ ஏனையோரும்‌ அக்காவியக்‌ கதையினைப்‌ படி த்து மனமூழவும்‌ கருதி, அ௮ந்நுற்‌ சரித்த.த்தினை வசன நூலாகவும்‌ செய்துள்ளார்‌. ௮வ்வசனால்‌ முகனூற்‌:

19 சூளாமணி

செய்பயுணடையையே பெரும்பா லுந்‌ தழுவியதாய்‌ த்‌ இரி “சொற்பிரயோகம்‌ மிகுதியும்‌ பெற்றுச்‌ செந்தமிழ்‌ பயில அவாவினை யுடையார்க்கேயன்றி ஏனையோர்க்குக்‌ கடி .-னமான ஈடையுடையதா யிருத்தலின்‌, அக்கதையினை எளிய நடையிலைமுஇினாற்‌ பலர்க்கும்‌ பயன்படக்‌ கூடு "மெனக்‌ கருதி இவ்வசன நால்‌ எழுதபெற்றுள்ள*. இவ்‌ வசனமும்‌: முதனூலாகிய காவியத்தின்‌ கதைப்போக்‌ கையும்‌ சொற்போச்கையுமே தழுவியுள்ளசு ; எனினும்‌ தமிழின்‌ பாஷை நடை மேதுமேலுஞ்‌ சறப்பினயடை யக்‌ கருதவேண்டுவது ஒவவொருவர்க்கும்‌: கடமையா மாதலின்‌, இதன்‌ கண்ணும்‌ சிற கடினமான சொற்‌ களும்‌ சொற்றொடர்களும்‌ காணப்படும்‌. அவற்றையு மெளிதிலுணர அரும்பதவுரை அ௮கராஇியொன்று இத்‌ நூலினிறுதியிற்‌ சேர்க்கப்பட்டுள்ள ௮. ப

வசன நூல்‌ பல வேண்டுமென்று பெரிதும்‌ விரும்பும்‌ இக்காலத்தில்‌ இர்‌நூல்‌ வேண்டாகதொன்றுகாது என்று . கருதியே வரையலாயிற்று, , இசன்கண்‌ முக்குணவய தீதான்‌ முறைபிறழ்ச்‌ தெழுதய பிழைகள்‌ பல வுளவெ னில்‌, குற்றம்‌ நீக்சக்‌ குணதச்தை மேற்கொள்ளும்‌ பெரி யார்‌ பலரையும்‌, ௮வத்றிற்காச எம்மைப்‌ பொ ௮த்தருள்‌ புரிய வேண்டுகின் றனம்‌,

கடலா, 10-9-1018 , ]

உட

இவமயம்‌,.

திருச்சிற்‌ றம்பலம்‌. சூளாமணி

அத்தியாயம்‌ 1

'இருவளர்க்தோக்யெ பரத கண்டத்தில்‌ சுரமை என்‌ னும்‌ பெபர்கொண்ட புராதன நாடொன்றுண்டு, மேகங்கள்‌ நாற்புறழம்‌ தவழும்‌ அழகிய கோடிக்குன்ற மென்னு மலையைப்‌ பெயர்த்தெரித்தேர்திய திவிட்ட குமாரன்‌ விருப்புடன்‌ அரசு விற்றிருந்தது அக்கா டென்ப. எல்லாச்‌ செல்வத்திற்கும்‌ இருப்பிட மென்‌ னலாம்படி. அந்தாரி நாணிலவளக்களஞம்‌ ஒருங்கே அமையப்பெற்றதாம்‌. மலைகளிலைல்லாம்‌, ஒருபுறம்‌ அருவிகளின்‌ ஆரவாரத்தோடு பானைக்‌ கூட்டங்களின்‌ பினிற்றொலிபும்‌ குறவர்கள்‌ முருகவேட்கு வெறிபாட்‌ டபரும்‌ விழவொலிபும்‌ மலிர்திருக்கும்‌ ; மேகங்கள்‌ இடிக்கும்‌ பொழுதெல்லாம்‌ நீலமணிபதித்த அலவட்‌. டம்போன்ற தமது கலாபங்ககா விரித்து மயிற்‌ கூட்‌ டங்கள்‌ ஒருபுறம்‌ ஆடிக்கொண்டிகுக்கும்‌ ; மற்றொரு.

பால்‌, வேங்கை, காந்தள்‌, நீலம்‌ முதலிய மலர்களின்‌ ௩.ற

2 சூளாமணி ப

மணங்கமழாகிற்க, அவற்றினின்றும்‌ ஒழுகிய தேன்‌ பெருக்கெடுத்து ௮ருவிபோல்‌ ஓடும்‌ ; இன்னு மோர்‌ பால்‌, சந்தன மரங்களின்‌ நீழலில்‌ களிற்றினங்கள்‌ தமது மதத்தை யுண்ணவரும்‌ வண்டினங்களைப்‌ பிடிகள்‌ காந்தட்‌ குலைகளால்‌ ஓட்டாநிற்பப்‌ பெரும௫ழ்ச்சி யோடும்‌ உறங்கும்‌, காடுகளெங்கும்‌ இடையர்களின்‌ புள்ளாங்குழலொலி பன்னிறப்‌ பறவைகளின்‌ ஓலி : யினும்‌ மிக்கொலிக்கும்‌ழ; கொன்றை, குருந்து, முல்லை முதலிய மலர்களின்‌ வாசனை வண்டினங்கள்‌ வந்து தேனை யா௫ிக்கும்படி எங்கும்‌ பரவி நிற்கும்‌. மருத நிலங்கடோறும்‌ நாட்டிய மகளிரின்‌ மத்தள வொலியும்‌ சங்னெங்களி னோசையும்‌ மங்கல வாத்தியங்களின்‌ கத நாதமும்‌, வயலில்‌ உழவர்களின்‌ ஆரவாரமும்‌ மிகுந்தி ருக்கும்‌; தடாசங்களில்‌ சாமரை ஆம்பல்‌ முதலிய மலர்கள்‌ அழகாய்‌ மலர்ந்துதிகழும்‌; ஒருபுறம்‌ கருநிற எருமைகள்‌ குவளைகண்மலர்ந்த பொய்கைகளில்‌ விழு ந்து உழக்கும்‌ கண்‌ கவர்‌ வனப்பினை யுடையதாகும்‌. கடற்கரை நிலங்களெஙக்கும்‌, செம்படவர்களின்‌ மீன்‌ பிடிக்கும்‌ ஓதையும்‌ பரதமசளிரின்‌ மீனுணக்கும்‌ ஆர வாரமும்‌ கடற்‌ சிறுவர்களின்‌ நீர்‌ விளையாட்டின்‌ ஒலி யும்‌ கடன்‌ முழக்கினும்‌ பதின்மடங்கு மிக்கொலிக்கும்‌ ; புன்னை, தாமை, நெய்தலாஇய மலர்களின்‌ மணம்‌ கட லின்‌ புலவு நாற்றத்சையு நீக்கும்‌, நீர்வள நிலவள முதலிய வளங்கள்‌ பலவும்‌ பொருந்திய இக்காட்டினைத்‌ திருமகளின்‌ நடனசாலையாகக்‌ கூறுவது மிகவும்‌ பொரு த்தமானதே,

நன்னீர்த்‌ தடாகத்தின்‌ நடுவே மலர்ந்த தாமரை

&

சூளாமணி ப 3

மலர்போல ரமணீயமான இக்நாட்டிற்குப்‌ பேரணிகல னாப்‌ எல்லாச்‌ சறப்புக்களையு மூடைபதாய்‌ பற்பலவித மதிலுறுப்புக்களையும்‌ கோட்டை கொத்தளங்களையும்‌ பெற்று இர்சரபுரியாய ௮மராவஇயையும்‌ ௮ழூனால்‌ வென்று விளங்குவது அதன்‌ தலை ஈகராகிய போதனமா நகரம்‌, இந்நகரின்‌ மாடமாளிகை கூடகோபுரங்களின்‌

பேரழகும்‌ கடைவிதிகளின்‌ விசோதக்காட்சியும்‌ அந்த

ணர்‌ அரசர்‌ வணிகர்‌ சூத்திரர்‌ என்னும்‌ நால்வகை

வருணத்தார்களின்‌ இருக்கைகளின்‌ ஒழுங்கும்‌ இவத்றி னிடையே இவ்ய :தேசோமயமாய்‌ விளங்கும்‌ தேவ கோட்டத்தின்‌ எழிலும்‌ வித்தியாதர வுலகம்‌ இதுதானோ என்று யாவரும்‌ மயங்கும்படிச்‌ செய்யும்‌. உலிலுள்ள செல்வங்கள்‌ யாவற்றையு மொருங்கே யோரிடத்திற்‌ பார்க்க விரும்பினல்‌ அக்ககரிலே ௮வற்றை பெளிதிற்‌ காணலாம்‌. இந்ககரின்‌ மாட்சியைத்‌ தோலா மொழி யையுடைய பெரும்‌ புலவர்களாலும்‌ வருணிக்கமுடி யாது; ஆபிரகாவுடைய ஆதிசேடலும்‌ அதன்‌ பெரு மையை யெடுத்துக்கூற ஆற்றலிலனாவான்‌. இகத சகரம்‌ பொன்‌ மணி முதலியவற்றின்‌ பிரகாசத்தால்‌ இரவும்‌ பகலும்‌ வித்தியாசம்‌ காணப்படாது இமைய வருலகே இறங்‌9வந்து இம்மண்ணிடைத்‌ தக்கியெறு போல விளக்கும்‌,

இந்நகரத்தில்‌, மனுகெறி தவறுது மன்னுபிரைத்‌

தன்னுபிர்‌ போலப்‌ பாதுகாக்கும்‌ பயாபதி என்னும்‌

பெயருடைய அரசனொருவன்‌ அரசுபுரிந்து வந்தனன்‌. அவன்‌ அரசாளுகையில்‌ குடிகளுக்குத்‌ துன்பம்‌ என பதன்‌ பெயரே தெரியாது, ௮வன்‌ சுத்தவிர 9நாமணி

4 சூளாமணி

யாதலால்‌ அவனுக்குப்‌ பகைவரேபில்லை, அவன்‌ ஆட்சியின்‌ பெருமையால்‌ அகம$ழந்த ஜனங்கள்‌ காமா கவே ஆறிலொருகடமை வலியச்‌ கொடுத்துவந்தன ரேயன்றி, அரசன்‌ அவர்களை வருத்தித்‌ இறையென்ற ஒரு சிறிதும்‌ வாங்கும்‌ வழக்கமில்லாதவன்‌, இவன செளரிய பராக்ரமங்களை யறிந்த மறுகில மன்னர்கள்‌ இவன்‌ நட்பினைப்‌ பெறும்பொருட்டுத்‌ தாமே கப்பங்‌ கட்டி வருவார்கள்‌. பிரஜைகளைப்‌ பாலிக்கும்‌ தன்மை பில்‌ தலைமைபூண்டு விளங்கிய காரணத்தினால்‌, பிரஜாபதி என்னும்‌ பெயர்‌ அவலுக்குக்‌ காரணப்‌ பெயராகவே அமைந்ததென்று சொல்லலாம்‌.

இம்மன்னன்‌ உத்தம ராஜவம்சத்திற்‌ ஜோன்றிய மங்கையர்‌ பலரை மணந்துளளானாயினும்‌ அவனுக்குப பட்ட மூஷியர்‌ இருவர்‌ உளர்‌; மூத்தவள்‌ அழகன்‌ மிக்க மிகாபதி என்னும்‌ பெயருடையவள்‌ $ அவள்‌ தங்கை சசிதேவிபினும்‌ பேரழகுடைய சசி என்னும்‌ நங்கையர்‌ திலகம்‌ இரண்டாவது மனைவி, வசந்தகாலத்‌ இல்‌ மாங்கொழுந்து அசோகந்தளிராகுய இரண்டிமே நந்தவனத்தை அழகுபெறச்‌ செய்வது ; அதுபோல இவ்விரு தேவியரும்‌ அழயெ இரத்தின குண்டலமணி நத மங்கையர்க்கெல்லாம்‌ பொன்மலர்‌ விளங்கும்‌ பூங்‌ சொம்புபோலவும்‌ அவர்களுச்குள்‌ திலதம்‌ போலவும்‌ இகழ்ந்தனர்‌. பெண்களும்‌ பேரவாக்கொள்ளும்‌ பேரழ காற்றிருமமளே போலவும்‌ நாடோறும்‌ கேட்பினும்‌ புதுமையோடு திகழும்‌ மழலைச்‌ சொற்களால்‌ நாமசளே: போலவும்‌ இருவரும்‌ மன்னனுடைய மனமாகிய தாம ரையிற்‌ குடிகொண்டு உறைந்தனர்‌. அரசனுக்கு னுவர்‌

சூளாமணி 9

கள்‌ ஆவியாபினார்‌ , அவர்களுக்கு ௮7சன்‌ உயிராயினன்‌. அரசன்‌ உலகங்காக்குந்‌ தொழிலைப்‌ புறத்தே செய்து கொண்டு அவ்விருமநங்கையரின்‌ அகத்தே பிணிக்சப்‌ பட்டிருந்தனன்‌. அவனும்‌ அம்மகளிரும்‌ கற்பகமும்‌ கொழுந்தும்‌ காமவல்லிக்கொடியும்போல வாழ்க்கைச்‌ சிறப்புற்றனர்‌. அப்படி வாழும்நாளில்‌, அவர்கள்‌ இயத்றிய தவப்ப யனாய்‌ இம்மண்ணுலகம்‌ சிறப்படையும்‌ வண்ணம்‌ ௮ம ரர்கள்‌ வாழும்‌ கற்பலோகத்தை அரசாண்ட தேவர்‌ களுள்‌ ஒருவன்‌ மிகாபதிதேவி வயிற்றிலும்‌ மற்ரொரு வன்‌ சசிதேவியின்‌ கருப்பத்திலும்‌ பொருந்தி அவதரித்த னர்‌, மூதீதவனாகய மிகாபதிதேவிபின்‌ புதல்வன்‌ தண்ணிலாவுமிமும்‌ வெண்மஇக்கடவுளின்‌ வண்ண மூடையனாய்ப்‌ பலபத்தானைப்போல விளங்கினன்‌. இளையனாகய சியின்‌ குமாரனோ அன்றலர்ந்த காயா மலரினை வென்று இகழுர்‌ இருமேனியுடையான்‌. ஓப்பு யாவத்ற இச்‌்இரநீலக்கல்லின்‌ ஒளியும்‌ நீருண்ட காள மேகத்தின்‌ கருமையும்‌ நறுமணம்விஎம்‌ நீலோற்பலத்‌ தின்‌ மென்மையு முடையது அவன்‌ மேனியழகு. : பூவையம்‌ புதுமலர்‌ புரையுமேனியன்‌

தூவிரி தாமரை தொலைத்த கண்ணினன்‌

தீவிரி யாம்பலிற்‌ சிவந்த வாயினன்‌

மாவிரி இருமறு வணிக்த மார்பினன்‌.!! சங்கரேகை சக்ரெரேகை பதுமரேகை மத்ஸ்யரேகை முதலிய ரேகைகள்‌ பல அமைந்த செங்கையன்‌. இன்னன உத்தமவிலக்கணங்சகளோடு கண்ணபிராளைப்‌

போல விளங்கினான்‌ இளையனாகய சூகுமாரன்‌. இவர்‌

6 சூளாமணி

கள்‌ பிறந்த நாளில்‌ ஈற்சகுனம்‌ பல வுலஇல்‌ நிகழ்ந்தன. தேவதுந்துமியும்‌ மங்கல வாத்தியங்களும்‌ முழங்னெ £. எங்கும்‌ நறுமணம்‌ வி௫யது; தேவர்கள்‌ மலர்‌ மழை பொழித்தனர்‌ ;, பட்டமரங்களும்‌ தளிர்விட்டுப்‌ பூத்துக்‌ இகழ்ந்தன.

நாளும்‌ கோளும்‌ வலியுற கல்லமுகூர்த்தங்களிற்‌ பிற ந்த இவ்விரு புதல்வரும்‌ மூத்தவனுக்கு விசயன்‌ என்‌ ௮ம்‌ இளையவனுக்குத்‌ திவிட்டன்‌ என்றும்‌ பெயரிடப்‌ பெற்றனர்‌. இவர்கள்‌ நாளொருமேனியும்‌ பொழு தொருவண்ணமுமாய்‌ வளர்ந்து சுக்கிலபக்த்துத்‌ தாரா பதியை வெல்லுந்‌ தோற்றத்தெராய்‌ விளங்கனர்‌ ) உரியபருவத்திற்‌ செளளம்‌ உபநயனம்‌ முதலிய சடங்கு கள்‌ செய்யப்பெற்று நல்லாசிரியன்பாற்‌ பலகலையும்‌ கற்றனர்‌. அரசர்க்குரிய அஸ்திர சஸ்திரப்‌ பயிற்சியி ௮ம்‌ தரும சாஸ்இரங்களிலும்‌ ஒப்பாரும்‌ மிக்காரு மின்றித்‌ தாமே௫றந்து விளங்கினர்‌. காசப்பருவமடை ந்து வேனில்வேளினும்‌ மிக்க வனப்புடையராய்க்‌ தங்‌ கலாச்‌ சண்ட மங்கையருடைய கண்ணும்‌ மனமும்‌ தம்‌ மாட்டுப்‌ பிணிப்புண்ணச்செய்யும்‌ ௮ச்செல்வக்‌ கும ரரைக்சண்ட அரசன்‌ அனந்தமாச்கடலுள்‌ அழுந்இத்‌ இளை ப்பானாயினான்‌.

ஒருகாள்‌ பயாபதி அரசன்‌ அுயிலுணர்ந்தெழுக்து புண்ணியநீரில்‌ முழுகி ஆடை யாபரணாலக்கிருதஞாய்ப்‌ புனை வன புனைந்து சினகரம்‌ புகுக்து கடவுளை வழிபட்‌ டுத்‌ தன்‌ புதல்வர்‌ இருவரும்‌ இருபுறம்வர அட்டமம்‌ கலமும்‌ மூன்னடப்ப ௮ர௪ பரிவாரத்துடன்‌ தனது ஆஸ்தான மண்டபத்தை அடைந்தனன்‌. அம்மண்‌

சூளாமணி 7

டபம்‌, சந்திரகாந்தப்‌ பளிங்குக்‌ கற்களால்‌ , பரப்பப்‌ பெற்றுப்‌ பொன்‌ மணிகளாற்‌ பொலிவுபெறப்‌ புனையப்‌ பெற்று மேகமண்டல மளாவி விளங்கும்‌ உயர்வுடைய தாய்‌ இலங்கிய, அந்த மண்டபம்‌ புகுந்த அரசன்‌,

தன்னொட௫வக்த அமைச்சர்‌ புரோகிதன்‌ முதலியோர்‌ க்கு ௮வ்வவர்க்‌ கமைந்த ஆதனமருளி ஆண்டு நடுகாயக மாய்‌ இடப்பெற்ற இரத்தின சிம்மாசன மொன்றி லேறி விற்றிருந்தனன்‌. அரசன்‌ புதல்வர்‌ இருவரும்‌ தந்தையின்‌ இருபுறத்திலும்‌ அருகாசனத்தினரா யமர்‌ ந்தனர்‌, இங்கனம்‌ கொலுவிற்றிருக்கும்‌ ௮ரசனாயெ கற்பகவிருக்ம்‌ மலர்ந்தகாட்சியைக்‌ கண்ட நாவலரும்‌ பாவலருமாகிய வண்டுகள்‌ இன்னிசை பயின்றுபாடத்‌ தொடக்னெ. அப்பொழுது அரசன்‌ தனது வாயில்‌ காப்போனை நோக்கி * ஒழு காழிகையளவும்‌ எத்தகைய ரேனும்‌ ஈண்டு வருவாராகில்‌ ௮வரை உள்ளேவர வியமிக்‌

குதி” என்று அஜ்ஞாபித்தனன்‌.

அவ்வமயத்தில்‌, அளவுகடந்த சோஇிட தலைச்‌ . கஸர கண்டவனும்‌ முக்காலமும்‌ முற்றுணர வல்லவனுமான அங்கதன்‌ என்னும்‌ பெயரிய நிமித்திகனொருவன்‌ ஆஸ்‌. தான பண்டபத்தின்‌ வாயிலையணுகிக்‌ காவலாளனை நோக்‌, * லய உட்சென்று அரையனைக்‌ காண்டற்கு அமயம்‌ நல்லதோ ?”” என்று வினாவ, அதற்குக்‌ கடை காப்போன்‌ அரையன்‌ கட்டளைப்படி அன்னோனை உள்ளே புகவிடுத்தனன்‌. அரசன்‌ நிமித்திகற்குத்‌ தன்‌ : வெண்டாமரை யேந்திய வலக்கரத்தாற்‌ குறிப்பிட்டு ' ஒராசனங்காட்ட ௮வன்‌ அதில்‌ வீற்றிருந்து சமய மூணர்ந்து, தான்‌ கரைகண்ட சோதிடநூலின்‌ பெரு

8 சூளாமணி

மையை எடுத்துக்காட்ட எண்ணி மூன்றுகாலமும்‌ முழுது மாராய்ந்து அரசனை நோக்கிப்‌ பின்வருமாறு கூறத்‌ தொடங்கினான்‌.

: அரசரேறே | நேந்றிசவு நீ யோர்‌ கனவு கண்‌ டுளாய்‌. அ௮ச்சொப்பனத்தில்‌, ஆகரயமார்க்கமாய்‌ ஆண்‌ யானை யொன்றிழிந்துவந்து உனது இய குமார னாகிய கடனி௰ வண்ணலுக்கோர்‌ வெண்டாமரை மாலை யைச்சூட்டித்‌ தன்னிடஞ்‌ சென்றதாகத்‌ தோற்றங்‌ கண்டனை. இக்கனவின்‌ பயன்‌ யாதெனிற்‌ கூறுகின்‌ தேன்‌, அமைதியாய்க்‌ கேட்டி : ஒரு வித்தியாகர ராஜன்‌ தன்‌ அருமைத்‌ இருமகமா£ ஈண்டுக்‌ கொணர்ந்து தங்கள்‌ இளைய குமாரன்‌ திவிட்டராசனுக்கு மணஞ்செய்து கொடுத்துப்‌ போவான்‌ என்பதே, இதற்காக, இன்று முதல்‌ ஏழுதினம்‌ அகலுமுன்‌ ஒரு விஞ்சையதாதன்‌ திருமுகமொன்று கொண்டுவந்து உனது நந்தன வன

மாகிய புட்பமாகாண்டம்‌ என்னுஞ்‌ சோலையில்‌ இறங்கு ,

வான்‌. அதனை நீ சண்டு தெளிவாயாக "' என்று கூறி னன்‌.

தான்‌ கனவு கண்ட உண்மையை யுணரந்து அதன்‌ பயனையும்‌ ஏடுத்துக்‌ கூறியதைச்கேட்ட ௮ரசன்‌ பெரு வியப்படைந்து அங்கத நிமித்திகற்கு வஸ்‌்திராபரண பூஷணங்கள்‌ பலவும்‌ நஈல்்‌கிச்‌ சிறப்புச்செய்து கொண்‌ டாடினான்‌. சபையிலுள்ளாரும்‌ மன்னனைகோக்கி, “அரசே? தங்கள்‌ இகளையகுமாரன்‌ அத்திறத்தனே யாம்‌. ௮வன்‌ மூவுலகையும்‌ ஒரு குடை நீழலில்‌ அர சாளுவண்‌ என்பதற்‌ கையமில்லை '' என்று போற்றி னர்‌. இவ்விதம்‌ நாழிகை யொன்று கழிந்தது.

டா

சூளாமணி 0

அதனை யுணர்த்த நாழிகை முரசசிமான்று அடிக்கப்‌ | பட்டது. காலங்கழிவதை யுணர்ந்த காவலன்‌ தன்‌ முகக்குறிப்பால்‌ சபையோர்‌ அனைவருக்கும்‌ செல்ல விடைகொடுத்து அ௮னுப்பிவிட்டுத்‌ தான்‌ ,தனது ௮மை ச்சரூடன்‌ மந்திரசாலை யடைந்து நிமித்திகன்‌ கூறிய விஷயத்தைப்பற்றி ஆலோகசிக்கலாபினன்‌. மந்திரிகள்‌ அரசனை நோக்க, 4 எம்பெருமானே / தமது இளைய குமாரன்‌ இவிட்டன்‌ கடலாற்‌ சூழப்பட்ட இக்கிலவுலக முழுவதும்‌ ஏசுசக்கிராதிபனாப்‌ ௮ரசாள்வான்‌ என்று முன்‌ அவன்‌ பிறந்தபொழுதே சோதிடர்‌ சொல்ல நாங்கள்‌ கேள்விப்பட்டிருக்கிறோம்‌, அ௮துவேயுமன்றி அவ்வையன்‌ கரத்தில்‌ சங்கரேசையும்‌ சக்கிரரேகையும்‌ பொருக்தியுள்ளன. ஆதலால்‌ அவன்‌ சங்கபாணிய ஞனைதிருமாலி னவதாரமாவான்‌. இனிச்‌ சக்கரத்தை யும்‌ ஏந்துவானென்பதற்கும்‌ சந்கையில்லை, அங்கத

, நிமித்திகன்‌ ஈண்டு எடுத்துக்கூறிபவாறே விஞ்சையர்‌

ளி

மன்னன்‌ தன்‌ புதல்வியைக்‌ கொண்டுவந்து விவாகஞ்‌ செய்து கொடுப்பானாபின்‌ அதுபோன்ற சம்பவம்‌ உல கில்‌ வேறொன்றுமின்று, மூ£வுலகழும்‌ திவிட்டராசன்‌ தன்னடிச்‌ சாரும்‌ என்பது இண்ணமே. இப்பொழுது நாம்‌ அவன்‌ கூறிய புட்பமாகாண்டப்‌ பொழிலிடத்தில்‌ உள்ள பளிக்கு மண்டபத்தைப்‌ புனைந்து குறித்த ஏழு நாளளவும்‌ விஞ்சையதூதன்‌ வரவினை எதிர்பார்க்க அப்‌ பொழிலிடைதக்‌ துருமகாந்தனைக்‌ காவலாக வைக்க வேண்டும்‌ ? என்று உரைத்தனர்‌. மன்னனும்‌ மன

மகிழ்ந்து ௮ங்கனமே துருமகரந்தனைப்‌ புட்பமாகாண்‌

உத்திற்‌ காவல்செய்ய ஆஜ்ஞைதந்து தன்‌ மனைவியர்‌

10 சூளாமணி

வைகும்‌ அந்தப்புரக்தை அடைந்தன, அுருமகாச்‌. தீனும்‌ மன்னன்‌ ஆணையைச்‌ சரெமேற்றாகஉப்‌ புட்பமா காண்டப்‌ பொழிலில்‌ இரவும்‌ பகலும்‌ இடையருது: விழித்த வண்ணம்‌ காவல்புரிந்து வந்தனன்‌.

அத்தியாயம்‌ 2

ஈச திப்படியிருக்க, மேரு மலைச்சாரலில்‌ விஞ்சைய ருலகு எனப்படும்‌ மலையொன்றுண்டு ; ௮.2 எக்காலத்‌ தும்‌ சந்திரப்பிரசகாசத்தை விசுவது) இப்பாத கண்‌ படத்திலும்‌ விரிந்த ௮கலிடத்தை யுடையது. அம்மலை கடலைத்திண்டி மேலுயாந்துபோய்‌ வானையளாவிப்‌ பரி இதன்‌ செணம்‌ பரவுறும்‌ திசையெலாம்‌ விளங்கும்‌ பண்‌ - பினையுடையது. ௮தன்‌ கெரங்கள்‌ ஈவரத்தின கூத மாய்‌ நாற்புறமும்‌ ஒளிபரப்பும்‌, சந்தனம்‌ சண்பகம்‌

கற்பகம்‌ முகலிய பல௩றுமலாச்‌ சோலைகள்‌ அம்மலையிட மெங்கும்‌ அிறந்து இகழும்‌, அம்மலைக்‌ குகைக டோறும்‌ சோலையிடமெங்கும்‌ வித்தியாதரர்‌ தம்‌ மக ளிருடன்‌ களித்து விமாயாடிப்‌ பலவித இனபமும்‌ ௮னு பவிப்பார்கள்‌. இகெரங்களினின்று இழுமெனும்‌ ஒலி யொடும்‌ இழிக்தோடிவரும்‌ அருவிகள்‌ இயல்பாகவே யோ அன்றி விஞ்சையர்‌ மகளிர்‌ அளைக்தாடுவதனாலே யோ எக்காலத்தும்‌ சாஇமல்லிகையின்‌ நறுமணங்கமழா நிற்கும்‌. அங்குள்ள மலர்களெல்லாம்‌ பொற்றாமரை நிகர்ப்பனவாம்‌ . நத்தனவனங்கள்‌ யாவும்‌ தேவருலக தி.துக்‌ கற்பகச்‌ சோல்களையொக்கும்‌. ஒருபுறம்‌ செவ்‌

வாமை மசங்கள மாதர்களின்‌ ௮தரம்போலச்‌ செவ்‌

சூளாமணி 11

வொளிபரப்பும்‌ பழங்களை யின்று அமுதத்தினுமினிய சாற்றினை அருவிபோல்‌ ஒழுக்கும்‌ கமுக வரிசைகள்‌: மற்றொருபுறம்‌ மரகதமணிசளையும்‌ பவளங்களையும்‌ முடி.ப்பாகச்கட்டித்‌ தூக்யெ காவணப்பந்தரெனத்‌ இகழ்‌ தராநித்கும்‌ ; பாரிசாத விருக்ஷங்கள்‌ ஒருபால்‌ பரிமளம்‌ பரப்பும்‌ ) தேவதாரம்‌, தமாலம்‌, மா, அசோகம்‌ முத லிய மரங்கள்‌ மற்று மோர்பால்‌ மலர்களும்‌ தளிர்களும்‌ பொ துளிக்‌ கண்டோர்‌ கண்ணையும்‌ மனத்தையும்‌ சுவரும்‌. காட்டுபினவாயிலங்கும்‌. இச்சோலைகடோறும்‌, * குல விய கருப்பநிறை மாதரென மந்தசடை கொண்டு ; வரு'ர்‌ தென்றலங்காற்று மகரந்தப்‌ பொடிகளை வாரி நாற்றிசையு மிறைக்கும்‌, இத்தகைய பேரழகுடைய பருப்பதத்தின்‌ தென்றிசைப்பாஙகா, இரதநூபுரச்சக்கர வாளம்‌ என்னும்‌ பெயரினையுடைய பொன்னகர மொன்‌ றுண்டு. ஈடுமெடுப்புமின் நி எல்லாச்‌ கிறப்புக்களும்‌ 'பொருந்திய அர்ககரத்திற்கு இறைவன்‌ எவலனசமடி. என்பான்‌. அவன்‌ புகழை மூவுலகத்தாருங கொண் டாலவொர்கள்‌. கொடிய பகைவர்மாட்டு அருளாமையே அவன்பாற்‌ குற்றமென்பார்கள்‌ ; ௮வன்‌ ஆளுகையில்‌ நடுங்குவன பலநிறத்‌ அுவச௪ங்களே, அர்நகரதது ஆட வர்மேல்‌ வரைக்கப்படும்‌ விற்கள்‌ அரமகளிரின்புருவ : விற்களே ; கொடியவாய்ச்‌ சிறுமைப்‌ பட்டவை மாதா தம்‌ நுண்ணிடைகளே யன்றி வேறில்லை. சடியரசன்‌ மன்னுயிரைத்‌ தன்னுயபிர்போலப்‌ பாதுகாத்து அரசு புரிந்து வரும்சாளிலே ௮வனது பட்டமகஷியாகிய வாயவேகை யென்பாள்‌ அவனுக்கு * ஆவியாய்‌ ௮ண௩: காய்‌ அமிழ்தாய்‌ ௮வன்‌ மேவுறீர்மையளாய்‌ விருந்‌

19 சூளாமணி

தாயினாள்‌.' அரசனும்‌ அரசியும்‌ செய்த நற்றவப்பய

னாய்‌ அரசி சின்னாளிற்‌ கருப்பழுற்று அருக்ககீர்த்தி

என்று பெயர்‌ போந்த ஓர்‌ அழகிய புதல்வனை யீன்‌ நெடுத்தாள்‌;. அதன்‌ பின்னர்ச்‌ லெகாலம்‌ கழித்துக்‌

கற்பகம்‌ படரும்‌ காமவல்லிக்‌ கொடிபோன்ற போழகு

இகழும்‌ பெண்ணணங்கு ஒன்றைப்பெற்‌ று அதற்குச்‌ சுயம்பிரபை என்று காமஞ்சூட்டி. மிக்க செல்வதீதோ

டும்‌ வளர்த்து வந்தனள்‌. இக்கங்கையர்‌ இலகம்‌ தோன்‌

மிய பின்னர்ச்‌ சடியரசனுக்குப்‌ பலவகைப்பட்ட செல்‌ வங்களும்‌ பெருக மறுகிலமன்னர்‌ பலரும்‌ வணக்கும்‌

ஏற்றமாம்‌ உண்டாயிற்று, கங்கைநீர்‌ போலத்‌ துல்‌

லியமான வெண்மை நிறமுள்ள இரணங்களைப்‌ பரப்பும்‌

்‌ திங்களிளம்பிை றயினாலன்றோ செவ்வானமும்‌ உல

ச லல

கத்தாராற்‌ மொெழப்பவெது ; அதுபோல, இம்மாது சிரோமணி பிறந்த ஈற்பயனாலே உலகமங்கையர்‌ -பாவ ருக்கும்‌ &யாவு உண்டாயிற்று, இப்பெண்மணி. பேதைப்பருவஞ்‌ சென்று பெதும்பைப்‌ பருவங்கடந்து

மங்கைப்‌ பருவமடைத்து யாவரும்‌ மயக்கும்‌ தெய்வ

வுருவுடன்‌ திகழ்ந்து நின்றனள்‌.

அப்போழுது வசந்தகாலம்‌ வந்தது. குபில்கள்‌ தமது அழகிய பஞ்சமஸ்வரம்போன்ற தொனியால்‌ சோலை களெங்கும்‌ இன்னிசை பரப்பின. ஒருகாள்‌ அரசன்‌ தன்‌ மனைவியோடும்‌ மடமகளோடும்‌ மற்றும்‌ பரி : வாரங்களோடும்‌ கத்சமக்குரிய வாகனங்களின்‌ மீம்‌, விமானங்கள்‌ மேலும்‌ ஏறிக்கொண்டு தன்‌ நகர்ப்‌ ” புத துள்ள: மனோவனம்‌ என்னும்‌ உத்தியான வனத்‌ தையடைந்து அங்குள்ள விநோதங்களைக்கண்டு களிப்‌

சூளாமணி 19:

பானாபினான்‌. பிறகு தன்னுடன்‌ வந்த மடவா ருடன்‌ பொழில்விளையாடல்‌ செய்து, ஆம்குள்ள - அசோகந்தளிர்களே இவை உங்கள்‌ கைகள்போலு: "மென்றும்‌, குருக்கத்திக்‌ கொடிகளை இவை உமது! இடை நிகருமென்றும்‌, மாந்துணர்களை இவை: நும்‌ மேனி மானுமெனவும்‌, இலவமலரை இவை உங்கள்‌ வாய்ப்பகையா மென்றும்‌, குபிலிசை உமது வார்த்தையுறமு மென்றும்‌ கோங்கரும்பு நுங்கள்‌ தன பாரரம்போலு மென்றும்‌, அவர்கள்‌ மனங்களிப்பப்‌ பேசி அன்ஜனோர்க்கு வனத்தின்‌ வனப்புக்கமாப்‌ பெரிதும்‌ பாராட்டி, எடுத்துக்‌ காட்டினன்‌. எல்லா மலர்‌ மரங்‌ களைப்போலத்‌ தானும்‌ மலர்ந்தும்‌ நறுமணம்‌ பரப்ப! மாட்டா இயல்பாந்‌ குணமிலார்‌ செல்வம்போல விஎவ்‌ கும்‌ கோக்குமரங்கள்‌ குடைகவிப்ப, மகரந்த கிறைந்த. மலர்களைச்‌ சொரீந்து தேமாமாங்கள்‌ எதிர்கொள்ளச்‌ , இறு குபில்கள்‌ போற்றிசைப்ப, மங்கல கீதம்பாடும்‌ மகளிரைப்போல நவமல்லிகைக்‌ கொடிகள்‌ தமதூ: தளிர்க்கையாற்‌ ஜொழுது வணங்க, அரசன்‌ தன்‌ மட வாருடன்‌ பெருமூழ்வுடன்‌ சிலபோழ்து வீற்றிருந்த: னன்‌. அவ்வளவில்‌, சுயம்பிரபையும்‌ தன்‌ தோழி மாருடன்‌ புனல்‌ விளையாடியும்‌ பூக்கொயதும்‌ கண்ணி தொடுத்தும்‌ மனோல்லாசமாய்‌ விளையாடி.முடித்துத்‌. தன்‌ தாதைபால்‌ வந்து சேர்ந்தனள்‌, அரசன்‌, இவர்‌ கள்‌ தன்னைப்‌ புடைசூழ்ந்துவர ௮ச்சோலையின்‌ ஈவில்‌ விளங்கும்‌ ௮ருகக்‌ கடவுளின்‌ ஆலயத்தை அடைந்து கடவுளை வணங்டக்‌ கோயிலை மும்முறை வலம்வக்து

சீ

சினசரவாயிலைக்‌ குற நின்றனன்‌, அப்பொழுது.

14 சூளாமணி

கோயிலின்‌ கதவு இடீரென்று இிறப்புண்டது ; உடனே கடவுள்‌ "பேரொளிப்‌ பிழம்பினுருவமாய்‌ ௮அன்ஹோக்‌ குக்‌ காட்சி தந்தருளினார்‌. அரசன்‌ தன்‌ மெய்ம்மபிர்‌ பொடிப்பக்‌ கரமிரண்டம்‌ சிரமீதேறிக்குவிய நாத்தழும்‌ பே.றக்‌ கண்கணீர்‌ சொசியக்‌ கடவுளின்‌ பெருங்கருணை யைத்‌ அதித்து மகழ்ந்தனன்‌. இங்கனம்‌ .துதிசெய்து வணங்ூக்‌ கடவுளின்‌ பதமீதிட்ட நிருமாலியத்தைச்‌ தன்‌ சிரமேற்‌ சூடிச்‌ சினகரவா.பிலை யடைந்தவளவில்‌, இகம்பர.ராகிய இரண்டு சாரணர்கள்‌ ஆகாயத்தினின்‌ றும்‌ இறங்கி அருகனாலையத்தை வலம்வந்து எப்்‌பொரு ட்கு மிறைவனை வாயார வாழ்த்திய பின்னர்‌ அருகி ஓள்ள அசோக மரத்தடியிற்‌ பொருந்தியதோர்‌ சிலா தலமிசை வீற்றிருந்தனர்‌. இதனைக்‌ கண்ணுற்ற அர சன்‌ மிக்க பயபக்தியோடு சென்‌.ற அவர்கள்‌ பாதத்தில்‌ நமஸ்கரித்து நின்றனன்‌. அரசனைக்சண்ட ௮ச்சாரண முனிவர்‌ மனம௫ழ்ந்து அரசனையும்‌ மற்றையோரையும்‌, இருக்கவென அருளிச்‌ செய்தனர்‌. மீட்டும்‌ ௮ரசன்‌ அம்முனிவரரசை வணங்கி, *£யன்மீர்‌? அடியேன்‌ அறிய விரும்புவதொன்று உண்டு ! என்றனன்‌. சார ணர்‌, * அரசே, நீ வினையின்‌ திறத்தையும்‌ ௮தனை நீக்கு முபாயத்தையும்‌ அறிய விுப்புகின்றனை / நல்வினை திவினை யிரண்டும்‌ பிறப்பிற்‌ கேதுவாம்‌: நல்வினை பொன்விலங்கு போலவும்‌ தீவினை இருப்புவிலங்கு போலவும்‌ இரண்டும்‌ ஆன்மாவைப்‌ பிணிக்கும்‌ தகை மையவே ; ௮வ்வினையை பொழிக்கும்‌ வாயில்‌ ஒப்புயர்‌ வற்ற கடவுளின்‌ திருவடித்‌ தியானமேயன்றி வேறி ன்று !' என்று பலவாய்ப்‌ போஇத்தனர்‌. இந்நற்போத

சூளாமணி 15

னையைக்‌ கேட்ட அரசற்கு நல்லுணர்வு பிறக்தது ; அவன்‌ மனைவியும்‌ அறிவுடையளாயினாள்‌. அ௮ச்சாரண மூனிவரர்களின்‌ தருமோபததேசதீதை உற்றுச்‌ கேட்டுக்‌ கொண்டிருந்த சுயம்பிரபையும்‌ பெரிது மனமு௬௫ ௮ம்‌னிவர்‌ முூன்‌6 னிலையிலேயே சக்கிரவாள மென்னும்‌ ! அரிய கோன்பொன்றினை. நோற்கச்‌ சற்கற்பித்சனள்‌. சகநந்தனன்‌ அபிகந்தனன்‌ என்னும்‌ அல்ளுஸ்டனா வ சாரண ரிருவரும்‌ அரசனையும்‌ மற்றுளோரையும்‌ வாழ்‌

தீதிவிட்டு விஈம்பாருகச்‌ சென்றார்கள்‌, அரசனும்‌ இசக்தினம்‌ நற்றினமேயெனக்‌ கடவுளைச்‌ இரந்தித்த வனாய்ச்‌ தன்‌ பரிவாரம்‌ புடைசூழ அரண்மனை யடைந்தனன்‌,

௮.தன பிறகு சுயம்பிரபை தான்‌ மேற்கொண்ட சக்‌ கிரவாள நகோன்பினை அனுட்டித்து முடித்து மூவுல கினும்‌ இணையற்ற போழகும்‌ போரறிவும்‌ பெருல்கத்‌இ யும்‌ பெற்றுத்‌ தான்‌ நோன்பியற்றிய இடத்தில்‌ அருகக்‌ கடவுட்கு ஓர ஆலயம்‌ அமைத்துக்‌ கடவுளை வழிபட்டு அன்புமயமாய்‌ ஆனர்தச்‌ கண்ணீர்‌ சொரிய அவன்‌ பெருமையைப்‌ புகழ்ந்து துதித்து கின்றனள்‌, பிறகு அவள்‌ கடவுளின்‌ நிருமாலியப்‌ பிரசாதம்‌ எடுத்துக்‌ கொண்டு சென்று தாதைபிடங்‌ கொடுத்து வணக னாள்‌. பன்னாள்‌ உணவின்றிப்‌ பரிரந்துகோற்ற தன்‌ புதல்வியை ௮ ரசன்‌ பாராட்டி. மகிழ்ந்து, 62 ௮ரமை களே / உன்னால்‌ யான்‌ பெரிதும்‌ நன்மையடைந்தேன்‌, இனி நீ உன்‌ தாய்பாற்‌ சென்று பாரனை செய்வாயாக!" என்று உபசரித்து அனுப்பினான்‌. பின்பு, ௮ரசன்‌ தனது மகளுடைய நற்குண நற்செய்கைகளையும்‌ கோன்‌

4

16 சூளாமணி

பியற்றிய பெருமையையும்‌ மங்கைப்‌ பருவமடைந்த நிலைமையையும்‌ கருத்திலோர்ந்து, “ மண்ணருங்‌ கலமெலாம்‌ வலிதின்‌ வவ்வினும்‌ விண்ணருங்‌ கலமெலாம்‌ விதியி னெய்தினும்‌ பெண்ணருக்‌ கலமிது பெறுதன்‌ மா டார்ச்‌ கெண்ணருக்‌ தகைதீதென விதயத்‌ தெண்ணினான்‌,'' இப்பெண்மணிக்கு ஏற்ற கணவனை நாடி மணஞ்செய்‌ விக்கவேண்டுமேயென்‌ ஐ கவலையை மேற்கொண்டனன்‌. வித்தியாகா புரங்களிலுள்ள உத்தம இராஜகுமாரர்‌ களுள்‌ எவனே இவ்வணங்கனை மணக்கத்தக்கோ னென்று தீர்க்காலோசனையி லாழ்ந்து இடெந்தனன்‌. மங்கையாற்‌ காதலிக்கப்பெறுத ஒருவனை அவளுக்கு மணமகனாகத்‌ தந்‌ைத தாயர்கள்‌ சேர்த்துவிடின்‌, ௮ம்‌ மங்கை தன்னியல்பான நாணத்தால்‌ தன்விதியைப்‌ பற்றித்‌ தானே நொந்துகொண்டு கெஞ்சிற்புழும்‌ வரு 'த்துவாளேயன்றி வெளியிட்டுக்‌ கூறாள்‌. மாற்றுயர்ந்த: | ஆணிப்‌ பொன்னின்‌ நடுவே அழகாய்ப்‌ பதித்தர்‌ குரிய அரிய மாணிச்சமொன்றை வெறுக்கத்தக்க ஈயத்தின்‌ மத்இயிற்‌ பதித்திழைத்தால்‌, ௮.து தான்‌ மாட்டேனெ ன்று மறுக்காவிடினும்‌ தனது ௮மகு குலைந்து சீர்கெட்‌. 'டுக்கிடக்கும்‌. . எனவே, மகட்கேற்ற மணமகளை யாரா ய்ந்து தேறல்‌ பெற்றோருடைய பெருங்கட னாகசூமன்‌ ஜோ ? தலைவன்‌ தலைவியாகய இருவர்க்குள்ளும்‌ பேர ன்பு இல்லாவிடில்‌ ௮ன்னோர்தம்‌ தாம்பத்தியம்‌ என்ட னாம்‌? ௮வர்தம்‌ இல்லறம்‌ இல்லறமாக முடியுமே, இச்‌: தகைய அ௮ரியசெயலை அறிவுடையார்‌ பலருடனும்‌ ஆராய்ந்த பின்னரே செய்தல்‌ தக்கது,

சூளாமணி 17

£ அந்தண ரொழுக்கமூ மரசர்‌ வாழ்க்கையும்‌ மக்திர மில்லையேன்‌ மலரு மாண்பில ப ஆதலின்‌; இவ்விடயத்தைப்பற்றி நமது மர்திரிகளோடு ஆலோ௫ிக்கவேண்டும்‌ ” என்று தீர்மானித்துத்‌ தன்‌ ஏவலாளிகளை விளித்து மந்திரிககாக்‌ கடிதல்‌ மந்திர சாலை மண்டபத்திற்கு அழைத்துவரக்‌ கட்டளையிட்ட னன்‌. அவர்கள்‌ அரசனாணையைச்‌ சரமேற்ருங்கிச்‌ சென்று அமைச்சர்களுக்குத்‌ தெரிவித்தவளவில்‌ மந்திரி கள்‌ பலரும்‌ விரைந்து மந்இரசாலைமண்டபம்‌ வந்து

சேர்ந்தனர்‌.

அத்தியாயம்‌ 3 க்காலத்திலும்‌ ௮ரசர்கள்‌ இரகசியாலோசனை செய்‌ தற்பொருட்டு மந்இாமண்டபம்‌ ௮மைத்துக்கொள்வது வழக்கம்‌, உண்ணிகமும்‌ விஷயம்‌ வெளியேரறுமலிருக்‌ கும்படிப்‌ பலவிதக்‌ காப்பினேடம்‌ ௮தனை அமைப்‌ பார்கள்‌. “ உள்ளுணின்‌ ஜொலிபுறப்‌ படா தொண்கியைப்‌ புள்ளுமல்‌ லாதவும்‌ புகாத 5£அபரு வெள்ளிவெண்‌ விளிம்பினால்‌ விளங்கு வேதிகை வள்ளறன்‌ மந்திர சாலை வண்ணமே,” அரசாணையை யொத்தர்‌ வாபிலாய்‌ ௮றிந்த அமைச்‌ ர்கள்‌ விரைவில்‌ மந்திரசாலை மண்டபத்தை அடைந்த அளவில்‌, மன்னன்‌ அவர்களை கோக்கிப்‌ பின்வருமாறு பே சினான்‌. £ மதிவல்லபம்‌ மிக்க மந்திரிகளே / நிலவுலகத்தைப்‌ 2

18 சூளாமணி

பாதுகாக்கும்‌ நிருபர்‌ ஏகசக்கிரேசுவாராய்‌ எவராலும்‌ . வணக்கலாகாப்‌ புண்ணியச்‌ சொ ரூபமுடையராயினும்‌, அறிவுடைய மேலோர்‌ கூறிய நூல்களின்‌ அண்ணிய பொருளை யுணராவிடின்‌ பெருமையடையார்‌ ; அவர்‌ செய்யும்‌ சூழ்ச்சியும்‌ பயன்படாதொழியும்‌, மன்ன வர்க்குப்‌ பழிபாவம்‌ வரவொட்டாமற்றடுத்து ௮வரை கன்னெறிப்படுத்துபவர்‌ மதியித்சிறந்த மந்திரிகளே. அத்தகைய அமைச்சர்கள்‌ அரசருக்கு * மனமும்‌ கண்ணும்‌ வாழ்ச்கையும்‌ வலியும்‌ சால்பும்‌ அ.ற்றமில்‌ (அரசும்‌ கோலும்‌? ஆவார்‌. அரசாட்டி யென்னும்‌ பெரிய சகடம்‌ அரசன்‌ அமைச்சரென்‌ னு மிருவரா லும்‌ நடைபெறமேயன்றி ஒருவராலியங்காது, அரசன்‌ அமைச்சர்‌ வழிப்பட்டு ஒழுகற்பாலன்‌, அமைச்சர்‌ அவனை நல்வழிப்படுத்தி உறுதியடையச்‌ செய்யும்‌ கடப்பாட்டினை மேற்கொள்வர்‌, ஒரு தொழிலைக்‌ செய்யுங்கால்‌ ௮.ரசன்‌ அமைச்சரை உசாவிச்செய்தலே : தன்மையைத்தரும்‌. ஈ செறிந்தவர்‌ தெளிந்த நாலார்‌ சிறந்தவை தெரிந்து சொன்னா லறிந்தவை யமர்ந்து செய்யு மமைதியா னரச னாவான்‌ செறிந்தவர்‌ தெளிந்த நூலார்‌ சிறந்தவை தெரிந்து கூறி யறிந்தவை யியற்று இற்கு மமைதியா சமைச்ச ராவா.” ஆதலின்‌ அமைச்சரின்றி அரசர்க்கு எக்காரியமும்‌ செய்ய இயலா. அரசன்‌ வையகத்தைத்‌ தன்னடிப்‌

சூளாமணி ப 10

படுத்தி ஆளுகற்கு இரண்டு வழிகள்‌ உண்டு; அவை தோள்வலியும்‌ சூழ்ச்சியுமுமாம்‌, அரசனுக்குத்‌ தோ _ள்வலி அழகனைத்‌ தருவதொன்றுபினும்‌ சூழ்ச்சியே அதனினும்‌ இறந்தது, தோள்வலி யில்லாத மங்கை யரும்‌ சூழ்ச்சியுட்‌ சிறந்தால்‌ உலகத்தை யாள்வாரென்‌! பதற்கையமில்லை. சூழ்ச்சியே தோள்வலியையும்‌ தீரும்‌. மன்னவன்‌ காமபரவசனாயத்‌ தனது சூழ்ச்சி பிற்றவறி யொழுகுவானாயின்‌, பாகனுக்குரிய நூலினை யுணராப்பேதை செலுத்திய மதயானைபோற்‌ கேடு பல விளைப்பான்‌. அரசன்‌ அ௮மைச்சரோடு செய்யும்‌ சூழ்‌ ச்சியிற்‌ சிறிது தவறுவானால்‌, மர்திரத்தாற்‌ கட்டு ண்டதடை தவறிய மாகநாகம்போல்‌ அதுவே இீம்கணைத்‌ தரும்‌. பலபட சாம்‌ எடுத்துக்‌ கூறுவஇிற்‌ பயன்யாது 9 எல்லாம்‌ வல்ல நீவிர்‌ எம்மை இறைவனாக்கி இரவும்‌ பகலும்‌ காத்து வருதலானன்றோ யாம்‌ சிறப்படைக்‌ "தோம்‌, இதுகிற்க, இப்பொழுது நாம்‌ இங்குக்‌ கூடியது மிகவும்‌ ௮ரிய செயலொன்றினை யாராய்தற்கே. இரத்‌ இன பர்வதத்தின்மே லிட்ட தீபத்தைப்போல்‌ எமது குடிபினை விளக்கவந்த பெண்மணி சுயம்பிரபையின்‌ அழூனுக்கும்‌ கற்குணத்திற்கு மொத்த நாயகனை நாடி ஆராய்தலே சாம்‌ மேற்கொண்ட செயலாம்‌, பற்பல சேய அரசிளக குமரருள்‌ எவனோ இவளை அடையத்‌ தக்கவன்‌ என்பதை நீங்கள்‌ ஆராய்ந்து கூறுவீராக? அன்றனன்‌. இதைக்கேட்ட மந்திரிகள்‌ மன்னனை ! வணங்‌ 9, 62 அரசே! நின்புகழ்‌ இவவுலகம்‌ காத்து நீடூழி நின்று நிலர்வுக!” என்று வாழ்த்தித்‌ தத்தமக்குத்‌ தோன்றியவாறு அசாய்ந்துகறத்‌ தொடஙல்கினாகள.

20 சூளாமணி

அவருள்‌ சுச்சுதன்‌ என்னும்‌ பெயரிய மந்திரி சொல்லக்‌ தொடங்கினான்‌. ப ₹ அரசே |! சூரியனொளியால்‌ சூரியகாந்தம்‌ ௮னற்‌ பொறியைக்‌ கக்கும்‌ ; சந்திரனொளியால்‌ சந்திரகாந்தம்‌ தண்ணீரைக்காலும்‌ ; ௮ங்கனமே நினது புகழொளி யால்‌ யாமும்‌ றப்படைஇன்றோம்‌. அறத்தாறு செல்‌ ஓம்‌ ௮ரசனின்றி அமைச்சரால்‌ யாதுபபன்‌ ? யானை 'கவுளினால்‌ உராய்க்ச சந்தனமரம்‌ மிகுதியும்‌ கறுமணக்‌ - கமழும்‌. அதுபோல ௮ரசன்‌ தன்‌ தழ்வாழும்‌ ௮மைச்‌ சர்‌ முதலியோர்‌ செய்பிழையைப்‌ பொறுத்தலானே பெரும்புக ழடைகன்றான்‌, நெடுங்கடல்‌ தன்னிலை தவறி வெதும்பிக்‌ கொதிக்குமாயின்‌ அதனையாற்று நீர்‌ உலூலுண்டோ? மன்னவன்‌ கொடுங்கோலனாபின்‌ உலகம்‌ வெதும்பும்‌. கொடுக்கோன்‌ மன்னன்‌ வாழு ்‌ நாட்டினும்‌ கடும்புலி யியங்கும்‌ காடு நன்றன்றோ £ செங்கோன்‌ மன்னன்‌ இம்மை மறுமைப்‌ பயன்களை உல: கத்தார்க்‌ கருளுதலின்‌ அவனினலும்‌ பெருமையுடைய தெய்வம்‌ வேறில்லை ற; ௮வனடிச்‌ சாரசிக்சாழு தரலை அனைவோர்க்கும்‌ சிறந்ததொன்று. ஈ கண்ணெனப்‌ படுவ மூன்று காவலன்‌ கல்வி கரமர்‌ விண்ணினைச்‌ சுழல வோடும்‌ வெய்யவ னென்னும்‌ பேரா ரெண்ணிலுட்‌ டலைக்கண்‌ வைத்த கண்ணஃ இல்லை யாயின்‌... மண்ணினுக்‌ இருளை நீக்கும்‌ வகைபிறி தில்லை மன்னா.'” ஆயிரம்‌ கஈக்ஷத்திரங்கள்‌ ஒருங்குகூடினும்‌ தண்மதிக்‌

சூளாமணி 21

கடவுளை நிகராவாறுபோல ஏனையோ பலரும்‌ மன்னனை யொவ்வார்‌. கொற்ற வேலையுடைய மன்னவர்க்‌ கோ இய நற்குணங்கள்‌ யாவும்‌ திரண்டு ஒருருவுகொண்டா லனைய மூர்த்தியே £ உலகநீதிகட்‌ கெல்லரம்‌ வரம்பென விளங்கச்‌ கலைக்கடலி னெல்லைகண்ட கின்முன்‌ யான்‌ இலெவாய புன்மொழி பகர்தல்‌ ஈகைத்தற்‌ இடனாயினும்‌ என்‌ மனக்கருக்தஇனைக்‌ கூறவேண்டுவது சடமையாத லிற்‌ புகல்ன்றேன்‌. பிழையுளதேற்‌ பொறுத்தருள்க, தமது இருச்குலம்‌ விளங்கத்‌ தோன்றிய திருமகட்கேற்ற கணவனைக்‌ கூறுினெறேன்‌.

இக்க வித்தியாதர வுலில்‌ உத்தரசேடிபிலே அமரா - வதியினும்‌ இறந்து விளங்கும்‌ இரத்தினபல்லவம்‌ எனப்‌ பெயரிய நகரமொன்றுண்டு, அதனுடைய சிறப்பினைப்‌ புலவர்கள்‌ பலரும்‌ புகழ்ந்து போத்றிபுள்ளார்கள்‌.. அந்‌ சகரத்தையாண்ட மயூரகண்டன்‌ தேவிமாருள்‌ நீலாங்‌ . தனை யென்னும்‌ பட்டமூஷியீன்ற பு தல்வன்‌ அச்சுவக்‌ கி$்வன்‌ என்பான்‌. அச்சுவக்ரீவன்‌ அ௮ரசாளத்‌ தொ டம்பயெபின்‌, அவன்‌ தனது புயவலியாலும்‌ சூழ்ச்சி வன்மையாலும்‌ எல்லாவுலகையும்‌ வென்று தன்னடிப்‌ படுத்தி ஏசசக்ரொதஇிபதியாய்‌ விளங்குகன்றனன்‌. ௮வ னுடைய தம்பிமார்களாயே நீலரதன்‌, நீலகண்டன்‌, வயிரமாகண்டன்‌, சுகண்டன்‌ என்போர்‌ இபமனும்‌ அஞ்சும்‌ திறலினையுடையார்‌ ; பேராற்றல்‌ படைத்‌ மதார்‌. அளவற்ற சேனாபலமுடைய ௮ம்மன்னனுக்கு மகாசமர்தீதனும்‌ அதுபுத்திமானுமான அரிமஞ்சு எனப்‌ பெயர்கொண்ட மரந்திரியொருவன்‌ அமைர்துள்ளான்‌.

மேலும்‌ அவன்பால்‌ முக்காலமு முணரவல்ல நிமித்தி

25 சூளாமணி

கன்‌ சதவிந்து என்னும்‌ பெயரிய பெரியானும்‌ பொருந்தி யுள்ளான்‌. எல்லா வரசர்களும்‌ அன்னோனை வண௩ இத்‌ இறையளிக்கனெ றனர்‌. ௮ரசே, கம்‌ குலக்கொம்‌ பாயெ கங்கை, பிறந்த நாள்‌ தொடங்கியே ௮ச்சுவக்‌ இரீவன்‌ ஈம்பால்‌ இறைகொள்ளா தொழிந்தனன்‌. ௮வ னுக்கு மடந்தையை அளித்தால்‌ ௮வனும்‌ ஈமது வழிப்‌ படுவான்‌. வித்தியாதர வுலகமும்‌ ஈம்மை அஞ்சும்‌. ௮வ னுக்கு மகட்கொடை மறுத்தாற்‌ கோபம்‌ மூளும்‌ ; அவன்‌ விரோதத்தை காம்‌ பெறுதல்‌ உறு தியற்ற செயலாகும்‌. ஏல்லா விஷயங்களையும்‌ பொருந்தி யாலோ சிக்குமிடத்து அவனுக்கு மங்கையை மணவினை முடித்‌ தலே தக்கதென்று அடியேற்குப்‌ புலப்படுகின்றது '' என்று சுச்சுதன்‌ கூறப்‌ பலச்சுதன்‌ என்னும்‌ காமத்தை யுடைய மற்றொரு மந்திரி பகர்வானாயினன்‌. ௮.ரசரேறதே/ பல.நால்களை யாய்ந்து நுட்பமான பொருளைக்கண்டு கூறவல்லானும்‌ ௮றிவாளனுமாகிய ப சுச்சுதன்‌ எடுத்துக்கூறிய விடயங்கள்‌ யாவும்‌ உண்மை யே. ௮ச்‌௪வக்கரீவன்‌ எல்லாரிலும்‌ (மேம்பாடு உடை யான்‌ என்பதற்‌ கையமின்று, ஆயினும்‌ ௮வன்பால்‌ ஒரு குத்தமுண்டு, அதனைக்‌ குற்தமன்தென யார்‌ மறுப்பினும்‌ யான்‌ உடம்படேன்‌. அக்குற்றம்‌ ௮ச்சுவ கண்டனுக்கு வயது ஊழிக்காலம்‌ சென்றுவிட்டதே யாம்‌, ஓஒத்தவயதுடைய தலைவனையன்றோ காம்‌ தேர்‌ தல்‌ நலம்‌? மேலும்‌ அவ்வச்சுவனுக்குக்‌ கனகசித்திறை, யென்பாள்‌ பட்டத்‌.துத்‌ தேவியா யமைந்திருத்தலோடு.. அவள்‌ மக்கள்‌ லீஞ்ஞூற்றுவருள்ளும்‌ முதல்வனாகிய இரத்தினகண்டன்‌ இளவரசனாய்‌ ௮ரசர்‌ எவரும்‌ ௮ஞ்௪

சூளாமணி இறு

வாழ்ன்றனன்‌. அ௮ச்சுவகண்டனுக்குப்‌ பிறகு இரத்‌ இனகண்டனே அரசாட்சிக்குரியனாவான்‌. ஆதலின்‌ சுயம்பிரபைக்கு மணவாளன்‌ ௮ச்சுவகண்டன்‌ அல்லன்‌. மேலும்‌ அரசே 7 தங்கள புதல்வியின்‌ ஜனனகாலத்தில்‌ அவள்‌ ஜாதகத்தைப்‌ பல சோஇடர்களால்‌ ஆராய்க்த பொழுது, இவள்‌ ஐர்‌ இராசகுமாரனுக்குப்‌ பட்டத்துத்‌ தேவியாய்‌ அமைவாளென்றும்‌ இவள புதல்வன்‌ மூவுல காட்சியும்‌ பெற்றுச்‌ செங்கோல்‌ நடாத்துவானென்றும்‌ புலப்படவில்லையா £ ஆதலின்‌ அச்சுவகண்டன்‌ இவ ளுக்கு உரியவனாகான்‌ என்பதே என்‌ கருத்தென்றனன்‌. சடிமகாராஜன்‌ இதனைக்கேட்டு, பவச்சு தனை நோக்கி, “நல்லது, அங்ஙனமாயின்‌ நன்கைக்குரிய நாயகன்‌ வேறியாவனோ?'' என்று வினாவ, அவன்‌ மேலும்‌ சொல்‌ வானாயினான்‌.

* இம்மலைக்கு மேல்பால்‌ உள்ள தின்னரதத நகரத்தை யாளும்‌ ௮ரசன்மகன்‌ பவனஞ்சன்‌ என்றோ செம்‌ மலுளன்‌ ; அசுவலிருதயம்‌ என்னும்‌ புரவிவிஞ்சை வல்‌ | லான்‌, அமுதபுர மன்னன்‌ மகன்‌ வேகமாதரன்‌ என்‌ பானொருவனுளன்‌ ; அவனை இளங்களியுழுவையாக இருகிலம்புகழும்‌. மேகமாபுரத்தரசர்கோன்‌ புதல்‌ வன்‌ பதுமரதனை அரசர்‌ யாவரும்‌ ஊழித்தி யென்றஞ்சு வார்‌. இரத்தினபுரத்தாசகுமாரன்‌ சுவர்ணரதன்‌ இடி. யேறு போன்ற பராக்கரமசாலி,. கேதேமாபுரத்தர பசன்மகன்‌ அரிகண்டன்‌ செங்கண்மாலையும்‌ வெத்றி கொள்ளும்‌ ஆற்றல்‌ படைத்தோன்‌. திரிபுர ௮ரசன்‌ புதல்வன்‌ ௮ளிதாங்கன்‌ கல்விக்கடலக்‌ கரைகண்ட அரசரேறு, இத்திரகூட ராஜகுமாரன்‌ ஏமாங்கதன்‌

24 சூளாமணி

இந்இரன்‌, புதல்வன்‌ சயந்தனை நிகர்த்தோன்‌; ௮வ னுக்கு மாருன மன்னர்‌ உலூல்‌ எவருமிலர்‌. ஸ்ரீகிலய புரத்தரசன்‌ சேய்‌ சித்திரரதன்‌ தரணிக்கோர்‌ திலக மாவான்‌. அச்சுவபுரவேந்தன்‌ சிறுவன்‌ கனகசித்திரன்‌ கடலாடையுடுத்த கரசினிக்கு ஈரொயகமாய்‌ விளங்கு பவன்‌, சனகபல்லவத்தையாளும்‌ கொற்றவன்‌ மைந்‌ தன்‌ செற்றவர்ச்‌ செகுக்கும்‌ செருவல்லான்‌ அரிகேது ' வென்பான்‌ பிறந்த பின்னரே மண்மகள்‌ மகழ்வடைந்த தாக மாநிலம்‌ புகழும்‌. சுவர்ணகமான மதில்மாட கூடசோபுரங்கள்‌ விளங்கும்‌ இக்திரசஞ்சயத்திறைவன்‌ மகன்‌ அருஞ்சமீன வித்தியாதரவுலகம்‌ சூளாமணி யெனக்‌ கொண்டாடும்‌. இப்பொழுது அடியேன்‌ எடுத்‌ தக்‌ கூறிய அரளங்குமாருள்ளே ஈமது நங்கையர்‌ இல தத்தை யணிதற்குரிய நாயகனை காடி மன்றல்புரிவம£த

நலம்‌ ””

என்று பவச்சுதன்‌ நவின்றான்‌. ஏனைமயாரும்‌ கூப்பிய சையராய்‌ அரசனை வணம்௫), இதுவே தக்க . தென்று ஆமோித்தனர்‌. அப்பொழுது சுதசாகரன்‌ எனப்‌ பெயரிய மதிவலோ னெழுந்து ௮ரசனை நோக்‌ கிப்‌ புகல்வானாயினான்‌.

£ மன்னர்மன்ன ! பவச்சுசன்‌ அ௮ச்சுவகண்டனைப்‌ பதறிக்‌ கூறிய குற்றம்‌ உண்மையே; பினும்‌ ௮வ னுக்குப்‌ பசையாக ஈமது நங்கையர்‌ சிரோமணிபினை வதுவைமுடிக்க வல்லான்‌ ஒருவனுமிலன்‌. வேறொரு வற்கு நாம்‌ மணமுடித்தால்‌ அ௮ச்சுவகண்டன்‌ பகை நமக்குண்டாகும்‌ த ௮௮ றிதும்‌ கூடாது. அவனுக்கு மாழுக விவாகம்‌ செய்யில்‌, உலகை ஒருகுடை, நீழலிற்‌ புரக்கும்‌ சுரேந்திரகாந்த மன்னன்‌, சினம்மிக்க மசகளிற்‌

சூளாமணி -: 2

றினும்‌ வலியன்‌, மேகவாகன னஜனென்றொருவனுளன்‌. அவன்‌ பட்டத்துத்‌ தேவி மேகமாலினிபின்‌ தெய்வவழி பாட்டின்‌ பயனுப்‌ ௮வள்‌ வயிற்றில்‌ இயமனும்‌ வணங்‌ கும்‌ பேராற்றல்‌ படைத்த விச்சுவன்‌ பிறந்துளளான்‌. அவன்‌ முற்பிறப்பில்‌ தேவருலகை யாண்டு, இப்பூவுல இல்‌ உள்ளோர்க்கு உய்யும்‌ வழியை உணர்த்தத்‌ தோன்றியவன்‌. அவன்‌ பிறந்தபின்‌ உலகம்‌ துன்பம்‌ நீங்கி வாழ்சன்றத. அவனுக்குப்‌ பகைவர்‌ ஒருவரு மிலர்‌, மெல்லிய தோளையுடைய சுயம்பிரபை ௮வன்‌ மார்பகஞ்‌ சேர்வாளாயின்‌, இருவரும்‌ மால்ப்போழ்‌ தில்‌ இலங்கும்‌ அம்பலும்‌ மதிபமும்போல மடுழ்சிற ந்து விளங்குவார்கள்‌. அவ்விச்சுவனுடைய தங்கை ஜோதிமாலை, சகல சற்‌-கணங்களுக்கு மிருப்பிடம்‌; கற்பகத்‌ கொம்பினை நிகர்த்த மெல்லி.பல்‌: இயற்கை மணம்‌ வீசும்‌ கூர்தலாள்‌: அ௮ம்பினைவென்று செவ்வரி பொருந்திக்‌ கயன்மீனை யொத்த கருகெடுங்கண்ணாள்‌. ்‌ அப்பெண்மணிபினை ஈமதூ அரசிளஞ்சிங்கம்‌ அருக்க கிர்த்திக்கும்‌, சுயம்பிரபைபினை விச்சுவனுக்கும்‌ மண முடித்தல்‌ எவ்வாற்றானும்‌ ஈன்று '' என்று சுதசாகரன்‌ சொல்லி முடித்தான்‌. இவற்றையெல்லாம்‌ அமை வுடன்‌ கேட்டிருந்த சுமந்திரி யென்பான்‌ எழுந்து ௮ர சனை நோக்கக்‌ கூறத்‌ தொடங்‌ னான்‌.

அரசனே! அச்சுவக்கிரீவன்‌ பலஊழிகண்ட மூப்‌ பூடையோனாபினன்‌ ; மேலும்‌ அவனுக்குப்‌ பட்டத்துதி தேவியும்‌ வேறுள்ளாள்‌ ; ௮வள்‌ மகன்‌ இளவரசனாக அமைந்துள்ளான்‌; ஆதலின்‌ நங்கை சுயம்பிரபைக்கு மணமாலைசூட்ட அவன்‌ அருகன்‌ ஆகான்‌. மற்றைய

0 சூளா மணி

அரசர்சளோ அச்சுவசண்டனுக்கு அடங்கி யொழுகு பவர்கள்‌, ஆதலின்‌ ௮வன்‌ மனக்கருத்திற்கு மாராய மணம்‌ முடிக்கும்‌ ஆற்றலிலராவார்‌. பெண்கள்‌ திலக மாய சுயம்பிரபை அரசிளங்குமானொருவற்கு ௮ணி - மணமாலிசை சூட்டாதிருப்பதும்‌ அழகதன்று, ஈண்டு எடுத்துக்‌ கூறப்பட்ட சுரேந்தரகாந்தத்‌ தரசகுமாரன்‌ விசசுவன்‌ அரசர்யாவரினும்‌ மேம்பட்டவனே : அவன்‌ காமற்கடநர்த கடவுட்டகைமையன்‌ ; மாதர்கள்‌ திரு முகத்திலங்கும்‌ மையமர்‌ நெடுங்கண்‌ வாட்படை அன்‌ ஷனேனைச்டிறிதும்‌ வருத்தாது ; மன்மதபாணம்‌ அவ னுக்கு ஊறியற்றும்‌ வலிகொண்டிலஅ ; எழிலுடை மடந்தையர்‌ இசையாடல்‌ அஃவிரயங்களிற்‌ சிறிதும்‌ ஈபெடான்‌. அமரருலக வின்பத்தையும்‌ வெறுத்து அகவரதமும்‌ அமலனை நினைந்து அருந்தவம்‌ புரிந்து வருகின்றான்‌. அவன்‌ பிதா தனது மகனுக்கு நிசழற்‌ பாலவாய சம்பவங்களை யறியும்பொருட்டுச்‌ சித்திரகூட, தீதிலுள்ள சினகரமடைந்து அருகனுக்கு ௮ணிகவிழா வயர்ந்து பின்‌, ஆண்டுவிற்றிருந்த அளவற்ற அவதி ஞானியாிய : அசோதர முனிவனை வணங்ூக்‌ கேட்க. அம்முனிவன்‌ கூறுவானாயினன்‌.

£ ரமரரந்திரசாந்த மன்ன / பங்கயமலர்ந்த பழனஞ்‌ சூழ்ந்த பவூரி யரசன்‌ சயசேனன்‌ புதல்வனும்‌, பட்டத்‌ அத்‌ தேவி பிரீதிமதி பயக்த காளையுமாயெ விஜயபத்‌ திரன்‌ என்பான்‌ மதயானையினும்‌ வலிமிக்கோன்‌. அவக. அ.ரசவாழ்வினை வெறுத்துத்‌ தாங்கரிய தவஞ்செய்து சாசா.ரமென்னும்‌ இக்திரலோகமடைந்து ௮வ்வுலனைப்‌

பதினேழு கற்கை வருஷகாலம்‌ அரசாண்டு வந்த.

சூளாமணி 21

னன்‌. அவனே ஈண்டு கினக்கு மகனாகி விச்சுவப்‌ பெயரிய ௮ரசிளங்குமரனாய்‌ அவதரித்துள்ளரன்‌. ஆத: லான்‌, அவன்‌ ௮ரசபோசகத்தை வெறுத்து அருக்தவம்‌ புரிந்து சிவகதி சேர்வா னென்பதற்குச்‌ சிறிதும்‌ ஓய மில்லை. இவ்வரலாற்றினை ஈன்குணர்வாய '' எனறு கூறினார்‌. ஆதலால்‌ விச்சுவன்‌ கம்பால்‌ மகட்கொடை பெருன்‌, அரசே. இனி, மங்கலமுரசம்‌ முழங்க ஊதுகொம்பு சங்கமுதலிய வாத்தியங்கள்‌ கோஷிக்க அரசர்‌ குழாய்‌ கள்‌ ஒருங்குகூடச்‌ சுயம்வரமொன்றினை ஏற்பாடு செய்‌ பினும்‌ ஒளிமிக்க சக்ரொயுதத்தையுடைய ௮ச்சுவகண்‌ டனே மணம்‌ புரியத்‌ துணிலான்‌ ; அவனுக்கு மாறாய்‌ வேறெவரும்‌ அுணிக்தெழார்‌. 66 ஒன்றுகாங்‌ கருதிர்‌ சூழி னூழது விளைவு தானே ! கன்றிநாங்‌ கருதிற்‌ றின்றி மற்றொர்வா முக ஈண்ணும்‌”? என்று கூறிய உண்மைக்கிணங்க ஊழ்வினை எவவாறு: முடிக்கன்றதோ அதனை புணரவல்லே மல்‌லைம்‌, ஆபி னும்‌ நங்குலத்துதித்த முன்னோர்‌ பலருக்கும்‌ பண்டை நாட்‌ டொடங்கி இந்நாள்‌ காறும்‌ மேல்‌ நடக்கும்‌ சம்ப வங்கள்‌ பலவற்றையும்‌ முன்னாய்ந்து கூறும்‌ அந்தணர்‌ இலகன்‌ சதவித்து நிமித்திகன்‌ உள்ளான்‌. அவன்பாற்‌ சென்று யாழினை வன்த இன்மொழி நங்கையின்‌ வர லாற்றினைக்‌ கேட்டு மேல்‌ நிகழ்வதை அறிந்து அதத குத்தக நடப்பதே பலவிதத்தினும்‌ பொருத்தமான: தென்று எனக்குப்‌ புலப்படுகின்றது ”? என்று கூறி முடித்தனன்‌. இதனைக்‌ கேட்ட மற்றைய மந்திரிகளும்‌

98 சூளாமணி

இதுவே ஈல்ல செய்கை என்று ஆமோதித்‌ து, அரசனை நோக்‌. £இக்தரனனைய நீரோய்‌ இனிப்பிறி தெண்ணல்‌ வேண்டா மந்திர நீள மாயின்‌ வருவன வறிய லாகா 7 ஆ தலின்‌, அடி. யேங்களுக்கு உத்தரவளித்துத தாமும்‌ அரண்மனைபுக்கு, சதவிந்து நிமித்திசன்பாற்‌ செல்ல லேண்டுவனவற்றோடு அமைந்து நிற்பதே தக்கது”' என்று வணங்கக்‌ கேட்டுக்கொண்டனா. அரசன்‌ தன்‌ மந்திரிகளுக்கு விடைகொடுத்து வண்‌ னங்கள்‌ மலர்மாலையில்‌ வந்திசைபாடக்‌ காலில்‌ வீர கண்டை. ஆரவாரிக்க ௮ரமகளிர்‌ போன்ற மடவார்கள்‌ ஆலவட்டம்‌ கலரிவீசத்‌ தனது அரண்மனை யடைந்தான்‌. அப்பொழுது சூரியன்‌ உச்சப்பொழுதினை யடைந தனன்‌, அரசன்‌ மத்‌தஇயான்னக்‌ கடனை முடித்துப்‌ ' போஜனம்‌ கொண்டனன்‌. பின்னர்‌ நாழிகைப்‌ பறை. ' படித்தது. உடனே அரசன்‌ கறுமணம்‌ விசம்‌ நவமல்‌ லிகை மலர்களானியன்ந நன்மாலைசூடி ௮ஸ்தகடக வாகுவலயங்கள்‌ ௮ளவற்ற வொளிவீச அணித்து சத விந்து நிமித்திகனைக்‌ காணுதற்பொருட்டுக்‌ கோதிலாப்‌ பு.துமலர்‌ பரப்பிய வீதிமீது பாதசாரியாய்ப்‌ போதுவா .னாயினான்‌, இடையிற்‌ கட்டிய கச்சையும்‌ மெய்பிற்‌ - போர்த்த இருப்பு கவசமும்‌ உறைகழித்துக்‌ கையிலே ந்திய வாளும்‌ விளங்க மெய்காவலாளர்‌ பலர்‌ ௮ ரசனைன்‌ சூழ்க் து வந்தனர்‌. கரும்பினு மின்மொழிக்‌ காரி சையார்‌ வண்டுர்‌ தேனும்‌ உண்டு களிகிறப்பக்‌ கண்‌

ணிறை மலருஞ்‌ சுண்ணப்‌ பொடியும்‌ கலந்து தூவிக்‌

சூளாமணி ப 90.

கைதொழக்‌ காவலன்‌, நாற்கடலைக்‌ கரைகண்ட சத விந்து நிமித்தகன்றன்‌ மாடமந்திரத்தின்‌ வாயிற்கடை யடைந்தனன்‌. அப்பொழுது சதவிந்து அரசனை எதிர்‌ 'கொண்டு முகமனியம்பி ஏங்குலம்விளங்க இங்கருஸி வந்ச எங்கொங்கலர்‌ தெரியலாய்‌ கொற்றங்‌ கொள்‌ கென ஆ௫கூறி மங்கல நீராஞ்சனஞ்‌ சுழற்றி உள்ளழை. த்‌துச்‌ சென்று நறுமணம்வீசும்‌ சந்தனச்‌ சோலைபோ ற்‌ குளிர்ந்த மண்டபத்தில்‌ வி நீறிருக்கச்செய்து அரசன்‌ வந்த குறிப்பினை யுணர்ந்து தன்‌ சோதட,நூல்‌ வல்‌ லபம்‌ விளங்க ௮ரசனை நொக்ூப்‌ பின்வருமாறு கூறு வானாபினான்‌. * மன்னரேறே/ தாங்கள்‌ மனத்தில்‌ நினை த்தவிடயம்‌ மதுமலர்‌ மாலைபோன்ற மடமகள்‌ சுயம்பிரபையின்‌ மணவினையைப்பற்றியே. தாங்கள்‌ இங்கெழுக்தருள உன்னிவரும்‌ போது விதிபில்‌ எதிர்‌ கொண்டு வலம்வந்த பெண்மணி தஇிருமகளேயாவள்‌. தங்கள்‌ மகட்குண்டாகும்‌ ௮ளவற்ற நன்மையை எடுத்‌ துக்கூற என்னால்‌ முடியாது, ஆற்றலி2லனாதலின்‌. இவ ளுக்குக்‌ . கணவஞாகவரும்‌ மைந்தனைக்‌ குறித்து ஆதி நாளில்‌ அ.தக்கதிராழி யெம்மண்ணலாகிய அமலன்‌ அருகக்சடவுள்‌ பல்லுபிரும்‌ உய்யும்‌ ன டுப்‌ பகர்‌ ந்த மாபுராணத்திற்‌ கூறப்பட்டிருஃ்ன்றது!' என்று கூறினன்‌. அதுகேட்ட. அரசன்‌ மனமூழ்ந்து நமது:

ருமைப்‌ புதல்விக்குரிப்‌ தலைவன்‌ யாவன்‌? அவ 2 சரிதம்‌ எவ்வாறு சொல்லப்பட்டுள்ளது ₹ என்று கேட்ப, நிமித்திகன்‌ மீட்டும்‌ சொல்வானாயி னான்‌.

ஈ அரசே! ௮ப்புசாணத்தில்‌, மூவுலகத்திலும்‌ நடுவண-

20 சூளாமணி

தாய (பூவுலகம்‌ கருமலோகமென்பதும்‌, அது சப்த த்வீபங்களாகப்‌ பகுக்கப்பட்டுள்ளெ தன்பதும்‌, அவற்று ளொன்றாயெ சம்புத்திவின்‌ நடுவில்‌ மேருவும்‌ அதனைச்‌ சூழ்ந்து சப்த குலாசலங்களும்‌ உள்ளவென்பதும்‌, மேலும்‌ இத்‌பேத்தில்‌ ஈஇிகளேழும்‌ கடல்கள்‌ ப௫ினான்‌ கும்‌ சண்டங்களேழும்‌ பொருந்தியன வென்பதும்‌, அக்‌ கண்டங்களுட்‌ பீ தகண்டமே சிறந்ததென்பதும்‌, கூறப்‌ பட்டுள்ளன. இப்பரதகண்டம்‌ போகபூமியாய்‌ மூன்‌ தாழி காலம்‌ இருந்தது. அதன்‌ பின்னாளிற்‌ பிரமர்கள்‌ தோன்‌ நிச்‌ சூரிய சந்திரராதிய கிரகங்களையும்‌ பிரபஞ்சத்தை யும்‌ படைத்தார்கள்‌. மூன்றாவது ஊழிபின்‌ முடிவில்‌ ஆன்மாக்கள்‌ உய்யும்‌ பொருட்டுத்‌ தருமசக்கிர மேந்திய கையனாயச்‌ சோதிழார்த்தி அருகநாதன்‌ அவதரிதி தருளினன்‌. அவன்‌ அருளினால்‌ பரதேசுவர சக்கர வர்த்தி உலகமுழுதையுந்‌ தனிச்செங்கோ னடாத்தி மன்னுயிர்‌ புரந்து. வந்தனன்‌. அவன்‌ ஒருநாள்‌ ௮௬ கக்‌ கடவுளை வணங்கத்‌ தனக்கு பின்னா்‌ நிகழும்‌ வர .லாற்றினை வினவியபோழ்து, அவர்‌ அவனைகோக்கி “யான்‌ முதலாக இருபத்துகால்வா்‌ நாதர்களாவார்‌. நீ முதலாகப்‌ பன்னிருவர்‌ சக்கரவர்த்திகள்‌; வாசுதேவர்‌ கள்‌ ஒன்பதின்மர்‌, பிரதிவாசுதேவர்கள்‌ ஒன்பதின்மர்‌, உனது மகன்‌ மரீ போதனமாநகரத்து அரசனாவான்‌ $ அவனே முதல்‌ வாசுதேவன்‌, அன்னோன்‌ குலத்தில்‌ மற்றுமோர்‌ வாசுதேவஞாப்‌ ஒருகா& அவதரித்திப்‌ பிரதிவாசுதேவனாகத்‌ தோன்றிய அச்சுவச்ரீவனை யொரு கன்னியின்பொருட்டுக்‌ கொன்று அவன்‌ கை யாழியை யேந்தி உலகு புரந்தருள்வான்‌ ' என்‌.று

சூளா மணி 21

கூறியருளினான்‌. மன்னர்‌ மன்ன! அக்காளை சுவர்க்க தாட்டினைநீங்கிப்‌ பூமியில்‌ போதனமாககரத்தாசன்‌ பயா பதிபின்‌ இகாயகுமரஞகைப்‌ பிறந்து திவிட்டகுமாரன்‌ என்னும்‌ பெயரோடு விளங்குன்றனள்‌. அவனே தமது மடமகட்குரிப கணவன்‌. அத்‌ திவிட்டன்‌ தம்‌ மங்சையை மணந்தபின்னர்‌ அ௮ச்சுவகண்டன்‌ தலையைக்‌ கொய்து உத்தாதக்ணெ சேடிகள்‌ இரண்டையும்‌ தய களுக்கே அரசாளத்தருவன்‌. இதற்கு அடையாள மாக ஒன்று கூறுசன்றேன்‌. இன்னும்‌ ஒரு இங்கள கழியும்‌ முன்னர்‌ அத்திவிட்டகுமாரன்‌ ஒரு எிங்கத்‌ இனைக்‌ கொன்றருளுவான்‌. அதனை அறிந்தருளுக ” என்றுகூறி முடித்தனன்‌. இவற்றையெல்லாம்‌ கேட்ட சடியரசன்‌ பெருமழ்வடைந்து ௮ச்‌ சதவிந்து கிமித்‌ இகனுக்குச்‌ சோதிமாலை யெனப்‌ பெயரிய வளரநாடொ ன்றினை வெகுமதியாக அளித்து;அவ்விடம்‌ நீலகச்‌ சூரி யன்‌ ௮ஸ்சமன மடையும்பொழுது தனது மனைவி வாயுவேகை வதியும்‌ மாளிகை புகுந்து எதிர்சொண்டு தொழுத மனைவியைப்‌ புகழ்ந்து பாராட்டித்‌ தான்‌ இிமித்தகனிடம்‌ சென்றதும்‌ ௮வன்‌ மடமசகளைப்‌ பற்றிக்‌ கூறியதும்‌ விளங்க வுரைத்துப்‌ பின்னும்‌ பகர்வானாயி னான்‌, நங்கையர்‌ திலகமே த்‌

£தொக்கெ மலர்துதை விலாத சோவையும்‌

புக்கிளர்‌ தாமரை ஈகாத பொய்கையும்‌

மிச்ளெம்‌ பிறைவிசம்‌ பிலாத வந்தியும்‌

மக்களை யிலாததோர்‌ மனையு மொக்குமே ''

நல்ல ௮ர௪குல மென்னும்‌ கற்பக விருட்சம்‌ தலை

மகனாயெ பராரையைப்பெற்று மனைவியாகிய சாகை

22 சூளாமணி

யூம்‌ மக்களாக பூர்துணரும்‌ முதியராகிய தேன்களும்‌ விளங்கவளரும்‌. நற்குண நற்செய்கை நல்லொழுக்க முடைய வெழிறிகழும்‌ மக்களை அரிவையர்‌ பெறுதல்‌. லையசத்‌ தருமைபிலும்‌ அருமை, முன்செய்த தவப்‌' பயஞய்ப்‌ பிறந்த நினது மடமகள்‌, தீபம்‌ தனித்தும்‌ இிறத்தும்‌ இருப்பினும்‌ இருளினை யழித்து யாண்டும்‌ ஒளிபினைப்‌ பரப்புமாறுபோல, எத்திசையிலும்‌ தன புகழ்‌ பரவ நின்றனள்‌. வலம்புரிச்சங்கின்‌ வயிற்‌ தித்த ஆணிமுத்தினையனைய அணங்கனைப்‌ பெற்ற தால்‌ ஈமது குலம்‌ சண்டோர்‌ களிக்சப்‌ பரிசுத்தமடைந்‌ தது. மானை வென்ற பார்வையையுடைய மடவரலே 7 பலபடக்‌ கூறுவதென்னை / நின்மகள்‌ திருப்பா ற்கட லிடை மலர்ந்த தெப்வத்தாமரை மீதமர்ந்திருக்கும்‌ திருமகளே யென்பதற்‌ கையமின்று, அன்னோள்‌ காயாம்பூவினை வென்ற திருமேனியுடைய கேசவ னுக்கே உரியளாவாள்‌. இவையெல்லாம்‌ உன்னால்‌. எனக்குண்டான பெருமையாகும்‌ ?' என்றனன்‌. இவ ந்றைக்கேட்ட வாயுவேகை அனந்தமாக்‌ கடலுளமிழ்‌ ந்து ஓளிதவழும்‌ முத்தனைய முறுவலோடு அரசனை: வணங்‌), “நாதா 7 நமது பெண்மணி தமது இருவருளி னாலன்றே பிறந்தவள்‌, ஆதலின்‌ தம்மாலன்றோ இத்‌ துணைப்‌ பெருமையும்‌ எனக்குண்டாயது, ததை யாலேதான்‌ மக்கட்குப்‌ பெருமையுண்டு ; தாயால்‌ என்‌ னாம்‌?'' என்று உபசா.ரமொழி புகன்றனள்‌. அரசன்‌ கேட்டு உவகைமீதூர அவளுடன்‌ அளவளாய்‌ ம௫ழ்‌ ந்து வைடிப்‌ பிற்றைநாட்காலையில்‌ மகன்‌ அருக்க இர்த்தியையும்‌ மந்திரிகளையும்‌ வரவழைத்து மகளைப்‌

சூளாமணி 32

பற்றி நிமித்திசன்கூரிய யாவத்றினையும்‌ கூறித்‌ தன்‌ மடமகட்‌ குண்டாயெ செளபாக்கியத்தையும்‌ தமக்‌ குண்டாகயெ ஈன்மையையும்‌ திவிட்ட குமாரனது “பெருமையையும்‌ எடுத்துப்‌ பாராட்டிப்‌ பேசினான்‌. யாவரும்‌ இன்பமா கடலுள்‌ மூழ்‌௫ியிருந்தனர்‌. இவற்றையெல்லாம்‌ கேட்ட அமைச்சர்‌, 4 அரசே. இப்பெண்மணி திருமகளாம்‌ அணங்கே யென்பதற்‌ கையம்‌ இறிதுமில்லை. இணி, ௮த்‌ தஇவிட்டகுமாரன்‌ தந்தையாகிய பயாபதி மன்னன்பால்‌ ஓர்‌ தூதனை அனுப்புவதே முறைமையாகும்‌. ஆதலால்‌, சகல சாஸ்‌ இரங்களையும்‌ கற்றவனும்‌ கத்றவர்கள்‌ கழறிய வின வினுக்கேற்ப விடைபகரு மாற்றலுடையானுமான காசி என்பவனே தூதலகூணம்‌ பலவும்‌ உடையனாத லின்‌ அவனையே சுரமை காட்டரசன்பால்‌ தூதனுப்பு ' தல்‌ தக்கது. அவனே நமது குலமுறை வரலாற்றையும்‌ மணவினைச்‌ செய்தியையும்‌ எடுத்துப்‌ பேசும்வன்மை யுடையான்‌ '' என்று எடுத்துக்‌ கூறினர்‌. சடியரசன்‌ அவர்‌ மொழியினை அங்கீகரித்து மா சியை அழைத்து ௮ வன்‌ கையில்‌ பயாபதி அரசன்‌ விலாசம்‌ பொறித்த திருமுகம்‌ ஒன்று வரைந்துகொடுத்து விஷயம்‌ பல வற்றையும்‌ எடுத்துக்கூறி மணவினை இனிது நிறை வேற ஆவனவற்றைச்‌ சொல்லி விடுத்தனன்‌. மரீ யும்‌ மன்னவன்‌ கழலடிபணிர்து அன்னோன்‌ பணியினைச்‌ மேற்சொண்டு திருமுகம்‌ கையகத்ீதேத்தி விசம்பாறு கப்‌ படர்ந்து கரமைநாட்டை யடைந்து போதனமா ககரினை நெருங்கியுள்ள புட்பமாகாண்ட மென்னும்‌ பொழிலிடை இறங்க, மலர்கள்‌ மதுத்துளிபிலிற்றி 3

௦4 சூளாமணி

வழிவந்த இளைப்பினை மாற்றத்‌ தென்றல்‌ விடாய்‌ தணித்‌ துபசரிப்ப மழலை வண்டினம்‌ இன்னிசை பயின்று முகமன்கூற ஆண்டு அமர்ந்திருந்தினன்‌.

அத்தியாயம்‌ 4 சவலனசடியரசன்‌ சொற்படி அவன்‌ திருமுகத்‌ தோடு தாது கூறவந்த மரீசி, தான்‌ இறங்கிய புட்பமா காண்டமென்னுஞ்‌ சோலையின்‌ வனப்பினையும்‌ வளத்‌ தையும்‌ சுண்டு பெருமகழ்வடைந்து நின்றான்‌. ௮ப்‌ பொழிலி லுள்ள பலவேறு விதமான நறுமலர்கள்‌ யாவும்‌ ஒருங்கு சேரத்‌ தமது நல்வாசனையைப்‌ பரப்புதலான்‌ ௮ச்சோலை எங்கும்‌ அற்புதமான தெய்வமணம்‌ கமழா நின்றது, எப்புறம்‌ நோக்கினும்‌ மதுத்துளி இடை விடாது பிலிற்றுவதால்‌ எக்காலமும்‌ மழை சொரிவது. போல்‌ இருக்கது. பல மரங்களும்‌ தலை யசைத்து நல்வரவேற்று மலர்‌ சொரிந்து தன்னை உபசரிக்கு மெழிலினைக்‌ கண்டு மரீசி உளங்களித்து ஆண்டுள்ள தோர்‌ ௮சோக மரத்தினை ௮ண்மி அதன்‌ நிழலிற்‌ பேரொளி பரப்பி யிலங்கும்‌ மணிச்சலொாகல மொன்‌ றினைக்‌ கண்டு வியந்து நின்றனன்‌. அவ்வமயம்‌ அப்பொழிலிடைக்‌ காவல்‌ புரிந்து நிற்கும்‌ துருமகாந்‌ தன்‌ ஆண்டுப்போந்து மரீ சியை வணருகி அன்னோன்‌ பாதங்களில்‌ அணிமலர்‌ தூவிவணங்கி ௮த்திகழொளிச்‌ சிலாதல மேடையைக்‌ காண்பித்து அதன்‌ மிசை வீற்‌ றிருக்க வேண்டிக்கொண்டனன்‌. மரீசி மனம்‌ வியந்து,

சூளாமணி 155

(ஐய, இம்மணிப்பீடம்‌ மாநுடர்‌ இருக்கையேர, கமத அடிகளாயெ அருகக்கடவுள்‌ வீற்றிருக்கத்சக்க இட மென்றே கருதுகின்றேன்‌. தேவர்கள்‌ இருக்கையில்‌ மாநடர்‌ இருத்தலடாதே' என்று கூற, அருமகாந்தன்‌ அவனை கோக்க, “அன்புடை யனெ, அங்கன மின்று: எனது மன்ன3ரறு பயாபதி யரசனது இளைப புதல்வன்‌ இவிட்டராஜகுமா.ரற்கு மணம்ேபேச ஏழு சாளில்‌ விஞ்சையதூதன்‌ ஒருவன்‌ வித்தியாகசாமன்னன்‌ இருமுகம்கொண்டு இப்பொழிலிடை வருவன்‌ என்று ௮ங்கத நிமித்திகன்‌ எம்மரசற்கு உணர்த்திபமையால்‌ அரசன்‌ திவளொளிச்சிலாகல மொன்றை எண்டு அமைத்து நுமது வரவினை அ௮கமூழ்ந்து ஏற்க அடி. யேனையும்‌ ஈங்கிறாக்க ஆஜ்ஜை யிட்டுள்ளான்‌. நமக்‌ காக இன்புடனமைத்த வெழிலாகனத்தி லினிமை யோ டிவர்ந்இிருத்தி'' என்று வேண்டிக்‌ கொண்டனன்‌. -மரீசியும்‌ பெருமகிழ்வடைக்து அண்டுவிற்றிருந்தனன்‌. துருமகாந்தன்‌ ௮வனை ஈன்கு உபசரித்துப்‌ பயாபதி யசசனுக்கு ௮வனது வரவினை அறிவித்‌ தனன்‌. . அரசன்‌ மிக மகிழ்வடைந்து ௮வன்‌ வழிவகர்த இஷ ப்பை மாற்றும்‌ பொருட்டு ஈடன$தங்களில்‌ வல்ல மாதர்‌ சிலரை அ௮வன்பாற்‌ சென்று அடல்பாடல்‌ களால்‌ அகங்களிப்பிக்க ஆணையிட்டனன்‌. அ௮ரமகளிரி னுஞ்‌ சிறந்த ௮ழகுபடைத்த அம்மங்கையர்‌ தமது மசகலையுஞ்‌ சிலம்பும்‌ புலம்ப மணித்தோடுகள்‌ மின்‌ 'னொளி பரப்ப அன்னம்போல ௩டர்து அ௮ச்சோலையை யடைந்து தமது ஏவன்‌ மடைந்தையர்‌ தம்முடன்‌ 'கொணர்க்க மாலை சுண்ணம்‌ சந்தனம்‌ பனிநீர்‌ சற

20 சூளாமணி

அண்டி முதலியவற்றை மரீசி முன்னர்ப்பாப்பி இசை- யினு மினிய இங்தெ மொழியால்‌ ௮வனை உபசரிப்பா ராயினார்‌. இம்மாதர்களைக்‌ கண்ட மைந்தர்‌ பலரும்‌,. “அரபியான , ௮நங்கனை யெளிதில்‌ வெல்லலாமென்று சிலர்‌ வாய்மதங்கொண்டு பேசுதலாற்‌ பயனென்னை,. இத்தகைய மகளிரைச்‌ சேனையாகவுடைய அவனை வேறலு மொண்ணுமோ? இலர்‌ தம்மை அறிவுமிக்கவ ரரக எண்ணித்‌ தாங்கரும்‌ தவம்புரிய வனங்களிற்‌ புகு. ந அ காகொப்பவராய்த்‌ தமது வாணாளை வீணாளாக்குந்‌ தன்மையைக்‌ கண்டு பெருஞ்சினங்கொண்டு அம்மகளி ரின்‌ தனபாரங்கள்‌ சந்தனக்‌ குழம்பிடை வளர்வனவாயி னும்‌ முகங்கறுத்துள்ளன ) ஈதிங்கனமாதலின்‌ அவர்‌ தம்‌ பெருமையை யாவரெடுத்துரைக்க வல்லார்‌,” "என்று இன்னோரன்னமொழிகளால்‌ வியந்து பேசி நின்றனர்‌. மரீசி இவர்‌ அரம்பையரே ; இவ்வுலகும்‌ பொன்னுலகே; தான்‌ அனுபவிப்பதும்‌ ௮மரவின்பமே- என்று மகிழ்வடைந்து ௮ திசயித்திருந்தனன்‌.

பின்னர்‌ ௮ரசன்‌ ஏவலால்‌ விசயனும்‌ இவிட்டனும்‌ நாற்படையும்‌ புடைசூழ மடமாதர்‌ கவரிவீச வெண்‌ ணிலா இலங்கு திங்கள்‌ கருரிறமேகமொன்றுடன்‌ செம்பொன்மாமலைமீது விளங்குமாபோலப்‌ பொன்‌ னேடை யணிந்த அ௮சசுவா வொன்றின்மேல்‌ ஆரோ கணித்து, நா றபுறமும்‌ ஆடுவாரும்‌ பாடுவாரும்‌ பல்லா ண்கறி வாழ்த்துவாரும்‌ வணங்குவாரும்‌ பொருநர்‌ இத்‌ இகழத்‌ திருவிதியிற்‌ றம்மைக்கண்ட மாதர்‌ காமுற்றுக்‌ கையற்று நிற்கப்‌ பவனிபோந்து புட்பமாகாண்ட

மென்னும்‌ பொழிலினையடைந்து ௮சோக மரத்தடியில்‌:

சூளாமணி க 'இலங்கொளிச்‌ சலொதலத்தின்மேல்‌ வீற்றிருந்த மரீசி

யைக்‌ கண்டனர்‌, அப்பொழுது பலவித வாத்திய களும்‌ ௮இர முழங்கெ. ௮ரச௪ குமரரைக்‌ கண்ட மரீசி பொருக்கெனத்‌ தன இருக்கை விட்டெழுர்து கூப்‌ பிய கையனாய்‌ அவரை வணங்கென்‌. அப்பொழுது மூத்த நம்பி விசயகுமாரன்‌ *₹ஜீய 77 நீவிர்‌ அருங்குணக்‌ இருந்திய அ௮ண்ணலாகுயிர்‌ ; எமக்குப்‌ பரமாசாரிய னாயும்‌ விளங்கற்குரியிர்‌ ; தேவாம்சம்‌ பெற்றுளீர்‌; ஆத லின்‌ ஈண்டி எம்மைப்‌ பணிதல்‌ தக்கதொன்றாமோ ??? என்று விண்ணப்பித்தனன்‌. அவ்வித்தியாதரன்‌ இரு குமரரின்‌ பொருவிலா வெழிலையும்‌ கண்டு கண்களித்து அன்னோர்‌ பாதாதிகேச சாமுத்திரிகாலகூணங்களையும்‌ உற்றுநோக்கி யாழ்ந்து வியந்து, 4 ௮ண்ணலங்குமரர்‌ “களே நீங்கள்‌ விண்ணுலகை நீத்து மண்ணுலகஞ்‌ செய்த ஈற்றவப்பயனல்‌ ஈண்டவதரித்துள்ளீர்‌ ; நுமது பெருமையை நோக்குங்கால்‌ யாம்‌ சூரியன்‌ முன்னே மின்மினிபோலாவோம்‌, நீவிர்‌ தேவவடிவ மொழி தீது மானுடவுருக்கொண்டு அமைந்து நிற்பீராபினும்‌ இன்னும்‌ தேவர்களே யாவீர்‌. ஆதலால்‌, முற்பிறப்‌ பில்‌ நல்வினை செய்தமையாலன்றோ நம்மை வண” கும்‌ பாக்யெமடைந்தேன்‌ '' என்று இன்மொழிஃஉறி மீளவும்‌ வணங்னென்‌, இதணைக்கேட்ட அரசிளங்‌ குமார்‌ மரீசியை உபசரித்து, ₹₹ ய! நும்மை அழை தீதுவரும்படி எந்தை அஜ்ஞாபித்துளளார்‌ ; ஆதலால்‌ இப்பட்டத்துபயானைபின்‌ மீது அருள்புரிந்‌ தெழுக்‌ திருள்க?' என்று கூறி ௮வனை யானைமேலேற்றி ௮ழை .கதுகொண்டு அரண்மனைக்குப்‌ புறப்பட்டனர்‌. கான

96 சூளாமணி

வித வடத்தியங்களும்‌ முழங்கின ; மங்கையர்‌ பல்லாண்‌ டிசைத்தனர்‌ ) மந்றும்‌ வந்தியர்‌ முதலியோர்‌ வாழ்த்‌ தெடுப்ப மடமாதர்‌ சுண்ணப்‌ பொடியினை ந.றுமல ருடன்‌ கலந்து வாரிவிசினர்‌. இவர்கள்‌ வருகையினை யுணர்ந்து அரசன்‌ நஈவமணிமாலிசைகள்‌ நாற்றிசையி னும்‌ காலவிட்டதன்மையால்‌ சாம்பூநதம்‌ ஒழுகும்‌ மேரு மால்வரையெனத்‌ திகழும்‌ ௮ணிமணி மண்டப மொன்றை அலங்கரித்து அதனுளிட்ட அரியாசனத்‌ தில்‌ அமர்ந்து அமைச்சர்‌ முதலியோர்‌ நாப்பண்‌ தா.ரா .கணங்கட்கிடையே திகழும்‌ தண்மதியொப்ப வீற்றிரு | ந்தனன்‌, தனது குமாரர்கள்‌ அழைத்துவந்த விஞ்சை யர்‌ தூதனை ஈல்வரவுகூறி யழைத்‌து இலங்கொளியாசன மொன்றின்மீதிருக்கச்‌ செய்தனன்‌, மரீசி அரசனை வணகங்கியிட்ட வாசனத்தமர்ந்து யோசக்ஷமங்களை அளவளாவிப்‌ பேசி முடிவில்‌, எழுந்து நின்று தனது மன்னன்‌ சுவலன௪டியின்‌ இரத நூபுர வெள்ளியங்கிரி யினைத்‌ இக்குநோக்கத்‌ தொழுது ௮ரசனனுப்பிய அர க்குமுத்திரை யமைத்த திருமுகத்திளைப்‌ பயாபதி ௮ரச னிடம்‌ சமர்ப்பித்தனன்‌. மன்னவன்‌ குறிப்பினை யுணர்‌ ந்த மதிவலோனாகய இலேககன்‌ எழுந்து அத்‌தஇிருமுகத்‌ .திலிட்ட இலச்சையை நீக்கி, * நிகரிகழ்ர்‌ தழ, தாக நெரிவடுப்‌ படாத வேழப்‌ புகாமுகப்‌ பொறிய தாய புகழ்ந்தசொல்‌ லகத்துப்‌ போசா ்‌ மகரவாய்‌ மணிக்கட்‌ செப்பின்‌

மசிகலர்‌ தெழுதப்‌ பட்ட

சூளாமணி 90

பகரரும்‌ பதங்க ணோஃூப்‌ பயின்றுபின்‌ வாசிக்‌ கின்றான்‌.”

அத்திருமுகத்தில்‌ பின்வருமாறு வரையப்பட்டிருந்‌ தது; ப்‌

போதனமாககரத்‌ இலதவன்‌ பயாபதி மன்னன்‌ காண்க, விஞ்சையர்‌ வேந்தன்‌ இரத. நூபுர மன்னவன்‌ அன்புடன்‌ விடுக்கும்‌ நிருபம்‌ ௭து

௮. ரசற்கு எல்லாச்‌ செல்வமும்‌ மேன்மையும்‌ குடி. களும்‌ மிக்கோங்குக. தமது இளைய குமாரன்‌ திலிட்ட நம்பிக்கு எமது எழினலங்கணிந்த புதல்வி சுயம்பிரபை வாழ்க்கைத்‌ துணையாய்‌ அமரும்‌ நியமனம்‌ பெற்று நிற்‌ இன்றனள்‌. ஆதலால்‌ தமது மருமகளை வரவழைத்‌ துக்‌ சம்மகற்கு மணவினைமுடித்து மூழ்க, இன்று முதல்‌ நமது பெண்மணி தமது மகற்கேயுரியள்‌, எம க்குரியளல்லள்‌, தாமும்‌ மணமகனும்‌ கன்னியும்‌ நீடூழி - வாழ்க என்பதே.'

இங்கனம்‌ நிருபத்திற்‌ கண்டதைப்படிக்கக்‌ கேட்ட ௮. ரசன்‌ மிகவும்‌ வியந்து, விஞ்சையர்‌ எம்மனோரிலும்‌ சிறந்தவரன்றோ £ விஞ்சையர்‌ வேந்தன்‌ இன்னணம்‌ மணவினைகண்ட திருமுகமனுப்பியது பெசிதும்‌ அற்பு தந்திகழ்வதாகும்‌ என்று தனக்குண்டான நன்மையினை நினைத்து நினைத்து உள்ளமுருகப்‌ பர வசமாகி ஏதிரி லுள்ளாரையும்‌ மரீசியினையும்‌ மறந்து செயலந்து நெடு கேரம்‌ வாய்வாளாமை மேற்கொண்டு விஞ்சையன்‌ திரு முகத்‌இற்கு. மறுமொழிகொடாது யோசனையிலாழ்ந்து விட்டனன்‌, வந்த மரீசியோ தான்‌ கொணர்ந்த திரு மணப்‌ பத்திரிகைக்குத்‌ தக்கவாறு நன்மொழி பெருத

40 சூளாமணி

தால்‌ அரசன்‌ திருமுகத்தை யிவன்‌ ஈன்கு மதித்திலன்‌ என்று பெரிதும்‌ வெகுளிமேற்‌ கொண்டவனாயப்‌ பின்‌ வருமாறு படபடப்புடன்‌ பகர்வானாபினன்‌ :--

௨ விளங்குன்ற வேலாயுதத்தையுடைய அரசனே ந்‌. எப்படிப்பட்டவராபினும்‌ தமக்காக வேண்டிய செய லொன்றினைக்‌ குறிதது இக்கிலவுலக மனிதரிடம்‌ வலிய வந்து மொழிவரானால்‌ அவர்கள்‌ மனிதரால்‌ இகழப்‌ பயவொர்‌- என்று கூறப்படும்‌ உலகவார்த்தை உண்மை யாகப்‌ புலப்பட்டது. தேவரும்‌ தம்மோடு ஈட்புப்‌ பூண்டால்‌ மனிதர்‌ அவர்‌ தம்மைத்‌ தம்முளொருவராகக்‌ கருதுவார்‌. இத்தன்மை, மனிதர்க்குள்ள இயல்பாகிய குற்றம்போலும்‌, இதனை யான்‌ இப்பொழுது அும்பாற்‌ சண்டேன்‌. வியாஇயாற்்‌ சுவையிழந்த நோயாளிகளுக்குப்‌ பாலினை வலியப்புகட்டினாலும்‌ ௮வர்‌ அதனை உட்கொ ள்ளாது வெறுத்துமிழ்வார்‌ ; அங்ஙனமே வித்தியாதர ரின்பெருமையை கரர்கள்‌ எ்ஙனமறியற்பாலா, தரும: .மரர்க்கத்‌இற்‌ றலைநின்று தவமியற்றுச்‌ தக்கோரேயன்‌ றித்‌ வினையில்‌ அழுந்திய சிறியோர்‌ பிறவியின்‌ வேரினை றுக்கும்‌ பேரறிவினையடையும்‌ பெற்றியராவரோ ₹ அரிய செல்வத்தனையுடைய விஞ்சையர்தம்‌ ஆற்‌. தலினை யும்‌ நிலையினையும்‌ மனிதர்‌ அறியார்‌. மும்மதம்‌ பொழி யும்‌ கைம்மலையின்‌ வலியினை இளங்கன்று இறிதும்‌ அறியாது. எம்மனோர்‌ பெருமையினை மாநுடர்‌ பல காலம்‌ வரங்டெந்தும்‌ பெரூர்‌, கற்பகத்தின்‌ சழறப்பி க்‌ கள்ளிச்செடி யெங்கனம்‌ அறியும்‌? ௮ரசே7! வெள்ளியங்கிரிச்‌ செல்வனுகய எந்தலைவன்‌ நின்னிட த்து வலியத்‌ தூதனுப்பிய பிழையினால்‌ இன்று நின்னால்‌

சூள ரமணி 11

இகழப்பெதி்றனன்‌ ; அ௮வனனுப்பிய திருமுகத்திற்கும்‌ தூதிற்கும்‌ ஏற்றவாறு விடைபகராமல்‌ அவமதித்து வாளாதிருந்தனை '' என்று சினந்து பேசினன்‌. இத னை க்கேட்ட பயாபதி அரசன்‌ மிக்க விநயதி துடன்‌ மரீ தியை கோக்க, இய / பரம்‌ ஒன்றும்‌ பேசாது சும்மா இருந்ததால்‌ நமது அரசன்‌ தூகனை யாம்‌ அவமதித்த தாச ஏண்ணிக்‌ கோபம்கொள்ளற்க. மண்ணுலூல்‌ வாழும்‌ மாநூடர்க்கு விஞ்சையர்‌ செல்வம்‌ கிடைப்ப தரி௮. பன்னெடுங்காலம்‌ அருக்கவம்‌ புரியினும்‌ ௮ன்‌ னவர்‌ பெருமையை மிம்மண்ணவர்‌ பெறஞுர்‌, நீவிர்‌ எடுத்துக்‌ கூறியபடி. நும்மனோர்‌ பெருமையைப்‌ பொள்‌ ளல்‌ யாக்சையையுடைய மாநுடர்‌ அறியவும்‌ வல்லரல்‌ லர்‌. அமது அரசன்‌ எமக்குக்‌ கொடுத்த சிறப்பினை யுன்னி அவனது திருமகத்திற்கு ஏற்றவாறு கறந்த விடை யாது கூறுவதென்று மஇத்தே எம்மனத்துள்‌ அராய்ந்து நின்றேம்‌. நும்மை ௮வமதித்து வாய்மூடி. மெளனஞ்சாஇப்பச்‌ சிறிதும்‌ கருதினே மல்லேம்‌ ”” என்று கூறினன்‌. இதனைக்கேட்ட மரி அரசனது பொதுமைபினையும்‌ தனது பொறுமை பின்மையினை யும்‌ எண்ணி காணமடைந்து வெகுளி நீங்கி ௮டடா என்னபாவம்‌, ௮ரசனது கருத்தினை புணரகில்லாது பலவிதமான கொடுமைவாய்ந்த புன்மொழி கூறினேன்‌ என்று தனக்குள்‌ மிகவும்‌ பரிதபித்து வருக்தப்‌ பயாபதி மன்னனை வணஙூத்‌ தான்பேசிய கொடுமொழிக்காகத்‌ தன்னைச்‌ செறாது பொறுத்தருளவேண்டி. நின்று பின்‌ வருமாறு பேசினன்‌. ** மன்னர்‌ மன்ன ! என்‌ சிறுமை

பினை எனது அவசரகுணத்தால்‌ வெளிப்படுத்திக்‌

42 சூளாமணி

கொண்டேன்‌. மலைச்சிகொ வா௫ிகளாகிய விஞ்சையர்கள்‌ தமது வித்தையினாலேயன்றி வேறொன்றாலும்‌ மனிதரி னும்‌ உயாக்தாரல்லா்‌, அவர்களும்‌ மாதுடர்களே.. யான்‌ பவபுரமென்னும்‌ ஈகரத்தையாளும்‌ பவனவேக னுடைய மனைவி வாயுவேகையின்‌ உடன்பிறக்தவன்‌. எனது பெயர்‌ மரீசி, எனது தக்ைதை அளவில்லாத: கல்வி கேள்விகளையுடைய அஸஞ்சுமான்‌. எனது தாய்‌ அருசிமாலை கலைமகளினும்‌ மிக்க மேம்பாட்டினையுடை யாள்‌, என்‌ காயினிடத்து ௮ளவற்ற கலைகள்‌ பலவத்‌. றையும்‌ ஒதியுணர்ந்தேன்‌. அவற்றுள்‌ உலசசரித்திரம்‌ பலவும்‌ கற்று உலகாளும்‌ மன்னர்‌ சரிதைகளையும்‌ அவர்‌ | வசன்முலை களையும்‌ நன்கறிக்துள்ளேன்‌. அ௮வ்வரலாதற்‌ கில்‌ இரண்டொன்று ஈண்டு எடுத்துக்‌ கூறுகின்றேன்‌. அழகிய வைரமுடி தரித்த அரசரோறே அமைவுடன்‌ கேட்டருள்வாயாக,

ஆதிகாலத்தில்‌ அரசகுலம்‌ இந்து உண்டு, ௮வற்றை உண்டாக்கி மநுநெறி யொழுக்கத்தை யளித்தருளிய ௮ வாழி வேக்தன்‌ அடியிணை மறவாது உலகுபுரக்‌. தருளின காசி தேசா இபதி கச்சனென்‌ ஜொருவனுளன்‌. அவன்‌ மனைவியின்‌ பெயர்‌ சுதஞ்சனை. இவர்‌ தம்‌ புதல்வன்‌ கமி என்பவன்‌ எல்லாவுலகத்தாலும்‌ கொண்‌ டாடப்படுபவன்‌. இவன்‌ ௮ சசவின்பத்ைக வெறுத்து: அறவாழியண்ண லுடைய இருவடிக்கண்வைத்த அன்‌ . பினனாய்‌ மெய்ம்மறந்து யோகநிலையில்‌ நின்‌ வண்ணம்‌ கைகூப்பிக்‌ கடவுளைக்‌ கானம்பாடித்‌ தொழுவானா பினன்‌. அன்னோன்‌ பாடிய கேதேவினிமையால்‌ மலைகளுமுருகனெ. மாவும்‌ புள்ளும்‌ செயலின்றித்‌ 2.ம்மை மறந்து நின்றன;.

சூளாமணி 44:

இன்னரரும்‌ மெய்ம்மறந்தனர்‌ ; பட்டமரமும்‌, விட்டுத்‌ தளிர்‌ த்தன ; தேவர்கள்‌ தமது அழமூதத்தினை மறத்து காகாமிருதத்தையே யுண்டுகளித்தனர்‌. அவ்வமையத்‌ ்‌ தில்‌ பன்ன௧கலோக மன்னவனான ஆ.இதிசேடீன்‌ தங்கடை ந்து அருகக்கடவுளின்‌ திருக்கோயிலை வலம்‌ வருபவன்‌: அக்கடவுள்‌ ஆணையால்‌ கானாமிழ்தம்‌ பொழியும்‌ சோ னாமேக மொத்த ஈமியரசனை நோக்க, 4 நீ நம்‌ ௮றக்‌: கடவுளை அன்புடன்‌ வழிபடுகின்றனை, உனக்கு வேண்‌ டியதுயாது?'' என்று வினாவியருளினன்‌. அதுகேட்ட மன்னன்‌, தேவ, விண்ணுலகத்துவாழும்‌ விபுதர்கள்‌ தாம்‌ வேண்டியவற்றை வேண்டியாங்குப்‌ பெறுவது: போல, எளியேனும்‌ இம்மண்‌ ணுலகத்தில்‌ பெறுதற்கரிய செல்வத்தைப்பெத நினைப்பினும்‌ நினைத்தவாறுபெற வரமளித்தருளவேண்டும்‌ !* என்று பிரார்த்‌இித்தனன்‌.. ஆதிசேடனும்‌ ௮வன்‌ வேண்டுகோட்டரங்‌? அவனுக்குத்‌ “தேவர்களின்‌ தன்மையினையுண்டாக்கும்‌ இருமத்திரமும்‌ மனைவியும்‌ வெள்ளிமலையும்‌ ௮ளிதது, வேந்தனாய்‌ எக்‌ காலத்தும்‌ வி.ற்றிருப்பாயாக என்று ஆ£ர்வதஇத்‌அப்‌. பின்பு தன்னுலகுபுக்கனன்‌. எண்டிசையினும்‌ புகழ்‌ பரப்பிய ௮ந்த ஈமிமகாராஜன்‌ குலத்தோன்றலே எமது சுவலனச௪டியர௪ன்‌ ; ஆதலின்‌ ௮வனும்‌ மா.நடனே,. நீயி ரும்‌ செல்வத்தினானும்‌ பெருமையானும்‌ எமதரசனை யொப்பீர்‌. ஆகவே, நீங்கள்‌ இருவரும்‌ உறவின்‌ முறை. மையோடு கலத்தல்‌ பாலொடுதேன்‌ கலக்தாற்போல இணிமைபயக்கும்‌.'? என்று கூறி முடித்தனன்‌. ப

அப்பொழுது பயாபஇி மன்னன்‌ அவையிடத்திருந்த அங்கத புரோகிதன்‌ எழுந்து மரீசியை நோக்க...

4 சூளாமணி

₹ பெரியோய்‌! நுமது அரசன்‌ குலப்பெருமை கூறி ஞய்‌. எம்மவர்‌ குலமுறை கூறுகின்றேன்‌ கேட்டருள்‌ வாயாக. முற்காலத்தில்‌ எல்லாவுலகமும்‌ எவனாற்‌ படைத்துக்‌ கரத்துப்‌ பகுத்‌து வணக்கப்பட்டதோ எவன்‌ இருமகள்‌ கொழுகனாப்‌ விளங்குபவனே, எவன்‌ எம்மைப்‌ புண்ணியலோகம்‌ மேவுவான்‌ அருள்செய்பவனோ, அவ்‌ வமலன்‌ திருவருளால்‌ உதித்தவன்‌ மரகதமலைபோல விளங்கும்‌ மேனியையுடைய வாகுவலி எனப்‌ பெயரிய மன்னவன்‌. அவன்‌ உலகுபுரந்து அனுட்டித்துக்‌ காட்‌ டிய வழியினைப்‌ பின்பற்றியே பின்வந்த அரசர்‌ பலரும்‌ கல்லொழுக்கினின்று உலகாளும்‌ நீதிமன்னராயினா்‌: அிவ்வாகுவலி தனத அ௮ரசுரிமைப்‌ பாரத்தை மகனிட மளித்துக்‌ கயிலைபிற்சென்‌.று கடுந்தவம்‌ புரிந்தனன்‌. அவனது தபாக்கினியின்‌ சுவாலையால்‌ விண்ணும்‌ வேகுற்றது. ௮வன்‌ பாதத்திற்பற்றி மேலோங்கிய பெரும்புத்றுக்களில்‌ விடகாகங்கள்‌ குடியேறிப்‌ பபின்‌ நன, அசைவற கின்ற அவனது திருமேனியை மரத்‌ தின்‌ பராரையெனக்‌ கருதக்‌ கொடிகள்‌ அவன்மீது படர்‌ ந்து செறிக்கன. ௮வனது சடாபாரத்தைக்‌ கூடெனச்‌ கருதிக்‌ குருவிக்குழாங்கள்‌ முட்டைபிட்டு அடைகாத்‌ அக்‌ குஞ்சுபொரித்து வாழ்ந்தன, இங்கனம்‌ நெடுங்‌ காலம்‌ கடுந்தவம்‌ புரிந்து பரமன்‌ அருளால்‌ தேவர்க்‌ கதிபனாயினன்‌. அ௮வ்வாகுவலியின்‌ குலத்தோன்றலே எமது பயாபதி அரசன்‌ '' ஏன்று கூறினான்‌. ஆண்டிருக்த அவையத்தோர்‌ யாவரும்‌ இருகுல வேந்தர்‌ மரபின்‌ பெருமையைக்‌ கேட்டுப்‌ பெருவியப்‌ சளனையுற்றுப்‌ புளகாங்கிதராய்‌ இரநந்தபாஷ்பம்‌ சொரியக்‌

சூளாமணி 45.

கடவுளின்‌ இருவருளைப்‌ புகழ்ந்து பேசினார்கள்‌. அர

சன்‌ பேச ஆரம்பிக்குமுன்‌ மரீசி, 6 ௮ங்கனம்‌ அருந்‌.

தவம்புரிந்த பெருந்தகை யண்ணல்‌ வாகுவலி மன்னன்‌ 'எங்குல முதல்வனாயெ கச்சனுக்கு மருகனென்று புரா ணங்கள்‌ கூறுவதை யான்‌ நன்குணர்வேன்‌. பண்டைக்‌ காலந்தொட்டு இருகுலமும்‌ ஒத்துவாழும்‌ பெருமையால்‌ இப்பொழுது எதிர்பார்க்கும்‌ மணவினைச்‌ சம்பந்தம்‌

நூதனமன்று, புராதனமானதே. இதனானே இரு. இறத்தார்க்கும்‌ பெருமகழ்‌ வுண்டாம்‌ என்பதற்கு. லயம்‌ சிறிதுமில்லை '' என்றகமகிழ்ர்து கூறினான்‌.. அப்பொழுது அரசன்‌ பெரிதுங்‌ களிப்படைந்து ஏப்‌:

பொருட்கும்‌ இறைவனை மனத்தால்‌ வணக்கி வாழ்‌ திக்‌ கூறலாயினான்‌. 4 பேரறிவாள / உலகால்களும்‌

உத்கசமகுலங்களின்‌ றகைமையும்‌ குலமுறைப்‌ பெரு.

மையும்‌ நின்னிலும்‌ உணர்ந்தோர்‌ எவருமிலர்‌, அரசா

ட்சி யென்னும்‌ எந்திரத்தின்‌ திருவுருவிற்கு அமைச்சர்‌”

களே கண்கள்‌, தாள்கள்‌ பிள்ளாகளே, தோழரே இரு

புயங்கள்‌, ஒற்றசே செவிகள்‌, ஈல்லுணர்வு நூல்களே,. வாய்மையன்றி வேறணிசகலம்‌ வேண்‌._ப்பெருத இரு. வாய்‌ தரதுவனே. இவற்றுள்‌ அமைச்சருக்கு ஓதிய

நீஇயும்‌ அறிவும்‌ முதிர அழைந்து நின்றானொருவன்‌ தூதுவனாயின்‌ அவன்‌ கண்ணினும்‌ சிறந்தோன்‌ என்‌ பதற்குத்‌ தடையாது? யாதொன்று சம்பவித்த ஞான்‌

௮ம்‌ அரசனைத்‌ தேற்றியும்‌ அறிவுகொளுத்தியம்‌ சம '

யோசிதமான உபாயத்தால்‌ அரசனைப்‌ பாதுகாக்கும்‌ வல்லமை ௮வனுடையதன்றோ ? இத்தகைய இலக்‌ கணங்கள்‌ யாவும்‌ ஒருங்கமையப்பெற்ற நின்னைத்‌ தாது

46 சூளாமணி

வஞைப்‌ படைத்த மன்னன்‌ தானினைத்த வெல்லாவற்‌ றையும்‌ பெறுவானென்பது இண்ணம்‌, நீ எம்பாற்‌ ரது போந்ததும்‌ எமது புண்ணியப்‌ பபனே, இனி யான்‌ கூறற்பாலது அதிகமாக ஒன்றுமின்று, இன்று தொடங்கி எமதுதிருக்குமாரர்‌ நுமதரையற்குக்‌ குற்றே வல்‌ புரிவராவார்‌. வேண்டுமாயின்‌ அவர்களை யழை த்து வேண்டும்‌ பணியிழைக்கச்‌ செய்தி, எமது மகா ரைத்‌ தமது மக்களாகப்‌ பாவிக்க யாம்‌ கூறியதாக நம தரசற்குத்‌ தெரியக்கூறுஇ' என்று சொல்லி மரீசிக்கு வேண்டிய உபசாரங்கள்‌ செய்து ,ன௫ மாளிகையிலும்‌ மற்றிடங்களிலு முள்ள விநொதங்ககக்‌ காட்டி மூழ்‌ வித்து அன்று விருந்துணவு செய்தருத்தி ௮ளவற்ற ஆடையணிமுதலிய சிறப்பிச்து பலமுதியோருடன்‌ வழிகூட்டி அனுப்பினான்‌, மரீசி தென்றிசைச்சேடி காவலன்‌ சுவலனசடியின்‌ திருககரக்தை ௮டைந்தனன்‌.

அத்தியாயம்‌ 5 மரீசி இரத.ராபுரநகரை யடைந்த உடனே தனது அர சன்‌ வாழும்‌ அ௮ரண்மனையடைந்து கோயில்‌ வாயில்‌ மூன்றையும்‌ கடந்து உட்புகுந்து ஆண்டு இருந்த டி யரசனை வணங்டப்‌ பின்னர்‌ ௮.ரசன்‌ குறிப்பினாற்‌ காட்‌ டிய இருக்கை யொன்றின்மீ தமர்க்இருந்தனன்‌. அகத்‌ தினழகு முகத்திற்‌ ஜெரியுமாதலின்‌ மரீசியின்‌ மகத்‌ தைப்‌ பார்த்த ௮ரசற்கு ௮வன்‌ சென்றுவந்த விடயம்‌ கைகூடியது தெள்ளிஇிற்‌ புலப்பட்டது, மரீசி, மன்ன

சூளாமணி 47

வனைப்‌ பணிந்து ௮ரசனே கின்பொற்கழல்கள்‌ வென்றி 'யோடு நீடூழி நின்று நிலவுக, தீயன தொலைக, நினாது புகம்‌ உலகமுழுவதும்‌ பரவுக '? என்று வாழ்த்தி, தான்‌ தூதுகூறந்பொருட்டு வெள்ளிமலயினின்றும்‌ புறப்‌ பட்ட ௮ன்றே போதனமாககரத்தைச்‌ சார்ந்து விளம்‌ கும்‌ புட்பமாகாண்டமென்னும்‌ சோலையை யடைஙந்‌ ததும்‌ ௮அச்சோல்யில்‌ இடைய௫து மதுத்துவிகளைப்‌ பலமலர்களும்‌ சொரிவதால்‌ மதப்பெருக்கெடுத்த யாறு போற்பாயும்‌ விர்தையைக்சண்டு வியந்ததும்‌, ஆண்‌ டுள்ள ஈ.றுமணங்கமமும்‌ தாமரைத்‌ தடாசக்கரையில்‌, பயாபதியரசன்‌ முன்னுணர்ச்சயொல்‌ தன்னை நல்வர வேற்கக்‌ கருதிச்சமைத்த அணிமணிச்சலாதல மொன்‌ றைக்கண்டு கின்றதும்‌, அப்பொழுது அ௮க்கந்தனவன தீதைக்‌ காவல்புரியும்‌ தருமகாந்தன்‌ வந்து தன்னை யப சமித்து ௮ச்சலொதலத்தின்மீது விற்றிருக்கச்‌ செய்து தன்வரவினைப்‌ பயாபதி மன்னர்க்‌ குணர்த்தியதம்‌, ' அதையறிந்த அரசன்விசித்த அரமகளிரினும்‌ பெருமை வாயந்த மங்கையர்‌ தன்னையடைக்து ஆடல்பாடல்க ளால்‌ மகிழ்வித்து அமதகத்தினும்‌ இன்சுவையுள்ள வுணஷவூட்டி. உபசாரம்‌ செய்ததும்‌, அவ்வமையத்தில்‌ அரசன்‌ ஆணையால்‌ அவன்‌ குமரரிருவரும்‌ பரிவாரங்‌ கள்‌ புடைசூழ்ந்துவரக்‌ தன்னையணு3 முகமன்கூறி அ௮ழ௫ய ௮ரசுவாவொன்றின்‌ மேலேற்றி) அரசன்‌ முன்‌ னர்‌ விடுத்ததும்‌, தான்‌ வந்த வரலாற்றினைக்கூறித்‌ தாது பே? மணவினைச்செய்தி பொறித்த பொன்னிறத்‌ திரு முகத்தைப்‌ பொலிவுடன்‌ ஈந்ததும்‌, அதனை யிலேசக னால்‌ உணர்ந்த பயாபதி.௮ர௪ன்‌ கழிபெருங்‌ _களிக்சட

48 சூளாமணி

அளாழந்து தன்னைமறந்து ஒரு மொழியுங்கூருத வாய்‌. மூடி. மெளனியாயிருந்ததும்‌, தான்‌ ௮வன்‌ மெளன: நிலையால்‌ தஇிருமூகத்தையும்‌ நூதினையும்‌ இகழ்ச்தன னென்று தவறிரினைத்து உடனே சனத தன்‌ அவளை ' வெகுண்டுபேசியதும்‌, ௮ரசன்‌ தனஅ உள்ளக்‌ சர்ச்‌ இயை உண்மையோடுரைசெய்து மணவினைக்கு மன ம௫ழ்ந்து ஒப்பிக்கூறிய இங்கித மொழிகளையும்‌, தனக்கு விருந்துணவளிக்அு ஆடையாப.ரணங்களால்‌ இறப்புச்‌ செய்து சான்றோருடன்‌ வழிவிட்ட பெருமையினையும்‌, சாங்கோபாங்கமாய்‌ எடுத்துப்‌ பேசியதன்றிப்‌ பயாபதி மன்னன்‌ நீதியோடு உலகுபுரக்கும்‌ வல்லபத்தையும்‌ அவன்‌ மனைவியர்‌ பெருங்கற்பினையும்‌, அன்னோருரை த்த ஈன்மொழிகளையும்‌, இருகுமாசர்களின்‌ நற்குண கற்செய்கைகளையும்‌ அவருளளும்‌ இசையனாகிய இவிட்ட குமாரனுடைய இப்பிய வெ.ரினலமும்‌ அவனைத்‌ தலை வாய்ப்‌ பெறுதற்குச்‌ சுயம்பிரமை நற்றவஞ்‌ செய்த வளே என்பதற்கையமின்றென்றும்‌ அந்நம்பியூம்‌ நமது தங்கையும்‌ மணந்தால்‌ அதுவே இருகுலழும்செய்த புண்ணியப்பேறு என்றும்‌ பலபடப்பேட முடித்தான்‌, மரீசி மணவினையின்‌ பொருட்டு தூதசென்று மீண்ட வரலாற்நினை மனமூழ்வுடன்‌ கேட்ட சடியரசன்‌ அவ னுக்கு அளவற்ற நிதிகளை வாரிக்கொடுத்துச்‌ சிறப்புச்‌ செய்து அவனையவன்‌ மனைக்கேச விடையளித்‌ துப்பி ஞன்‌. பின்னர்‌ அரசன்‌ தனது மந்திரிமார்களை யழை தீது மந்திராலோசனை மண்டபத்தமர்ந்து விடயங்கள்‌ யாவற்றினையும்‌ அவர்களுக்கு விளங்கவுரைத்து மேல்‌: ஈடச்கவேண்டியவற்றை ஆராய்வானாபினான்‌. ௮ப்பொ

சூளாமணி ப 49

மூது அமைச்சர்கள்‌, அரசே ! சசவிர்அ நிலித்திகன்‌ சோதிடமாய்ந்து வருவன வுரைக்குககால்‌ இன்னு - மொருமதி கழியுமுன்னர்த்‌ திவிட்டராஜன்‌ ஒரு சிங்கத்‌ இனை வாய்பிளந்து கொல்லுவானென்று கூறியுளளான்‌; ஆதலின்‌ யாமொரு தூதுவளை மண்‌ ணுலூற்‌ கனுப்பிச்‌ சதவிர்து கூறிய காளளவும்‌ அண்டிருந்து அஃதங்கனம்‌ நிஈழ்தலை யறிக வந்த பின்னர்‌ மணவினையைப்‌ பற்றி யாப்தலே ஈலமென்று கூறினார்‌. இம்மொழி கேட்ட மன்னன்‌ அவர்‌ உள்ளக்‌ கருத்தின்படி ஒற்றன்‌ ஒரு வனை ஆணைதந்து அனுப்பிவிட்டுத்‌ தன்‌ உறவின்‌ மறை யாருடன்‌ உவகையம்‌ கடலுளாழ்ந்‌ திருக்தனன்‌.

ஈதிங்கனமாக, உத்தரசேடியி லரசாளும்‌ அச்சுவ கண்டன்‌ செய்தியை யினிப்பேசுவாம்‌, அச்சுவகண்‌ டன்‌ தன்‌ பெயர்‌ கூறியமாதீதிரையிலேயே பகைவர்‌ யாலரும்‌ நடுங்க ஏகசக்கரொ திபதியாய்ச்‌ சயத்தம்பம்‌ 'எண்டிசையினும்‌ நாட்டி எவரும்‌ தனக்கணெயில்லை யெ ன்னும்‌ அசஙகாரக கடலுட்குளித்‌து, எழின்மடமாதர்‌ பலசை மணந்து காமவாரியுட்‌ டிளை த்துக்‌ இடந்தனன்‌, அரசாட்சியை அமைச்சாபால்‌ வைததுத்‌ தான்‌ ௮த வரதமும்‌ அசங்கணீக்தணங்கனா போகமே சதமென நம்பி வாழ்ந்திருந்தனன்‌. மங்கைமாரின்பமே விரும்பி உலகு காவலை மறந்து நின்றமையால்‌ நிலமங்கை அவ ஜனோடூடி அவனைவிட்டு நீங்கும்‌ சமயம்‌ பார்த்திருந்த னள, அங்கன மிருக்குங்கால்‌ ஒருகாள்‌ அறிவிற்‌ சிறந்த சதவிந்து ௮வனையணுடுப்‌ பின்வரும்‌ உறுதி கூறுவானாபினன்‌.

₹ அரசர்க்கரசே / மண்ணுலக முதலிய எல்லா வுலக

4்‌

50 சூளாமணி

மூர்‌ தெரழப்‌ பகையிருள்கடந்து வாகைசூடி ஏசசக்கு சேசுவரஞய்‌ வாழ்கின்றனை. இனிக்‌ காமக்‌ குரோத லோப மோக மத மாற்கரிய மென்னும்‌ அறுவகை யுட்‌ பகையைக்கடக்த பின்னரன்றோே நீ யாவரினுஞ்‌ சிறக்து விளங்குவாய்‌. ௮ங்களனம்‌ உட்பகைவென்ற மன்னரைப்‌ பின்னர்‌ வெல்லும்‌ பகைபிலகாம்‌. ௮வர்‌ அரசாளும்‌ காட்டில்‌ கானிலவளமும்‌ குறைவின்றிச்‌ செழிக்கப்‌ பொன்மழை பொழியாகிற்கும்‌, அறுபகையடாது அநீதி மேறந்கொண்டொழுகும்‌ மன்னனைவிட்டு கில மகள்‌ நீங்குறுவாள்‌, அறிவாகிய பரிதியினொளியான்‌ ௮மகுதிகழ மலாக்த செல்வமாய செக்தாமரை ௮க ங்காரமென்னும்‌ பனித்துளி சிறிது மேல்விழினும்‌ தன்‌ னெழில்‌ குலைந்து ௧௫9 வாடியழியமே, ஒருவன்‌ செல்லச்‌ செருக்காற்‌ காமக்கடலுளாழ்கந்து மனமயக்க மடையும்பொழுது அறுபகையடாது உயர்கிலை தவறி வீழ்ந்து கெட்ட மன்னர்‌ பலரையும்‌ நினைக்க அ௮ம்மயக்‌ கம்‌ தொலையும்‌ என்று நீதிழூல்கள்‌ முறையிடுகின்றன. யான்‌ ஈண்டு எடுத்துக்கூறிய தருமமார்க்க மனைத்தும்‌ சன்கு உணர்ந்த கினக்கு யான்‌ அதிகமாகக்‌ கூறுதல்‌ குற்றமாதலின்‌ நீ என்மீது கோபங்கொள்ளிலும்‌ அடி யேன்‌ இடித்துக்‌ கூறும்‌ கடப்பாடுடையே னாகையால்‌ நான்‌ சொல்லும்‌ உறுதிமொழியைச்‌ சிறிது செவிசாய்‌ தீதுக்‌ கேட்டருள்வாயாக'” என்று நிமித்திகனாகய சத விந்து சொல்ல ௮ச்சுவகண்டன்‌ அதனைக்கேட்ப வொ ருப்பட்டுச்‌ கூறுதியென்று இஜ்ஞாபித்தனன்‌. சதவிக்து மேலும்‌ கூறத்‌ தொடல்இனொன்‌.

: சத்ரெவர்த்தியே ! பூமியிற்‌ பலவளம்‌ பழுகிய போ

சூளாமணி ்‌ அஆ

,தனமாககர மென்றோர்‌ ககரமுண்டு, அக்ந£ீராளும்‌ பயாபதி மன்னனுக்கு விஜயன்‌ இவிட்டன்‌ எனப்‌ பெய ரிய .இருகுமாரர்கஞுளர்‌. ௮வருள்‌ இளையவனாய திவிட்ட குமாரன்‌ உனக்கு வெலற்கரும்‌ பகைவனா யமாவான்‌ என்பதைச்‌ சோதிட நூல்‌ வன்மையால்‌ யா னுணர்ந்தேன்‌. அ நிந்தபின்னர்‌ உனக்கு ௮வனாலுண்‌ டாகும்‌ கேட்டினுக்கு மனமிரங்‌9 உன்னை ஈல்வழிப்‌ படுத்தி முன்னறிவு கொளுத்தக்‌ கருதியே எண்டிப்‌ பொழுதுவந்தேன்‌. இனி மேனடப்பவைகட்கேற்ற வைகளை அமைச்சருடன்‌ தீர்க்கசாலோசனை செய்து ௪.து செய்யத்தக்கதோ அசனைப்புரிக'” என்று விளங்‌ கக்‌ கூறினான்‌. இம்மொழி கேட்டலும்‌ அ௮ச்சுவகண்ட னுக்கு ௮அளவிடப்படாத கோபமூண்டது. இருகண்‌ ணினும்‌ கோபாக்கினி சொலிய்கக்‌ கையோடுகை புடை த்துப்‌ பற்களை நெறுகெறெனக்‌ கடித்து நகைத்து கச்சர வம்போற்‌ சீறிப்‌ பேசுவானாபினன்‌. ₹: நிமித்துக 7 நன்று நன்று, வித்தியாதரவரசர்‌ பலரையும்‌ வென்று வாகை சூடிய வென்னை எதிர்க்க நினைப்பவருமுளரோ 9 சிறிய ஆலவட்டத்தினாலெழும்‌ மெல்லிய காற்றால்‌ மேருமால்‌ வரை அசையமோ ? அற்ப மாநுடப்‌ பதர்களோ என்‌ னைப்‌ பகைத்தெதிர்க்கு மாற்றலுடையார்‌ ? அட்டகுல। 'வெற்பினையும்‌ பிளக்கும்‌ வன்மையுடைய மதயானை யின்‌ கொம்புகள்‌ வாழைத்தண்டினால்‌ மழுங்குமோ ?. என்னுடைய புஜபல பராக்‌ 9ரமங்களை மாறுடரோ கட ப்பவர்‌? பிரளயகாலப்‌ பிரசண்டமாருகம்‌ வீசிபடிக் கும்‌ பொழுது (மேசசாலம்‌ சிதறு 9ரக்குமோ ? நிகரற்ற எனது கோபாவேசத்டின்‌ முன்‌ யாவே அலைத்து சிற

ப. சூளாமணி

பார்‌? இந்திரன்‌ ஏவலால்‌ அவனது வச்௫ிராயுதம்‌ மலை கசாயழித்துப்‌ பொடிபடுத்துவதுபோல, என்‌ ஆணை யால்‌ எனது சக்ரொயுதம்‌ பகைவரைத்‌ அகளபமித்து மென்பதை நீ யறியாயோ? நீ கூறியதை ஆராயின்‌ நினது சோதஇடநூல்‌ பொய்யே எனத்‌ தோற்றுகன்றது. பினும்‌ ௮மைச்சருரையை ௮ரசன்‌ கேட்டானல்லன்‌ என்னும்‌ பழிமொழி யொன்றையுமே அஞ்சுகின்றேன்‌. உலகமுழுவதும்‌ ஒருங்குசேர உருத்து எ இர்ப்பினும்‌ அஞ்சூல்லேன்‌. ஆதலின்‌ நீயே ன்ன அப்ணு இத னைப்பேசி ஆலோசித்துத்‌ தக்கவாறுசெய்க '? என்று கூறி விடைகொடுத்து அனுப்பினான்‌. சென்ற நிமித்‌ இகனால்‌ விவரமுணர்ந்த அமைச்சர்கள்‌ யாவரும்‌ ஒரு ங்கு சேர்ந்து பின்வருமாறு ஆலோகப்பாராயினார்‌.

- “ஏரியும்‌ அக்கினிப்பொறி எள்ளளவு சிறிதாயினும்‌ தனக்கு ஆதாரமுண்டாய்க்‌ கனலுமேல்‌ உலகமுழுவ தூம்‌ சுட்டு நீருக்கும்‌. ௮துபோற்‌ பகை கிறிதாயினும்‌ காலமும்‌ இடமும்‌ வாய்த்தாற்‌ வலியாரையும்‌ வெல்லும்‌. (்‌

: இலாதாக முண்மரங்‌ கொல்க களையுகர்‌ கைகொல்லுக்‌ காழ்தீத விடத்து." ஆதலின்‌ இப்பகையும்‌ மு.தீறினால்‌ ஈம்மை வெல்லும்‌, அ௮.தனை இப்போதே தொலத்தல்‌ வேண்டும்‌? என்று இர்‌ மானித்தனர்‌. அப்பொழுது அவர்‌தம்மூட்‌ டலைவனாகிய அரிமஞ்சு என்னும்‌ முதன்மந்திரி ௮ரசனை நோக்கி, “மன்‌ னனே! இவர்கள்‌ கூறியயாவும்‌ உண்மையே யெனி! னும்‌, யாம்‌ ௮ங்ஙனம்‌ பகையை அழித்தற்குமுன்‌ செய்‌ யற்‌ பாலனவாகிய செயல்களும்‌ கிலவுள. சதவிந்து

சூளாமணி 95

கூறிய அம்மா டர்‌ நமக்குப்‌ பசைவர் தாமோ அல்ல சோர என்பதை முதலில்‌ அறியவேண்டும்‌, ்‌ இதனை யாலோடூயாது நண்பரைப்‌ பகைவரெனகச்‌ கருதுதலும்‌ பசைவரை நட்பினரெனத்‌ தேறலும்‌ பின்னர்‌ மிகப்‌ "பெரியதோர்‌ தீங்கை விளைக்கும்‌. ப பகைய லாதவ ரைப்பகை யாக்கலும்‌ கையி நீமனத்‌ தாரைகண்‌ பெண்ணலும்‌ முகைபின்‌ வேப்க்‌தமென்‌ மொயப்ம்மலர்க்‌ கண்ணியாய்‌ மிகைபின்‌ மற்றவை பின்னை வெதுப்புமே,'" ஆதலால்‌ அவர்களை யித்தன்மையரென்று அறிதற்கு வழியாதெனில்‌, யாம்‌ இப்பொமுது சகரமை நாட்டதிப னணாயெ பயாபதி மன்னன்பாற்‌ சிலரை ஏவித்‌ திறை கேட்‌ சச்செய்வோம்‌, அவன்‌ நமது தாதரை மதித்துத்‌ இிறைகொடுப்பானாபின்‌ அவன்‌ பகைவனாகான்‌ ; இன்றி மறுப்பானெனின்‌ அவளப்‌ பகைவஞைக்‌ கொண்டு எதிர்த்து அழித்‌ துவிசிவோம்‌. இதுவே செயற்பால தொன்று”? என்று கூறினன்‌, அச்சுவசண்டனும்‌ அவன்‌ கூறிய சொற்கிணவ்்‌9ச்‌ செவ்வரக்கூட்டிய கைக்கோலை யுடையராய்ப்‌ பரதசாஸ்‌ ! இர கன்‌குணர்ந்த வித்தியாதரர்‌ நால்வரை அழைத்துப்‌ பயாபதி மன்னன்பாற்‌ நிறைவாங்கவாத்‌ திருமுகமும்‌ பொறித்துக்‌ கொடுத்துக்‌ சூதனுப்பினன்‌. அவர்களும்‌ அரசன்‌ ஆணையினையும்‌ இரு முகத்தையும்‌ தலைமேற்‌ முங்கி உத்தரசேடியினின்றும்‌ நீங்கி, மதில்‌ மாட கூட கோபுர முதலியவற்றால்‌ ௮ணிபெ.ற விளங்கும்‌ போத னமாககாஞ்‌ சென்று சேர்ந்தனர்‌. நகரினுட்புகுக்து

54 சூளாமணி

விதியிற்‌ செல்வோர்‌ நவமணியிழைத்த மாளிகைகளி ஜொளியாற்‌ தமது கண்கூச வழிச்செல்வது ௮ரிதாயின தைகச்கண்டு வியப்புற்று வித்தியாதரருடைய செல்வ மும்‌ ஒரு செல்வமோ என்று வெறுப்புற்றேகினர்‌. ௮௬. நகரிலுள்ள மங்கையரும்‌ மைந்தரும்‌ தம்முள்‌ ஊடி நீத்த மேகலையின்‌ மணிகளும்‌ முத்து மாலைகளும்‌ வீ 'இகளில்‌ நிறைந்துடெத்தலின்‌ கால்‌ வைத்தேகவு மரியதாய்‌ இடர்‌ ப்பட்டுச்சென்று, அவ்விஞ்சையர்கள்‌ பயாபதி ௮ர௪ னுடைய மாளிகையை யடைந்து வாயிலிற்‌ கத்தியுங்‌ கையுமாகச்‌ காவல்புரிந்து நிற்கும்‌ காவலாளியைக்கண்டு,. * கடைகாப்போய்‌ ! உத்தரசேடியிலிருந்து வித்தியாதர மன்னன்‌ விடுத்த தூதர்‌ சிலர்வந்துளா ரென்று உடனே உன்‌ அரசனுக்கு அறிவிப்பாயாக !'' என்று சொல்லி னார்கள்‌. வாயில்‌ காப்போன்‌ உடனே தன்‌ அரசனை யடைந்து இன்னணம்‌ விஞ்சையர்‌ வந்துளதை யறிவிக்க அவனும்‌ அவர்களை விரைவில்‌ உள்ளேவிடுக்க ஆணை யிட்டனன்‌. வாயிலோன்‌ அ௮னுமதியால்‌ உட்புகுந்த விஞ்சையர்‌ கால்வரும்‌ பயாபதி அரசன்‌ முன்வந்து வணங்கத்‌ தமது மன்னன்‌ அச்சுவகண்டன்‌ வரைந்து கொடுத்தனுப்பிய திருமுகத்தினை ௮வன்‌ கையிற்‌ கொ டுத்தனர்‌. அத்திருமுகத்தை ௮ரசன்‌ வால்கி யொரு லேகசன்‌ கையிற்‌ கொடுத்து வாக்க அஜ்ஞாபித்தனன்‌. அவன்‌ வா௫ித்தவுடனே அச்சுவகண்டன்‌ தூதுவராய்‌ வந்த நால்வரும்‌ அத்திருமுகத்தில்‌ கூறியபடிக்‌ தாமும்‌ தமது வாயினால்‌, * ஆயிரங்கோடி பொற்காசும்‌, அழகு டைய காடகக்கணிகை நங்கையர்‌ ஆயிரவரும்‌, முத்துப்‌. பவளம்‌ முதலிய மணிக்குவால்களும்‌, உயர்ந்த பிதாம்‌

சூளாமணி ரிட்‌

பசமாதிய ஆடைப்பொதிகளும்‌, பரனைத்தந்தங்களும்‌, சாமரைகளும்‌, இன்னும்‌ ஈண்டுள்ள பலதூதனமான பொருள்களும்‌ எமது ௮.ரசனுக்குக்‌ காணிக்கையாகச்‌ ்‌' கொடுத்தனுப்புக,, இஃதெங்கள்‌ உரையன்று, யாவரி னுஞ்‌ சிறந்த சக்ரெவர்த்தியான அ௮ச்சுவசண்ட மகா ராஜன்‌ கட்டளை '' என்றார்கள்‌.

இங்கனம்‌ பேசிய விஞ்சையர்‌ மொழியினைச்‌ கேட்ட பயாபதி அரசன்‌, அயலானொருவன்‌ எறிந்த கல்லைக்‌ கடைவாய்க்குள்‌ அடக்கி வைத்துக்கெள்ளும்‌ களிற்‌ றினைப்போல, எழுந்த கோபத்தைத்‌ தன்‌ மனத்திடை யடக்கிப்‌ பின்வருமாறு சிந்திக்கலாயினான்‌. நல்லறிவும்‌ உயர்குலமும்‌ சிறந்த அழகும்‌ கரைகண்ட கல்வியும்‌ பெருமிதத்‌ தோத்றமூம்‌ அளவத்த ஆற்றலும்‌ ஒரு வன்‌ பெற்றளானெனினும்‌ மற்ஜொருவர்க்குக்‌ குற்றேவல்‌ புரிந்து வாழுமாறு, அவன்‌ வினைப்பயனால்‌, இறைவன்‌ : அமைத்தருள்வான்‌, அதுவேயுமன்றி, தம்‌ மஇிவல்ல _ பத்தின்‌ சூழ்ச்சியாற்‌ பலவித முயற்சசெய்து ஈட்டிய செல்வத்தினைக்‌ சாமே அறுபவிப்போ மென்றிருக்கு. மளவில்‌ அதனைப்‌ பறித்து மற்றவர்‌ கைப்பட, நீட்டியளிக்‌ கும்‌ விதியினை எம்போலியர்‌ விலக்கற்பாலரோ ? புகழி னானும்‌ வலிமையாலும்‌ மிக்க வேற்றரசன்‌ மன முவக்‌ கச்‌ செய்வன செய்து உயிர்வாழக்‌ கருதும்‌ சிற்றரசருள்‌ அற்பனாகிய என்னினும்‌ ஏழை : உலகலுண்டோ? எனது அறிவின்‌ பெருமையை எவசே கண்டிகழார்‌ ? பண்டை வினைப்பயன்‌ இ௫ஙனம்‌ என்னை யிருத்துமா பின்‌ யான்‌ வேறுகருதி யாது பயன்‌? இவ்வச்சுவ கண்டற்கு எனது முன்னோரும்‌ இறைகொடுத்தே வர்‌

5௦ சூளாமணி

தன ரென்பதையும்‌ கேள்வியு.ற்றுள்ளேன்‌. என்‌ முன்‌ னோராலும்‌ விலக்கப்படா த ௮வன்‌ ஆணையை யானோ கடக்கவல்லேன்‌. அவனோ அளவிடப்படாத பேராற்ற ுடையானென்று பலரும்‌ கூறக்‌ கேட்டுளேன்‌. ஆத லால்‌ ௮வன்‌ நோக்சம்போலத்‌ இறையளித்து அவன்‌ பால்‌ நட்புப்பூணுலதே தக்கதொன்றாகும்‌, என்று தன்‌ மனத்திடை ஆராய்ந்து, எதிரில்‌ நிற்கும்‌ விஞ்சையரை நோக்கி, 6 தூதர்களே ! நிருபத்திற்‌ கண்டபடி. வேண்‌ டியபொருள்கள்‌ பலவற்றையும்‌ அளிக்‌கன்றேம்‌. நீவிர்‌ அவற்றையும்‌ யாம்கூறும்‌ இன்மொழிகரேயும்‌ பெற்றுச்‌ சென்று நுமது இஹைவன்பாற்‌ கொடுங்கள்‌ '” என்று சொன்னான்‌. பிறகு. இதனைத்‌ தன்‌ புதல்வர்களாயெ கரகைசீளணர்வாராயின்‌ சோபம்மிக்கு இச்செயற்குத்‌ நரை க்ர நினைத்து, இவ்விஞ்சையரை அவர்‌ கள்‌ அறியுமுன்‌ அனுப்பி விடுதலே யுக்‌தமென்று இர்‌ மானித்‌. ௪, அச்சுவசண்டன்‌ எழுதிய நிருபத்திற்‌ கண்ட படி. பேரழகு மிக்கவராய நடனமாதர்‌ ஒராயிரவரை யும்‌ ஆ.பிரங்கோடி பொற்காசுப்‌ பொ திகளையும்‌ ஈவமணிக்‌ குவால்களையும்‌ அகில்‌ யானைக்கோடு சாமரை யாதிய இறந்த பொருள்களையும்‌ இன்னும்‌ பல விலையுயர்த்த ஆடையாபரணங்களையும்‌ அச்சுவகண்டன்‌ மனங்களிக்‌ கும்‌ வண்ணம்‌ அளித்து ௮வன்‌ தூதுவராய்வந்த விஞ்‌ சையர்‌ மனம$ூழப்‌ பலெைப்புஞ்செய்து மீண்டு செல்லு மாறு விரைவின்‌ விடையளித்து விடுத்தான்‌. விஞ்சையர்‌ கள்‌ தாம்பெற்ற பொருள்சளையும்‌ மங்கையரையும்‌ தம்‌ மூடன்‌ கொணர்ந்த விமானத்தில்‌ ஏற்றித்‌ இரையிட்டு மறைக்கப்போகும்‌ சமயத்தில்‌ அரசகுமரராகிய விசய

சூளாமணி ட 58

இவிட்டரிருவரும்‌ அதனைக்‌ கண்டனா. உடனே இளை ஞனாகய இவிட்டன்‌ ஆண்டு நின்றவர்களை கொக்‌ இன்னோர்‌ யாவர்‌ ? இப்பொருள்களையும்‌ இம்மங்கை யரையும்‌ இவர்களுக்கு யாவரளித்தனர்‌ ? இங்கு நிகழ்‌ ந்தது என்ன?!” என்று வினாவ, அதற்கு ஆங்கு நின்‌ ரர்‌. யாவரும்‌ என்னிகமுமோ என்த அச்சத்தால்‌ விடை யாதும்‌ பகராதிருந்தனர்‌. அப்பொழுது அவ்‌ விடல்து அச்சுறுத்தும்‌ பூசம்போல..... நின்ற குறத்தி யொருத்தி, யேனே ! உத்தரசேடி.யை யாளும்‌ சக்கி சவர்த்தி ௮ச்சுவகண்டன்‌, எண்டிசையு:$ புகழ்‌ பரவத்‌ தன்னாணைநடாத்தி வருபவன்‌, இன்று நுக்தைபாற்‌ சில விஞ்சையரை அனுப்பி தஇறைவாங்கிவர ஏவினான்‌. அவர்களே இவ்விஞ்சையர்கள்‌ / நமது அரசன்‌ ௮ச்‌ சுவகண்டன மனமுவப்பக்‌ கொடுத்த இறைப்‌ பொருள்‌ களே இம்மங்கையரும்‌ இக்கிதிக்குவைகளும்‌. இதுவே ஈண்டு நிகழ்ந்த சம்பவம்‌”? என்‌.ற பணிக்து கூறினள்‌. இறை யென்ற சொல்லைக்‌ கேட்டபொழுதே திவிட்ட குமாரனுக்கு அளவிடப்படாக கோபம்‌ மூண்டது. இரத்தின கிரீடமணிந்த தலையிலிருந்து முத்துக்களுதிர்‌ ந்ததென்ன ௮வன்‌ நெற்றியில்‌ வியர்வைத்‌ துளிகள்‌ திக ழ்ந்தன ; கண்கள்‌ வெர்சனவாய்‌ நீர்‌ சொரிந்தன. படத்‌ திடைவிளங்கும்‌ ஜீவரத்தினததின்மேல்‌ அடிபட்ட ஸர்‌ ப்பம்போலச்‌ சீறிக்‌ சண்களினின்றும்‌ காற்புறமும்‌ தீப்‌ பொறி கதறக்‌ கோப நகை நகைத்து, 6 என்னே, எம்‌ முரசு வாழ்க்கை 7 உலகத்தில்‌ உழவுத்தொழில்‌ செய்து பலரையும்‌ பணிந்து வயிறு வளர்க்கும்‌ சிலரைப்போல ,

_ யாமும்‌ வேறொருவருக்கு ௮டிமைபூண்டு அவர்கேட்ட!

58 சூளா மணி

கப்பங்கொடுத்து உயிர்ச்சுமை சுமக்து வாழும்‌ வாழ்‌ க்கை நன்று நன்று. ஓஒ மயக்கத்தை யுடைய விஞ்சை யர்களே, யாங்கள்‌ இறை கொடுத்தாற்‌ பிழைத்தோம்‌ இல்லாவிடி லழிவோம்‌ என்பது தெளிவாய்விடின்‌ எமது தோளவலியானும்‌ தாள்வலியானும்‌ வாள்‌ வேல்‌ முத லிய படைக்கலங்களைச்‌ சமக்சலாலும்‌ யாது பயன்‌ ? உங்கள்‌ அரசன்‌, கடுவிடங்‌ கக்குக்‌ தட்டிவிட மென்னும்‌ ழனாகத்தின்‌ படஈடுவிலங்கும்‌ மணியினைக்‌ கைக்கெச எக்‌ கருதும்‌ பேதைபோல எம்பாத்றிறை வாக்க நும்மை பனுப்பினான்‌ : ௮வனிலும்‌ மடமையாளர்‌ உல கிலிலார்‌, மிக்க பொருளின்மேல்‌ ,நும்மரசன்‌ விருப்பின னால்‌, இனி இவ்விதம்‌ செருக்கனொற்‌ பலசைய மச்சுறுத்‌ திப்‌ பொருள்‌ கவர்தல்‌ அ௮ரிஇனுமரிதாம்‌, வலிமை குன்றிய முன்னோரிடத்து, அவர்களை அஜ்ஞாசச்சரத்‌ தால்‌ வெருட்டித்‌ இறைவாங்கயதுபோல எம்மையும்‌ அச்சுறுத்‌ இக்‌ கப்பம்‌ வாங்க மதியாமல்‌, உயிர்வாழக்கரு தின்‌ ஈல்வழியறிந்து உய்யக்கடவீர்‌, இன்றேல்‌ ௮வன்‌ மலமேல்‌ உட்கார்ந்திருப்பதால்‌ யாது பயன்‌? ஈண்டு அவனே ஏம்மெதிரில்‌ வந்து வேண்டியவற்றைக்‌ கொள்‌ வானாக, யாம்‌ ௮வன்‌ தெஞ்சார அளவற்ற அம்புகளை யும்‌ வீரசொர்க்கத்திளையும்‌ தருவோம்‌. மகளிரைப்‌ போல வேறுவிதமாகப்‌ பயனில்மொழி பகர்ந்தாவ தென்னை ? விஞ்சையர்களே ! நீங்கள்‌ உமதரசன்பாற்‌ சென்று யாங்கள்‌ கப்பம்‌ கொடாமல்‌ மறுத்து விட்டோ மென்றும்‌, ௮ங்கனம்‌ கொடா தவர்க்யெத்றும்‌ தண்ட கீதை அம்மரசன்‌ எம்பாந்‌ புரிய வல்லனாயின்‌ சிறி அம்‌ தாமதமின்றிச்‌ செய்ய யாம்‌ கூறியதாகவும்‌ அல:

சூளாமணி ந0.

னுக்குக்‌ கூறுவீராக, இறையாகக்‌ கொண்டவை யாவற்‌ றையும்‌ விடுத்து இவண்ரின்று உடனே யேயுங்கள்‌ '' என்று கோபாவேசத்துடன்‌ கூறினான்‌. இதனைக்‌ கேட்ட விஞ்சைய தூதர்கள்‌ நடுங்கி ஈமது ௮.ரசனுக்கு இப்பகை மிக்க வலியதாய்‌ மூண்டுவிட்டது என்று நினைத்து: கப்பப்‌ பொருள்‌ யாவற்றையும்‌ வித்து வந்தவழியே வாளா வேனைர்‌, நிதிக்குவைகள்‌ யாவும்‌ பயாபதி' மன்னன்‌ பொக்கெஞ்‌ சேர்ந்தன : நடன மங்கையராயி ரவரும்‌ அரையன்‌ அர்தப்புரஞ்‌ சார்ந்தனா்‌. பயாபதி மன்னன்‌ இவற்றைக்‌ கண்டு மேல்‌ யாது விளையுமோ என்று ஏம்‌௫க்‌ கவலுற்றிருந்தனன்‌. விஜயனும்‌ இவி ட்டனும்‌ ஒரு கவலையுமின்‌ றித்‌ தந்தொழின்‌ மேத்‌:

சென்றனர்‌.

ஈஇங்ஙனமாக, சென்ற விஞ்சையர்கள்‌ ௮ச்சுவகண்ட. னிடஞ்சென்று நடந்த விருத்தார்தங்களைக்கூற அஞ்சி, அமயத்திற்குக்‌ தக்சவாறு ஆராய்ந்தறியும்‌ விற்பன விவே௰யாகயெ அரிமஞ்சுவைச்‌ சார்ந்து, தாங்கள்‌ பயா பதி மன்னனுழைச்‌ சென்று இறை கேட்டதும்‌ ௮வன்‌ பணிவுடன்‌ கேட்ட யாவற்றையு மளித்ததும்‌ அவற்‌. அடன்‌ விமானத்திவரும்‌ போழ்து திவிட்டகம்பி தடுத்‌ அச்செந்து கடுமொழிகூறித்‌ துரத்தி விட்டதையும்‌ முதலான யாவற்றையும்‌ தெளிவாய்‌ எடுத்‌ துரைத்தார்‌ கள்‌. இதனைக்சேட்ட. அ௮.றிஞருட்‌ சிறந்த அரிமஞ்சு,. இவ்விவாத்தை நமதரசன்‌ அறியின்‌ ஆற்னொணாக்‌ கோபம்‌ கொள்வான்‌. இப்பகையினை வெல்லு மாற றினை யாமே யாராய்வோ மென்று ஆலோசித்துத.

60 சூளாமணி :

இவிட்டராஜன்‌ மிகவும்‌ இளைஞனாதலின்‌ ஈன்று தீது ணர வல்லனல்லன்‌. அவன்‌ ஆலோசியாமற்‌ கடித்து பேசினன்‌. மாயையொன்ரு லீவனை மலைக்குகைபி அள்ள கோளரி யொன்றிற்கு இரசையாக்குவன்‌ என்று: திர்மானித்து, மாயவித்தையில்வல்ல அரிகேது வெளனப்‌ பெயரிய வித்தியாதர னொருூவனை யழைத்து, நடநத சம்பவங்கள்‌ எல்லாவற்றையு மெடுத்துக்கூறி, அவனை யொரு மாயச்சீய வடிவங்கொள்ளுமா றேவி மேற செய்ய வேண்டுவனவற்றையும்‌ அவனுக்கு உளங। கொள உணர்த்தி வீடுத்தனன்‌. அமைச்சன்‌ ஆணையை (யேற்ற அரிகேது, ஒளிவீசும்‌ ௮னற்‌ பிழம்பினை 'யொழுங்கு படுத்தினா லன்ன உளையினையும்‌, மலைகளை யும்‌ இழித்துப்‌ பிளக்கும்‌ வலிய ஈகங்களையும்‌ பிறைச்‌ சந்திரன்‌ போல வ£ாவுட ஜொளிரும்‌ வக்கரதந்தங்களும்‌ அனற்பொறி சிதறு மிருகண்களும்‌ கோடையிடிபோல வதிரும்‌ பேழ்வாயினையுமுடையதாய வடவைக்கனலே யோ ரரிமாவி னுருத்தாங்கிய தென்னச்‌ ிங்கவுருக்‌ கொண்டு இமாசலத்தைக்‌ கடந்து இந்துகதி பாயும்‌ சுரமை காடடைந்து மண்ணுடன்‌ லிண்‌ ணும்‌ மயங்க அட்டருல பர்வதங்களு முடைப்பட்டுத்‌ தகர ஏழ்கட ஓம்‌ கரைபுரண்டு அலைவிசிக்‌ கலங்கத்‌ தன்‌ பெருங்‌ குரலெடுத்‌ தார்ப்பரித்தனன்‌. அவ்வாரவாரத்தின்‌ அதி ர்ச்சியால்‌ ஆண்டுள்ள காடுகள்‌ யாவும்‌ பொடியாயின. மிருகங்கள்‌ பலவும்‌ அறிவழிந்து சோர்ந்தன. களி | றுடன்‌ பிடிகள்‌ கையெடுத்து மெய்கலங்டுப்‌ பிளிறின ; நெருங்கிய பாறைகள்‌ புடைக்கப்பெற்ற பதர்போலப்‌ பறந்தன. இப்‌ பேரொலியைச்‌ செவியிற்கேட்ட மாறு

சூளாமணி 01.

டர்கள்‌ இடியோசை கேட்ட அ௮ரவென மயங்கிப்‌ பற கடித்துச்‌ சோர்ந்து வீழ்க்கனர்‌. .. பின்னர்‌ அரிமஞ்சு, முன்னம்தூது சென்ற விஞ்சையா நால்வரையும்‌ அ௮ழைதது மீளவும்‌ போதனம்‌ போய்தீ இவிட்டனிடம்‌ கோளரியின்‌ செய்தியைக்‌ கூறிவா விடு: த்தனன்‌, அவர்கள்‌ ககன மாரக்கம்‌ சென்று கரமை. நாட்டிற்‌ போதனமா நகரத்தைச்‌ சேர்ந்து, கால்‌ லகைப்படையும்‌ புடைசூழப பவனிவரும்‌ விசயதிவி' ட்டரிருவரையுக்கண்டு அடி பணிந்து திவிட்டனை கோ க்‌, 4 அரசகுமார / எம்மரசற்கு நுந்தை இதை தற்‌: ததும்‌ அவற்றை நீர்தடுத்துக்‌ கடுமொழி கூறியதும்‌ முதலியவற்றை யாம்‌ எமது மன்ன ற்குணர்த்தினோம்‌. அவன்‌ கோபாவெசத்தனாய்‌ ஈகைத்து உருதிதெழுந்த னன்‌, அவ்வளவில்‌, யாங்கள்‌ அங்கனஞ்செய்த அர இளங்குமரன்‌ மிக இளைஞனாதலின்‌ பிள்சாமைத தொழி லானதியாது செய்கனனென்‌ ௮ரைத்தமையால்‌, ௮வன்‌ தனது பெருமையையும்‌ ஆற்தலையும்‌ ஆணையையும்‌ மஇத்துச்‌ தான்‌ ஒரு றுவனுடன்‌ உடலுதல்‌ தக்கதன்‌ ஜெனக்கருதிக்‌ கருத்திற்கொண்ட கதத்தினைவிரித்து எம்மை நோக்‌), நீயிர்மீட்டும்‌ போதனத்துச்சென்று ஈமக்குத்‌ தந்த திறையைதக்‌ தடுத்துப்‌ பறித்துச்சென்ற மைந்தனைக்‌ கண்டு, அவனிடம்‌ (உனது காட்டை, யழிச்‌ கும்படி. ஒரு சிங்கத்தினே விடுத்துள்ளேம்‌, டீ வலியா. சில்‌ அதனை யடாத்தக்‌ கொன்று வென்றி கொள்க ' என்று கூறிவரும்படி எம்மை விடுத்தருளினான்‌. இசனை நீர்‌ ஈன்கறிவிராக !? என்று கூறினார்கள்‌.

திவிட்ட குமாரறகு இதனைக்‌ கேட்டவுடன்‌ வெகுளி

62 சூளாமணி

மீெஹீ இருபுயங்களையும்‌ கொட்டி ஆர்த்து ஆண்டு திற்கும்‌ உழையரை நோக்‌, ₹ ஈண்டு என்முன்‌ நின்று இவர்கள்‌ கூறியாங்கு, நமத காட்டிற்கோளரி யொன்று புகுந்து குலீவுறுகின்‌றதோ, கூறுமின்‌ ! என்றனன்‌. அப்பொழுது ஆண்டிருந்தோருட்‌ இலர்‌, 4 இயனே ! நமது இந்து காட்டில்‌ மீளலாமொய்ம்பு படைத்த வாளரி யொன்று புகுந்து பல்லுபிரையுங்‌ கொன்று குவித்துக்‌ கூற்றெனத்‌ இரிதராரின்றது. அ௮தனையணுக யாவரும்‌ ஆற்‌.தலிலர்‌ ; கொண்டலுமஞ்சக்‌ குழுறு மச்சிங்கம்‌ இம

மலைச்‌ சகரத்துள்ள பெரு மழையொன்றி லுறைதரு

இன்றது, அதன்‌ வக்ிரதந்தங்களி னொளியால்‌ ௮க்‌ குகையிற்‌ குடிகொண்ட இருளுக்‌ தொலைந்து விள குறுகன்றது'' என்று கூறினார்கள்‌. இவிட்ட குமாரன்‌ உடனே விஞ்சையரை நோக்க, *யான்‌ எனது கரங்கள்‌ யே படைக்கலங்களாகக்‌ கொண்டு அ௮க்கோளரியை வாய்பிளந்து இழித்தெறிவேன்‌, அ௮ங்கனம்‌ செய்யா விடில்‌ நும்மசசன்‌ பேசியேசிய பேய்மகனே யானாகுக ' என்று சூளுரைத்துக்‌ தன்னுடன்வர அமர்ந்துநின்ற நால்வகைப்‌ படையையும்‌ வரவொட்டாது கைகவிதிர்த்து விலக்தெ தானே தனியனாய்‌ மலைச்சாரலை நோக்க விரைந்தேகினான்‌. தம்பி ஒன்றியாய்ச்‌ செல்வதை புணர்ந்த சங்கவண்ணன்‌ அவனைப்‌ பின்தொடர்ந்து போயினான்‌. கடனிறவண்ண லும்‌ கலைமதி வண்ண னும்‌, தந்தையின்‌ ஜோண்மேலும்‌ தாயின்மடி த்‌ தலத்தும்‌ பட்டத்து யானையின்மேலும்‌ மெல்லிய மல ரணைமீதுமே யன்றி வறுநிலம்‌ பட்டறியாத பாதங்களிற்‌ பருக்கைச்‌ கற்கள்‌ உறுத்தி வருத்தப்‌ பாதசாரியாய்ப்‌

சூளமாணி ப ௦ஃ

படர்ந்து அவ்வரிமான்‌ பயிலுறும்‌ வெவ்விய, மலைச்‌ சாரவச்‌ சென்றடைந்தனர்‌.

அப்பொழுது அவர்களைக்‌ சண்ட மாயச்யேம்‌ உலகம்‌ யாவும்‌ நடுங்க ஆர்ப்பரித்தது. இவிட்ட குமா ஏனும்‌ அவவொலி கேட்டமாத்திரத்தில்‌ தானும்‌ உரத்து உங்காரத்துடன்‌ சிங்ககாதஞ்‌ செய்தனன்‌. இப்‌ பேரொலியாற்‌ சராசரப்பொருள்கள்‌ யாவும்‌ நில்குலை ந்து தடுமாறின ; தேவர்களும்‌ பிரமாண்டம்‌ வெடித்‌ ததோ அன்றி இந்திரன்‌ தனது வஜ்ராயதத்தான்‌ மேரு வைத்தகர்த்துப்‌ பொடிசெய்கனனோ என்று வயுற்றுச்‌ கலங்கினார்கள்‌. மாயச்‌ சிங்கமாய்‌ நின்ற அரிகேது உடல்பனிக்க ஐடினான்‌. அதனைப்‌ பின்ஜொடர்ந்து இவி ட்டலும்‌ காற்றினுங்கடுக விரைந்து சென்றான்‌. அப்‌ பொழுது அவனுடைய கால்கள்‌ பூமியிற்‌ பாவினவோ இல்லையோ என்று இமையஈ நாட்டம்‌ பெற்ற தேவரும்‌ ஒயு.ற்றனர்‌ / எண்டிசைகளும்‌ சுழன்றன, மரங்கள்‌ வேர்பறிந்து அவனைப்‌ பின்பற்றுவனபோற்‌ ஜொடாந்‌ தன ; மிருகங்கள்‌ கையற்று மயலங்9ச்‌ சோர்க்தன ; ஆகா யத்திற்‌ பறக்கும்‌ புட்களும்‌ ௮றிவுசோர்ந்து நிலத்தில்‌ வீழ்ந்தன ; மலைச்செொரங்கள்‌ அவன்‌ கால்‌ விரலின்‌ நனி பட்டவுடனே கொறுவ்பப்‌ பொடி.யாயின : காட்டிலு ள்ள வனதெய்வங்கள்‌ இஃதோருற்பாதமென் று அஞ்‌ சிக்‌ கம்பித்து நாற்புறமும்‌ சுழன்று ஓடின. அரிகேது, அப்பெருமலைச்‌ சகெரத்திலுள்ள முழையொன்றிற்‌ புகுக்‌ தொளிக்தான்‌. அதனைக்கண்ட திவிட்டன்‌ அக்குகை யின்‌ வாயிலினின்று உலகமுழுவதுஞ்‌ செவிடுபட்ட இரப்‌ பேராரவாரஞ்செய்தான்‌, அப்பொழுது ௮க்‌

64 ்‌ சூளா மணி

குகையினுள்‌ அயர்ந்து நித்திரைபுரியும்‌ மிருகேந்திர னய உண்மைச்‌ சிக்கமொன்று குகையினின்றும்‌ வெளிவந்து இவிட்டனைக்கண்டு தனது கண்களினின்‌ றம்‌ தீப்பொறி பறக்கவள்ளுகிர்‌ நீட்டி ஆவென வாய்‌ பிளந்து வானிமிர்த்து ௮வன்‌ மார்பகத்‌ தறைந்து உ ரத்தைப்‌ பருகுவான்‌ கருதிப்‌ பாய்ந்தது. இதனைக்‌ கண்ணுற்று நிற்கும்‌ தேவர்களும்‌ அஞ்சித்‌ தமது கண்‌ களைக்‌ கரங்களாற்‌ புதைத்து உடல்‌ நடுங்கொர்‌. சிறி அம்‌ அஞ்சாத கெஞ்சுள்ள திவிட்டனோ தன்மேத்‌ பா ய்ந்‌துவருஞ்‌ சிங்கத்தின்மேற்‌ ரூனு மேலோங்க எழும்‌ பிப்‌ பாய்ந்து அதன்‌ பிடரிபின்மிசை: உதைத்து ௮5 னைக்‌ கழேதள்ளி ௮தனது வளைந்த வாளெயிநிலக்கும்‌ மேல்வாயினையும்‌ க&ீழ்வாயினையும்‌ இருகரங்களாலும்‌ பற்றிக்‌ இழித்தெறிக்கான்‌. அ௮ப்பெருவலிக்‌ கோளரி உதிரங்கக்கி இரு துண்டங்களாக விழுந்திறந்தது. ஆயிர மாயிரஞ்‌ சிங்கங்களையு முயிர்‌ தொலைத்தடுமிப்‌ பெரு . வலிச்‌ சீயமழிந்ததைக்‌ சுண்டு விண்ணவரும்‌ வியந்து தம்‌ வாயின்மேல்‌ விரல்வைத்து மருட்சியோடு நின்று இகிட்டனைப்‌ புகழ்ந்தனர்‌, உரவோனாூய திலிட்டன்‌ தான்‌ செயற்கரிய செய்ததாகச்‌ இறிதும்‌ வியவாஞாய்‌ அப்பொழுது அங்குவந்த தம்முனாகய சங்கவண்ணனை வணங்க), ய, அடியேன்‌ அச்சயத்தனை மாயத்தொ லைத்தேன்‌. இனியாம்‌ போதனமாபுரம்‌ போதுவோம்‌ வம்மின்‌ '? என்‌ சைசெய்தான்‌. அ.தனைக்கேட்டு 89௪ யன்‌ மனங்களித்துத்‌ தவிர்த்துத்‌ தம்பியை மார்பாரப்‌ புல்லி, ** தம்பி, யாம்‌ சிறிதுபோழ்்‌து இம்மலை யழக னைக்கண்டு ஆண்டுத்‌ தோன்‌. றஞ்‌ சோலையித்றம்‌ இளை

சூளாமணி 65

ப்பாறிப்‌ பின்னர்‌ நம்மூர்க்குச்‌ செல்லுதும்‌ '* என்று சொல்லினான்‌ ; திவிட்டனும்‌ அதற்கு உளம$ூழ்ச்‌ தொ .ப்பினான்‌. விசயன்‌ வனத்தின்‌ வனப்புக்களை யெல்லாக்‌ தம்பிக்குப்‌ பின்வருமாறு எடுத்துக்‌ காட்டுவானாபினன்‌.

₹ தம்பி, இதோ புள்ளினங்களினொாலி இடையமுது டைய சோலைகள்‌ நாற்புறமஞ்சூழ நடுவே நீர்கிலை போலத்‌ திகழும்‌ பளிக்குப்‌ பாறைபின்‌ அழைக்‌ கண்‌ ணுறுவாய்‌. ௮தோ கரியகிறத்தனவாய்‌ எப்பொழுதும்‌ இனிய நீர்த்துளிகளைச்‌ சொரிக்துகொண்டு வெள்ளிய தந்தங்களி னொளியோடு மின்னிக்‌ குழுறிப்‌ பிளிறுவன மேகசாலங்களல்ல யானைக்கூட்டங்களே ; அவற்றைக்‌ கண்ணுறுவாய்‌. இன்னும்‌ ௮த்திசையிற்‌ பார்‌, வெள்‌ ளிய கவரிமானின்‌ கூட்டங்கள்‌ தமது அழகிய கடனு ரையின்‌ விளர்த்த மயிர்ப்புச்சங்களை மேலுயா்த்தி ௮ணியணியாய்‌ அம்மலைச்சாரலி லேறும்போழ்து வெண்ணிற மேகங்கள்‌ ஆண்டுப்‌ படிந்தனபோல்‌ விளங்‌ கும்‌ எழிலினைக்கண்டு உளமகஇிழ்வாய்‌. இதோ ௮க்‌ கரும்‌ பாறையினிடையே கோளரி யொன்றினால்‌ மத்த கம்‌ பிளந்து மாய்ந்த மத்தமாவொன்று படெப்பச்‌ சந்றி ௮ம்‌ அதன்‌ தலையினின்‌ றுதிர்ந்த முத்தங்கள்‌ சிதறி வீ ழ்ர்‌ திருப்ப ௮அவ்வானையின்‌ கோடொன்று பு.றங்ட ந்து நீலவானத்திடைக்‌ கொண்மூ வொருபுற மிருப்ப உடுக்குலத்திடையே யிலங்கும்‌ இளம்பிறை யென்ன விளங்குதல்காண்டி, எக்காலத்தும்‌ மாறாது முக்குல ங்கள்‌ மூடிக்கெப்பதான்‌ இர வினையன்றிப்‌ பகலினைக்‌ கண்டறியாப்‌ பருவரைச்‌ சாரலில்‌ மலையருவிகள்‌ புர ண்டு ஓடி. வருதலினால்‌ எவரும்‌ ௮வ்விடங்களிற்‌ சஞ்சரி ப 5

06 சூளாமணி

யார்கள்‌. அவ்விடங்களில்‌ நீண்ட கருங்கற்‌ நாண்கள்‌ விழுந்து டெப்பனபோல மஃப்பாம்புகள்‌ பெரிய யானை கரக்‌ கவளங்களாக விழுங்கி யொருபுறம்‌ அசைவின்‌ றிக்‌ கடப்பனகாணாப்‌. பல்லுபிரையும்‌ வதைத்துதி இரியூம்‌ கொல்புலிக.ஞம்‌ கரடிகளும்‌ மதயானைசளும்‌ இங்ஈங்கஞும்‌ ஒருபுறம்‌ கூட்டம்‌ கூட்டமாய்த்‌ இரிவன காணாப்‌. இவையாவும்‌ ஈம்மைத்தவிர ஏனையோரை வருத்தும்‌ வலியுள்ளன. இவறருல்‌ நமக்கிடையபூறு இறிதுமின்று, மரகதப்பாறை யொன்றின்மீது ஏழிலம்‌ : பாலை மலரொன்று வண்டினமிரங்க வீழ்ச்‌ துடைப்பது தாமரையிலை பரகிய பொய்கையிற்‌ றேனின மிசைபாட மலர்ந்த வெண்டாமரை விளங்குதலை நினைப்பூட்மெ தைக்‌ காணுதி, நீரரமசளிரும்‌ சூரரமகளிரும்‌ அமர ரூம்‌ விஞ்சையரும்‌ இன்னரரும்‌ விளையாடும்‌ இடங்கள்‌ பலவும்‌ இவையே, ஈதோ வண்டினாற்‌ ஜெனைக்கப்‌ பட்ட மூரல்கிலொன்று வாயுவினியக்கத்தால்‌ வேயக குழலினிசையினைப்‌ பரப்ப அ தனடியிலுள்ள மாணிக்‌ கப்பாறை யொன்றின்மீது பச்சைமா மபிலொன்று தன்‌ கலாபம்‌ விரித்துத்‌ தேனினம்பாட மேகங்கள்‌ முழ விற்குமுற ஆடும்‌ பாதகாட்டியத்தைக்‌ கண்டு ம$ூழ்‌ வாய்‌.” என்றின்னோ ரன்னவற்றை எடுத்துக்‌ கூறிக்‌ கொண்டே வன விகோகங்கரைப்‌ பார்த்து ம௫ழ்ந்து, இருவரும்‌ அம்மலையை நீங்கித்‌ தமது நகரநோக்கிப்‌ புறப்பட்டனர்‌, வரும்வழியில்‌ விசயன்‌ தம்பியைப்‌ பார்த்து, ** இவிட்டஈம்பியே 1! உலகல்வாழும்‌ வரா களுக்குண்டாகும்‌ துன்பங்களை நீக்குதலே மன்னர்‌ மேற்கொண்ட கடமையாகும்‌. கற்றவர்‌ நீத்தோர்‌ தவத்னர்‌ அ௮ந்தணராதியோர்க்‌ கொரு அன்பம்‌ சம்ப

சூளாமணி 67

வித்தால்‌ ௮தனை மாற்றாது போற்றும்‌ மன்னன்‌ பெற்ற. வுடம்பினால்‌ யாதுபயன்‌ ? மன்னுபிர்கள்‌ படும்‌ வருத்‌ தத்‌ தனைக்‌ கண்டும்‌ தாம்‌ வாழ்வதையே கருதும்‌ மன்‌ 'னர்சம்‌ பேராண்மை அலிசபற்ற அழரபோலப்‌ பய” னின்றிக்‌ கொன்னே கழியும்‌. ஈமது நாட்டிற்குப்‌ பே ரிடுக்கண்‌ புரிந்து கொலைபயின்று திரிந்த கோளரியைத்‌ தொலைத்‌ துக்காத்த நின்னைப்போலதி தனக்குறும்‌ இடை யூற்றினைப்‌ பொருட்படுத்தாது பிறர்‌ துன்பங்கண்‌ | டிரங்‌9க்‌ காக்குகர்தம்‌ புகழன்றோ இக்நிலமிசை யென்று நின்று நிலவுறம்‌. மன்னனுக்குக்‌ கூறிய யாக்கை இர ண்டூ உண்டு; அவற்றுள்‌ ஒன்று சப்ததாதுக்களினாம்‌ கட்டப்பட்ட இத தூலசரீ ரம்‌; மற்றொன்று புகழுடம்பு? முற்கூறியது வினைப்பயனால்‌ வந்து மாய்வது : பின்னது இவன்‌ செய்யும்‌ நல்வினையாலுண்டாகிச்‌ இறந்து என்‌ ௮ம்‌ அழியாவியல்பினை புடையது.'” என்றிவைபோ ன்ற பல நீதிகளையும்‌ எடுத்துக்‌ கூறிக்கொண்டே சென்‌ றனன்‌. இவ்வாறு இருவரும்‌ சூரியன்‌ அஸ்தமன மாகுமளவில்‌ போதனமா நகரத்தை யடைந்தனர்‌. மந்திரிகள்‌ சதுரக்கசேனையோடு அரசகுமாரர்களை யெ இர்சகொண்டு வணங்கி வாழ்த்திக்‌ கச்சை யானையின்‌ பிடர்த்தலை யேற்றி ஈகர்வலஞ்‌ செய்வித்தனர்‌. அந்‌ தகரிலுள்ள மாதர்‌ பலரும்‌ அம்மைந்தர்க்கு வாழ்த்துக்‌ கூறி ஆலத்தியோ டயினிரீர்சுழற்றி மங்கலம்‌ பாடினா , - விசய திவிட்ட ரிருவரும்‌ இன்னணம்‌ ஈகருலாப்‌போக்து கோயிலின்‌ வாய்தலை நெருங்கியவளலில்‌, பயாபதி மன்‌ னன்‌ தன்‌ புதல்வர்களை உள்ளே அழைத்துவரக்‌ சட்‌

டன்‌ யிடனன்‌. இவர்களும்‌ பிதாவின்‌ ௮னுமதிபி.ன்‌

06 சூளாமணி

றித்‌ தனிமையாய்ச்‌ சிங்கவேட்டைக்குச்‌ சென்றமை யால்‌ தம்மேல்‌ யாதுகுற்றம்‌ விராயமோ என்று மிசவும்‌ அச்சமூற்றவராய்‌ அரசன்‌ திருமுன்னர்ச்‌ சார்ந்து அடிபணிந்து *ஒருபுறமொதுஙக வாய்புதைத்து நின்ற னர்‌, அரசன்‌ வணங்கிய புதல்வர்சளை மார்பு றத்தழுவி உச்ச மோருமளவில்‌ அவர்தம்‌ குஞ்சியில்‌ வனமலர்க்‌ குப்பைகள்‌ செறிந்துகிடத்தல்‌ சோக்கி, மைந்தா களே / நுமது சிகையிலே புழுஇ செறிந்ததெள்ன ?' என்று வினாவ, மூத்தரம்பி விசயன்‌ சொல்வாளாயினான்‌, £ பிதாவே! இமயமலைச்‌ சாரலிலிருந்து வலிமிச்ச சோ ளரியொன்று நமது நாட்டிற்புகுந்து பல்லுயிரையும்‌. கொன்று ண்ட்‌ இதனை அச்சுவகண்டன்‌ தமராயினார்‌ சிலர்‌ வந்து அறிவிக்சத்‌ தம்பி தவிட்ட குமாரன்‌ இம௰யவரைச்‌ சாரலடைந்து நச்பெத்திலை வாய்பிளந்து மாய வதைத்தான்‌, இவனோடு அடியே னும்‌ காவலாய்‌ ஆண்டுச்‌ சென்றேன்‌. பின்னர்‌ மல்‌ "வேடிக்கைகண்டு மாலைபடுமுன்னர்‌ ஈகரமடைந்தோம்‌ வனஞ்சென்று மீண்டமையாற்‌ நூளிசெறிந்தன எம்‌ குஞ்டி. அ.நுமதியின்றிச்‌ செய்தமைச்குப்‌ பொறுத்‌. தருள்புரிவீராக '? என்று மீளவும்‌ அடி.பணிந்தனன்‌. மன்னன்‌ மனத்திலடங்சா மகிழ்ச்சியடைந்து மைந்தர்‌ களைப்‌ பன்முறை மார்பிறுகப்‌ புல்லி ௮வரைத்‌ தம்‌ மாளிகைக்கேகி யுணவுகொண்டு பள்ளிகொள்ள அஜ்ஞா பித்தனன்‌, அவர்களும்‌ இன்னமுதனைய போனசழு. ண்டு தத்தமக்குரிய சயனக்‌ திருகங்களையடைக்து அண்‌ டுப்‌ புதுமலர்‌ பரப்பிய ஐீயணைத்‌ தவிசின்மீது அமல னைத்தொழுது பள்ளிகொண்டு கண்வளர்வாராயினார்‌,

சூளாமணி 09 அத்தியாயம்‌ 6

(செல்கண்மாலின்‌ திருவவதார புருஷனாகிய திவிட்ட ராஜகுமாரன்‌ சீயத்தினை வாய்பிளந்து பின்னர்த்‌ தம்‌ முனா சங்கவண்ணனஷனோடு போதனமாககரம்‌ மீண்ட வரலாற்றினைக்‌ கூறிஞம்‌ ; இனி இலக்குமிதேலிபின்‌ அம்சமாகிய சுயம்பிரபையின்‌ தாதை சுவலனச௪டியின்‌ விருத்தாந்தத்தினைக்‌ கூறுவாம்‌. திவிட்டன்‌ கோளரியை மாளக்கிழித்த அற்புதத்தினை மறைந்து நின்று கண்ட தூதுவன்‌ விரைந்துபோந்து சடியரசனை வணங்கித்‌ தான்‌ போதனத்துச்‌ சென்று மறைர்திருந்ததும்‌, ௮ச்‌ சுவகண்டன்‌ தூதர்கள்‌ இவிட்டனிடங்‌ கோளரியைப்‌ பற்றிக்‌ கூறியதும்‌, ௮வன்‌ வெருண்டு தனியனாய்‌ இம வரைச்சாரலடைந்து அம்மடங்கலைக்‌ கொன்றதும்‌, முத லாயெ எல்லாவற்றையும்‌ இனிது எடுத்துரைத்தனன்‌. இவன்‌ வாய்மொழியைக்‌ கேட்ட சடியரசன்‌ பெரு மூழ்வடைந்து தன்‌ மடமககைத்‌ இவிட்டனுக்கு விவா ஹம்‌ செய்விப்பக்கருதித்‌ தனது மந்திரிமார்களோடு ஆலோசித்து மணவினைத்‌ தொழிலின்‌ மூண்டனன்‌. திருமணத்தை மண்ணுலூற்‌ முன்‌ சென்று போதனமா புரத்திலேயே ஈடத்தத்‌ தீர்மானித்துத்‌ தான்‌ சென்று மீளுமளவும்‌ இரதூபுரச்‌ சக்கரவாளத்தினைப்‌ பாது காக்கும்பொருட்டுத்‌ தன்‌ உயிரினுஞ்‌ சிறந்த ஈண்பின ராயே, வர்த்தமானத்து மன்னன்‌ பிரீ திவர்த்தனன்‌, கந்தர்வரகரக்காவலன்‌ விருககடி, கந்தமா தனபுர வலன்‌ இவாகரதேவன்‌, சக்‌கரவாளவேந்தன்‌ வச்சிர தாடன்‌, தேவரவணச்‌ செம்மல்‌ இரமியதரன்‌, விசய

40 சூளாமணி

கூடத்தாசன்‌ வேகமாரதன்‌, இருதமாதன பூபன்‌ ௧௬ டாக்கதன்‌, சோபன நகாரத்தோன்றல்‌ சித்தாரதன்‌,, ஆசய அரசரெண்மரையும்‌ அழைத்து இரதழாபுரத்‌ தைப்‌ பாதுகாக்க நியமித்து, பிறரு தனது நால்‌. வகைப்‌ படையினையும்‌ அலங்கரித்துக்‌ கொணசக வென்றாஜ்ஞாபித்தனன்‌. சேனாதிபதிகள்‌ சதுரங்க சேனையையும்‌ பண்ணுறுத்இக்‌ கொணர்ந்தார்கள்‌. ௮மர புரத்தரசனும்‌ சடியரசன்‌ தம்பியுமாகிய சுவலனர தனும்‌, சடியரசன்‌ மருமகனும்‌ ௮ரிபுர மன்னனுமாகிய வியாக்‌ இரரதனும்‌, சடியின்‌ மகனாகிய அருக்ககர்த்தியும்‌ தத்‌ தமக்குரிய நால்விதப்‌ படைகளுடனும்‌ ஒருங்கு கூடி னார்கள்‌. அ௮ப்படைகளைச்‌ சுமக்கலாற்றாது நிலமும்‌ ஒருபுடை நெளிந்தது. பின்னர்ச்‌ சடியாசன்‌ தன்மகள்‌ ஏறிச்செல்லப்‌ பொன்னினாலும்‌ நவமணிகளாலும்‌ விமானமொன்று நிருமித்தனன்‌. ௮து பன்னி௰ மணி களினொளியால்‌ வானவில்லென விளங்கிற்று, அதன்‌ தாற்புறத்திலும்‌ மகரமீனின்‌ அங்காந்த பகுவாயினின்‌ ௮ம்‌ வெண்ணிலாச்‌ செொரிவனபோல முத்துமாலைகள்‌ தொங்கி ; பட்டினானியன்ற பன்னிறக்‌ கொடிகளும்‌ இடையிடையே பொன்னிர௰ச்‌ சூலங்கள்‌ மின்ன ௮வ விமானத்தின்‌ சென்னியிற்றுன்னி யிலங்னெ ; கந்தருவர்‌ வித்தியாதரர்‌ கின்னரர்‌ இம்புருடர்‌ மிதுனத்தேவர்‌ முதலியோர்தம்‌ திருவுருவங்கள்‌ அதன்‌ பற்பல பாகம்‌ களிலும்‌ தக்கவாறு இத்‌இரிக்கப்பட்டுத்‌ திகழ்ந்தன. இதனொளியாவற்‌ றினகரனும்‌ கண்புதைத்துச்‌ சென்ற । னன்‌, இதனிடையே வஸந்தமண்டபமும்‌ கரடகவரக்‌

| கமும்‌ இன்னிசைச்‌ சாலையும்‌ தண்பொழிற்‌ சோலையும்‌

சூளாமணி 11

செய்குன்றமும்‌ மற்றும்‌ மகளிராடிடங்கள்‌ , பலவும்‌, செவ்விதிற்‌ செறிய நிருமிக்கப்பட்டிருந்தன. மண்ணி! னும்‌ விண்ணினும்‌ இதற்கிணை இிறிதுமில்லை யென்னும்‌ ' 'படி பேரொளி பரப்பிய விமானத்தினைச்‌ சடியரசன்‌ கண்டு மூழ்ந்து தன்‌ மடமகள்‌ சுயம்பிரபையினை ௮ல்‌ கரித்து அழைத்துவர அருவிச்செய்தனன்‌. அரசன்‌ இருவுளக்கருத்தினை ௮ர9ி வாயுவேகைக்கு உழைஞர்‌ அறிவிப்ப அவள்‌ மகட்‌ கறிவித்தனள்‌. ௮ரயனாணையைச்‌ சேடியரானுணர்ந்த சுயம்பிரபை பஞ்சணையினின்றும்‌ அணிமயிலன இழிந்து நீலமணிபதித்த மாடத்தி னடுவே மேகபடலத்திடையே விளங்கும்‌ மின்னற்‌ கொடியெனசடந்து சென்றனள்‌. அப்பொழுது அவள்‌ உயிர்ப்பாங்கயெராகிய சேடியர்‌ பலரும்‌ அவளைச்‌ சூழ்‌ ந்தனர்‌. அன்னமும்‌ கடைகற்ப மென்மெலஈடந்து மங்கையர்‌ பலரும்‌ பல்லாண்டுகூற, ௮யிற்படை ௮௬ கையினேர்திய வலிமைமிக்க கன்னிப்‌ பெண்கள்‌ சுற்றி அம்‌ காவல்புரிய, ராஜகுமாரி சன்‌ கன்னிமாடத்தினின்‌ அம்‌ நீங்கித்‌ தனது அன்னை வாய2வகை வதியும்‌ கோயி லினை உவகைக்‌ தாயரோடுஞ்‌ சென்றடைந்து தனது நற்டுயின்‌ பொற்னாமரை யனைய சேவடிகளிற்‌ பணிந்து போற்றி நின்றனள்‌. வாயுவேகை தன்‌ மகளை மார்‌ போடு இறுகத்தழுவி முத்தங்கொண்டு நல்ல பரிமளங்‌ கமழும்‌ பனிநீரால்‌ நீராட்டி மெல்லிய ஆடைகளால்‌ ஈரம்புலாதீதி இழையாயிரம்‌ பொன்கொண்ட உயர்ந்த ஆடையுடுத்திப்‌ பாரமான அ௮ணிகலன்௧ளை அவள்‌ கொடிபிடை பொறுதென விலகிக்‌ கோடி. சூரியருத யஞ்‌ செய்தாலனைய ௮ரதன மணிக்கலன்களாலணி

72 சூளாமணி

வித்து மன்மதன்‌ சைவாளென வொளிரு மிருகண்களு க்கும்‌ கஞ்ரூட்டிவாள்போல வஞ்சனமெழுதி யட்டமிப்‌ பிறையொத்த நெற்றியில்‌ நீலமணித்‌ இலதமிட்டு, இன்‌ னும்‌ பற்பலவகை யலங்காரமுஞ்செய்து தனது அரண்‌ : மனையில்வைத்துச்‌ சோட்டிப்‌ பாராட்டி யிருக்குமளவில்‌, சோஇிடர்‌ சணக்கட்டு நல்ல சுபமுகூர்த்தஞ்‌ சோர்‌ தமையை அவட்கு அறிவித்தனர்‌. சுவலனசடியும்‌ தன்மகளை விமானத்தில்‌ இனி இனிதேறுக என்றருள்‌ செய்தான்‌. சுயம்பிரபை தன்‌ தாயரோடும்‌ தோழிய ரோடும்‌ அ௮ரம்பையரினும்‌ அழகுமிக்க ஈராயிரங்‌ கன்‌ ட னியர்‌ அபிலும்‌ வாளுமேந்தத்‌ . தற்காதிதுவ.ர, தான்‌ அன்புடன்‌ வளர்க்கும்‌ இளி பூவை மான்‌ மூதலியவற்‌ ளோடும்‌ அவ்விண்ணவர்‌ புகழும்‌ விமானமீ?தறிளை-. அவளுடைய பரிவார மகளிர்கள்‌ அவள்‌ விமாயாடும்‌ பந்து கழல்‌ பாவை முதலியவற்றையும்‌ ஆடையாப ரணப்‌ பேழைசளையும்‌ நறுஞ்சாந்து பெய்த செப்புக்‌ . களையும்‌ நறுமலர்க்‌ கோடிகங்களையும்‌ சுமந்து அவ விமான மிசையிவர்ந்தனர்‌. குறைவின்றிச்‌ சேனைகள்‌ புடைசூழச்‌ சடியரசனும்‌ முரசு சங்கம்‌ ஊதுகொம்பு ஆகுளி அணிமுழவு முதலிய வாத்தியங்கள்‌ கோஷீப்ப ௮. ரசுவாவின்‌ பிடரியின்வைத்த அம்பாரியில்‌ ஆரோ கணித்துப்‌ புறப்பட்டனன்‌, ஏனையோரும்‌ தத்தமக்‌ குரிய வாசனங்களிலேறிக்‌ கசகனமார்க்கத்திற்‌ கடல்‌ இளர்ந்தலென்னச்‌ சென்றனர்‌. இன்னணம்‌ யாவரும்‌ இரதகபுரககரத்‌ இருந்து புறப்பட்டு அஆகாயவழியாய்‌ வழிக்கொண்டு செல்லும்பொழுது வழியிலுள்ள மலை யாறு முதலியவற்றின்‌ விநோ தங்கமா இன்னது இன்ன

சூளாமணி (4

'தெனச்‌ சுயம்பிரபைக்கு ௮வ ளுயிர்த்தோழி அமிர்த பிரபை என்பாள்‌ எடுத்துக்‌ கூறுவாளாயினள்‌.

நன்கை நாயகமே! இதோ தெரிற இவ்யாறு ஈமது மலைக்கு மேலுயர்ந்த பொன்மலயின்‌ சாரலினின்றிழி தீருங்‌ கங்கையாறு. இதன்‌ இரு சுரைவாரங்களிலும்‌ கற்பகச்‌ சோலைகள்‌ கவின்பெற விளங்குதலைக்‌ காண்‌. இங்கு யாம்‌ இருவிஈம்பின்கண்‌ இயம்குதலினால்‌ ௮ச்‌ சோலைகள்‌ இறியனவாய்க்‌ காணப்படினும்‌, ஆண்டுள்ள வர்களுக்கு ௮வை சமது வெள்ளி மலையையும்‌ எள்ளும்‌ பெருந்தோத்றத்தனவாய்த்‌ இகழும்‌, இக்கங்சையாறு, ஆரவாரிக்கின்‌ ஐ பலபறவைக்‌ குலங்களும்‌ வண்டினங்‌ களைப்போலப்‌ பக்கங்களிற்‌ சன்‌ மலையினின்றடி. தீதுவருஞ்‌ சந்தனக்கட்டைகறைத்‌ தனது அலைகளாகிய கைகளால்‌ சாந்தரைக்கு மடவாள்போலக்‌ கரையிலரை த்து நுரைகளாயெ சந்தனக்குதம்பினை வழித்தெறியும்‌ விர்தையைக்‌ காணு. இந்நதி, க&ீழ்கடலித்‌ சென்று சேருமளவும்‌ இதன்‌ வேகம்‌ சிறிதும்‌ குறையாது, இப்‌ புறத்தில்‌ விளங்கும்‌ இந்த யாறு ௮தே பொன்மலயிற்‌ பிறந்து நமது மலையிலுள்ள முழையின்‌ வழியாயப்‌ பெயர்ந்து பொன்னையும்‌ மணியையும்‌ வள்ளலாரைப்‌ போல இருபுறமும்‌ வி௫சிக்‌ இந்துகன்ற இத்து ஈஇயாகும்‌. தனது அழ திரைக்கரங்களால்‌ நூரைகளாகய புஷ்‌ பச்‌ செண்டினைவீச விளையாடு மவ்யாற்றினெழிலக்‌ கண்டு மகிழ்வாய்‌, இக்நதம்‌ மேல்கடலிற்‌ சங்கமமா| வன. தேனொடு நெய்யையும்‌ பாலையும்‌ கலந்தாலன்ன இனிய மொழியும்‌ பிறைபோன்ற இறுதுதலுமுடைய திருமகளே 7 மேகமண்டலத்தின்மீது ஈஞ்சேனையதிரச்‌

74 சூளாமணி

செல்லலான்‌ அச்சமுற்று மூடிலினங்கள்‌ வாய்விட்டலற. அ.தனைச்கேட்டு இளயானைக்‌ ஈன்றுகளைக்‌ காத்துக்‌: - கொண்டிருக்கும்‌ மைவரை யனைய மால்யானைக்ள்‌ மன மடங்காக்‌ கோபங்கொண்டு பிரிறுவனசாணாய்‌. அல" ங்கலணிந்த அளகத்தையும்‌ அமுதனைய இன்மொழி யினையுமுடைய ௮ணங்கே/ அதோ பொருப்பெனக்‌ கா ணப்படுவன வெண்மருப்பிரண்டுடைய மல்வேழங்களே.. அவை பெருவரைத்‌ தடங்கரேக்‌ குத்தியிடந்து விமா யாதெலான்‌, ௮ம்மல்கள்‌ பிளந்து இருபுறமுஞ்‌ சரிக்து ஆப. ரணப்‌ பேழைகள்‌ கவிழ்ந்தாலொப்ப ஒளிபரப்பும்‌ நவமணிகளைச்‌ சொரிந்து கடக்கும்‌ சிறப்பினைக்‌ கண்டு களிப்பாய்‌, பைங்கண்ணையும்‌ செம்முகத்தினையும்‌ பரு உத்‌ தடங்சைகளினையுமுடைய களிற்றினங்கள்‌ தம்‌ புடைப்‌ பிடிக்குலமடுத்துவச்‌ சென்று மால்வரை யருவிரீரினப்‌ புடைத்து விளையாடிச்‌ செம்மணிப்‌ பொடியினைவாரித்‌ தம்மத்தகத்தின்மீது வீசி யாடுதலி னானே அப்பொடிகள்‌ சிந்தி மலைச்கெரங்கள்‌ யாவும்‌ குங்குமம்‌ அப்பிய கோலத்தைச்‌ காட்டும்‌ விந்தையை: கோக்கி மூழ்தி.

இங்கனம்‌ பாங்டு வழியிற்‌ சண்ட வளம்‌ பலவற்றை யும்‌ சுயம்பவைக்குக்‌ காட்டிவர, யாவருஞ்‌ சிந்துநதி தவழும்‌ வளவயல்சூழந்த சுரமை ராட்டிற்புகுந்து பேரொளிபரப்பும்‌ போதனமா நகரத்தைச்சார்ந்த ஸ்ரீ நிலயகமென்னும்‌ பொழிலுளிறங்கனொர்‌. அ௮ச்சோலை. யின்‌ பெருவனப்பினைக்‌ கண்ணுற்று அதுவே தாம்‌ வதிவதற்குத்‌ தக்க இடமென்று கருதி மத்தமாக்களை யும்‌ வயப்புரவிகளையும்‌ ஆண்டுள்ள மரங்களிற்‌ பிணித்‌

சூளாமணி 197

அப்‌ பின்னர்‌, படமாடங்களான்‌ ௮ரசற்குக்‌ கோயிலும்‌ அதனைச்‌ சுற்றிலும்‌ ௮ணி௮அணியாக எனையோர்க்கு வைகுமிடங்களும்‌ வகுத்தனர்‌. மற்‌ றுமோர்புறம்‌ ௮ர 'சிவீற்றிருப்ப அணிமணி மண்டபங்களும்‌ ஆடரக்கும்‌: தமனியக்கூடமும்‌ பள்ளி யம்பலமும்‌ ௮ருகன்‌ கோட்ட மும்‌ வகுத்தமைத்தனர்‌, பிறகு, மதில்வகுத்து அர ணுறுத்தி இடையே கன்னியர்‌ பலரும்‌ காப்பினை யிய ற்ற வாய்ப்புடையதோர்‌ கன்னிமாடமொன்றினை மன்‌ னன்‌ மடமகள்‌ சுயம்பிரபைக்காக ஏஎழில்பெற இயற்றி ஞர்கள்‌, அரசன்‌ புதல்வியும்‌ விமானம்‌ விட்டிறங்கி அக்கன்னிமாடத்திற்‌ சேர்க்தமர்ந்திருந்தனள்‌.

இவர்கள்‌ இங்கனம்‌ இங்கிருந்து இளைப்பாற முன்‌ னம்‌ பயாபதி மன்னன்பாற்‌ நூதுவனாய்‌ வந்த மரீசி வயப்புரவியொன்றின்மே லேறிப்‌ பயாபதி அரசன்‌ அரண்மனை யடைந்து சடியரசன்‌ முதலியோர்‌ பரிவா ரங்களோடு மடமகளின்‌ மணவினைகுறித்து வந்திருப்‌ பதையும்‌ அவர்கள்‌ திருகிலைய கப்பொழிலிற்‌ ற௩ூயிருப்‌ பதையும்‌ அறிவித்தனன்‌. பயாபதி மன்னன்‌ மனத்‌ தடங்கா இறும்பூதுகொண்டு மூழ்ச்சியால்‌ உடல்‌ பூரி தீது, மருங்குகின்‌ ற உமையரை நோக்கி நமது போத னத்துள்ளா ரனைவரும்‌ புத்தணியணிக்து புதியனவுடீஇ மணக்கோலம்‌ பூணவும்‌, நகரிமுழுதையும்‌ அலங்கரிக்க வும்‌, யானைமேன்முரசறைந்து தெரிவிக்க ஆஜ்ஞாபித்து, எங்கும்‌ தோரணம்‌ நாட்டவும்‌, பூரணகும்பம்‌ முதலிய அட்டமங்கலங்களை யாண்டும்‌ பரப்பவும்‌, கறிய மாலை ககா£க்‌ கணக்கின்றி எவ்விடமு காலவிடவும்‌ தனது ஏவலாளர்கட்குக்‌ கட்டளை பிட்டனன்‌., பின்னர்‌, இர:

76 சூளாமணி

வலர்க்கு ௮வாச்செட அளவற்ற நிதிசளை வாரிவீசவும்‌, அருகனுடைய சினகரத்தி லனவரதமும்‌ திருகிழாப்‌ பொலியவும்‌, மறுமண்டல மன்னர்களை யழைத்துவர ஓற்றர்சள்‌ ஓடவும்‌, தஇிருநிலையகத்தில்‌ இறங்கியிருக்‌ கும்‌ கன்னியர்‌ சரோமணியினைக்‌ காணச்‌ செல்லுதற்‌ குரிப மாதர்‌ யாவரும்‌ தம்மைப்புனைந்து கொள்ளவும்‌, அவரேறிச்‌ சேறற்கு இளம்பிடிகளைப்‌ பண்ணுறுத்தவும்‌, அவர்களுக்குச்‌ காவலாக விரர்‌ படைக்கலமேந்திய கைய ராய்ப்‌ போதவும்‌, ஆணைதந்து, தன்‌ எதிரிருக்கும்‌ மரீசி யைத்‌ தன்னொடும்‌ திருநிலையகப்பாடிக்குச்‌ செல்ல வேண்டுமென்று வற்புறுத்திக்கூறி அவனுக்கு ஆடை பயணி முதலிய சிறப்பு நல்கினான்‌,

பிறகு, பயாபதி மன்னன்‌ தனது மந்திரிகளை யழை தீது, * அமைச்சர்களே ! விஞ்சையராஜன்‌ சடியரசனுக்‌ குச்‌ செய்யற்பாலனவாகிய சிறப்புக்கள்‌ யாவை ? கூறுங்‌ கள்‌்‌' விஞ்சையர்‌ நந்குலத்தினும்‌ நலத்தினும்‌ குணத்தினும்‌ செல்வத்திலும்‌ ஈமக்கு நிகசானவரே ; புஜபல பராக்கிர

என்று கேட்டனன்‌. மந்திரிகள்‌, ஈஅரசே,

மங்களான்‌ ஈமக்கு மேலானவர்‌. அதலின்‌ அவருக்கு எத்தகைய சிறப்பினையும்‌ வரையாது புரிதலே தக்கது. யாதுசெய்யினு மேதமாகாது '' ஏன்று கூறினார்‌. ௮மை ச்சர்கள்‌ இம்மொழிகூற, அரசனும்‌, வித்தியாதர வேந்‌ தன்‌ தனது அரும்பெறன்‌ மடமகளை நமது திவிட்ட குமாரற்கு மணஞ்செய்விப்ப இங்கே கொணர்ந்த பெரு மையானும்‌ கற்குண நற்செய்கை கல்லறிவுமிக்க நீவிர்‌ அமைச்சராயமைந்த இறப்பினானும்‌ எம்மினும்‌ அருக தீவம்புரிந்தா ரெவருமிலரென்று சொல்லி மகிழ்ந்து,

சூளாமணி ர

தனது பட்டத்‌ துயானை ஒன்று நீங்கலாக ஏனை௫ யானை பரியாதிய வாகனங்களைப்‌ பண்ணுறுத்திக்‌ கொணர வ்ந்து னத்ல்‌ உடனே பாகர்கள்‌ மதகளிற்றினங்‌ களைக்‌ கட்டுத்தறிபினின்றும்‌ நீக்தி ஓடை " சூழிய மகரி கையாதிய அ௮ணிகரேப்‌ புனைந்து இருமருங்கும்‌ மணி. மாலைகளை அருவிபோற்‌ புரள யாத்துப்‌ பிடரிபிற்‌ பொன்னாலு மளியாலுமியன்ற அம்பாரிகளைச்‌ சட்டி அலங்கரித்து வெளிக்‌ கொணாந்தார்கள்‌. மேருமால்‌ வரையனைய தேர்கள்‌ பலவற்றையும்‌ புனைந்து கொடிஞ்‌ சியி ஸனுச்சியிற்‌ கொடிகளைக்கட்டிப்‌ பின்னர்க்‌ காற்றி னுங்கடியவாய கலின வாம்புரவிகளைப்‌ பூட்டித்‌ தேர்ப்ப பாகர்‌ பலரும்‌ வந்து சேர்ந்தனர்‌. ௮ழ$ூய மணிக்கோ வை கழுத்தின்‌ ம அதான ததக ய்‌

வெ ஞாவணி கக்கன்‌ வடி

நிறுத்தினர்‌. காலாட்படைஞரும்‌ கச்சையிட்ட ௧௮௪ யாக்கையராய்‌ வாள்வேல்‌ முதலிய படைக்‌ கலமேக்திய கையராய்‌ மதுத்துளி பிலிற்றும்‌ மலாமாலை சூடிய செய்‌ கையராய்‌ எங்கணும்‌ எள்விழ இடமின்றி ஈண்டி மொ ப்த்தனர்‌. இவற்றை யுணர்ந்த மன்னன்‌, மரீசியினை யும்‌ மந்திரிகளையும்‌ யானைகளின்‌ மேலாரோகணித்துச்‌ செல்ல விடைதந்து, சித்திரரதன்‌ என்னும்‌ தன்‌ அரண்மனைப்‌ பெரிய காரியஸ்தனை அழைத்துத்‌ திரு। நிலையகச்‌ சோலையிலிருக்கும்‌ விஞ்சைய ராஜனுக்கும்‌ அவனுடன்‌ வந்தா ரனைவோர்க்கும்‌ மிகுதியுஞ்‌ சிறப்‌ புச்செய்து உபசரிக்கவேண்டிய பொற்குவியல்‌ நவ மணிக்கணம்‌ வெள்ளிலை பாக்கு மூகவாசம்‌ மலர்மாலை

“76 சூளாமணி

பூச்செண்டுகள்‌ கனிவகைகள்‌ சர்க்கரை கற்கண்டு முதலி யனவற்றை அனுப்பவும்‌, போதனமாரகரத்தை மணக கோலஞ்செய்து புனையவும்‌ ஆஜ்ஞாபித்தனன்‌. பிறகு .பட்டத்துயானையை மிகவும்‌ அலங்கரித்துக்‌ கொணர ஏவினான்‌ ; உடனே அ௮ரசன்பாகன்‌ பிறையனைய வைரகி "கோடும்‌ செம்புகர்முகழு முடைய மங்களாகரமான பட்‌ டத்தரசுவாவைப்‌ பெரிதும்‌ அலங்கரித்துக்‌ சொணா ந்தனன்‌. அ.சன்மேல்‌ மன்னர்‌ மன்னனாகிய பயாபதி ய.ரசன்‌ தன்னருமைப்‌ புதல்வர்‌ விசயதிவிட்டர்களோடு ஆசோகணித்துச்‌ கொற்ற வெண்குடை. வட்டமதிபோல மேலே நிழத்த இருமருங்கும்‌ மடமாதர்‌ கவரிவீச கர விதி வழியாகத்‌ திருகிலையகுப்‌ பொழிலினை நோக்கிச்‌ சென்றனன்‌. செல்லும்பொழுது தோற்கருவி தொ ளைக்கருவி நரப்புக்கருவி கஞ்சக்கருவியாகிய நால்வகை வாத்தியங்களும்‌ கடல்போல ஆரவாரித்தன. ஈகரி ள்ள ஆடவரும்‌ மகளிரும்‌ மலர்மழை சொரிந்தனர்‌, மகர தோரணங்களும்‌ சொடிகளும்‌ ஆல்வட்டங்களும்‌ குடைசளும்‌ எங்கணும்‌ நிறைந்து விஇயிற்‌ செல்லும்‌ வழி தெரியாமல்‌ இரவினை புண்டுபண்ணினவேனும்‌, ஆண்டுச்‌ செல்வோரணிந்துள்ள அணிமுடியாதியவற்‌ றின்‌ மணி3யொளியினால்‌ எங்கும்‌ பகற்பொழுதாகவே மிளிர்க்த தன்மையால்‌ இரவும்‌ பகலும்‌ பொருவன போல அப்பொழுது விளங்கிற்று.

இவ்விதம்‌ பயாபதிமன்னனும்‌ அவன்‌ குமாரர்களும்‌ சதுரங்சசேனையும்‌ புடைசூழப்‌ பலசிறப்புக்களுடனும்‌ ஸ்ரீநிலையகச்‌ சோலையை நெருங்கியவளவில்‌ இவர்கள்‌ வருகையை மரீசியானுணர்க்த சடியாசன்‌ இவர்களை

சூளாமணி 70

எதிர்கொண்டு உபசரிக்கும்படித்‌ தனது நால்வகைப்‌ படையுடனு மெழுர்தான்‌. இருவர்படையும்‌ கங்கை யும்‌ யமுனையும்‌ கலந்து ஒன்ராயதுபோலக்‌ கலந்தன. ்‌ மாநுடமன்னனும்‌ விஞ்சையர்வேந்தனும்‌ ஒருவரை யொருவர்‌ கண்டபோது இருதிறத்துப்‌ படையினின்‌ அம்‌ பல இசைக்கருவிகளும்‌ முழங்க; மகளிர்கள்‌ மங்கலம்பாடிப்‌ பல்லாண்டிசைத்தனா்‌, தேவர்கள்‌ மலர்‌ மழை சொரிதந்தனர்‌. பயாபதியரசன்‌ அவன்‌ கையி னைப்பற்றிச்‌ தழுவிக்‌ குசலம்‌ வினாவினன்‌ ; விசயனும்‌! திவிட்டனும்‌ சடியரசனைப்‌ பணிந்தனர்‌. அ௮வனுமக்‌ குமரர்களைவாரி மார்புற அணைத்து ஆசிகூறினன்‌. அப்‌ பொழுது அருக்ககர்த்தி போதனத்தாசன்‌ பாதத்தில்‌ வணங்க இவனும்‌ அவனைத்தழுவிசத்‌ தன்‌ யாளைமீதே ற்றி அருகல்வைத்துக்‌ கொண்டனன்‌. பின்னர்ச்‌ சடி யரசன்‌ தம்பி சவலன7தனும்‌ மருகன்‌ வியாக்‌ொசசனும்‌ மண்‌ ணுலகமன்னன்‌ பாதத்தில்‌ வணங்க அவனும்‌ களிப்‌ புடன்‌ அவர்களுக்கு ஆ௫ிகூறி உபசரித்தான்‌. பயாபஇ மன்னன்‌ இளவல்‌ ஸ்ரீபாலன்‌ விஞ்சையரிமையினை வண ங்க இவனும்‌ அவனை மார்பி துகப்புல்லி உவகைபய்‌ கட லுண்‌ மூழ்கினான்‌. இவ்விதம்‌ மண்ணவரும்‌ விஞ்சை யரும்‌ அளவளாவிமூழ்க்து பிறகு யாவரும்‌ ௪டியரசன்‌ தங்ூயிருக்கும்‌ விசித்து மண்டபத்தையடைந்து கள்‌ ளொளி கமழுங்கோதை மகளிர்கள்‌ இருபுறமும்‌ வரி விச நவமணிபதித்த அரியாசனத்‌ தமர்ந்திருந்கார்கள்‌. அப்பொழுது பயாப இயரசன்‌ விஞ்சையராஜனைகோக்கு, 4 அரசர்க்கரசே? ஒன்றிற்கும்‌ பற்றாத சிற்றரசனாகயெ என்னையும்‌ பொருட்படுத்தி இக்திர திருவனாயெ நீ யிவண்‌

80 சூளாமணி

எவ.

மகட்கொடை நேக்கு வலியவந்தது, யான்‌ செய்த தவமேயன்றி என்குலஞ்செய்த தவப்பயனே யாகும்‌. இஃசகெம்போலியபராற்‌ பெறத்தக்கபேரோ?'' என்று பெருமகழ்ச்சியுடன்‌ பேசினான்‌. விஞ்சையர்‌ பெரு மானும்‌ உளங்களித்த, :: மன்னபேறே? நீ பரிசுத்த னாயெ இக்குவாகு குலத்தோன்‌ றலல்லனோ ? விண்ணுல கத்தாரும்‌ மண்ணுலகலுள்ள புண்ணிய தீர்த்தங்களில்‌ மனமகிழ்ந்து விரும்பிபரநிவார்‌. அதுபோல உத்த மோத்தமனாய உனது சேர்க்கை எனக்குக்‌ கிடைத்‌ த்து பெரும்பா க்கியமே. யான்‌ உனது குலப்பெரு மையை முன்னம்‌ மரீசி எடுத்துக்கூறச்‌ செவ்வை: யுணர்ந்துள்ளேன்‌. அ௮துவேயுமன்றிப்‌ புராண நால்‌ வல்ல புலவர்பலரும்‌ கினைத்தற்கரிய பேரழகனையுடைய மகள்‌ சுயம்பிரபை கடல்வண்ணனாகிய உனதினாய குமா ரன்‌ இவிட்டராஜற்கே உரியவள்‌ என்று உரையிட்டி.ருக்‌ இன்றனர்‌, அதனால்‌ என்‌ பெண்மணியை உனது மைந்தனுக்கு வதுலையாற்றி அளிக்க ஈண்டுவந்து: ளேன்‌. இனி இது விஷயத்திற்‌ சிறிதும்‌ தாமதிக்க வேண்டாம்‌!” என்று விடைபகர்ந்தனன்‌, இன்னணம்‌ இருபெருவேர்தரும்‌ மணவினையாத்றற்‌ பொருட்டு மிக்க அன்புபாராட்டி ௮ளவளாவிப்பேசி யமரந்திருக்‌ கைபில்‌ வெள்ளிமலைவேந்தன்‌ மண்ணுலகவேந்தன்‌ மைர. தரையும்‌ தன்மகன்‌ அருக்ககர்த்தியையும்‌ போ.கனமா நகருட்போத அருளிச்செய்தனன்‌. அவரும்‌ மத்தமாச்‌ களின்மீதிவர்ந்து சென்றனர்‌. அப்பொழுது சுயம்‌ பிரபை வெளியில்‌ நடக்கும்‌ விகோதங்களைக்‌ காணுந விரும்பிக்‌ தன்‌ விமானமிசை விலங்கலின்‌ குவடுசேரு.

சூளாமணி 81

மெல்லியன்மபிலென்ன ஏறி ஏழாநில்யை அடைந்த னள்‌. அப்பொழுது அவளதுயிர்த்தோழி அமிர்தமா பிரபை என்பாள்‌ ஏழாநிலை மாடச்சாளரவாயிலத்‌ ்‌ இறந்து, “நங்கசையர்திலகமே 7 இந்தகர்வளங்காண ஈண்டுவா '' என்றழைத்து, அவட்கு பட்ட பானையின்‌ மேல்‌ ஏறிச்செல்லும்‌ ஐவரையும்‌ காண்பித்து அவர்கள்‌ இன்னாரென்பதையும்‌ எடுத்துக்கூறினாள்‌. அவள்‌ திவி ட்டனைநோச்ிய அளவிலேயே அவனது பெருவனப்‌ பினாலும்‌ விதிவலியினாலும்‌ ௮வனைக்கண்ட கண்க மீட்கும்‌ வலியிலாளாய்த்‌ தனது பெருங்காதலினைப்‌ பிறரறியாமல்‌ மறைக்கும்‌ நாணினையும்‌ இழக்அவருக்தி நின்றனள்‌. செர்தாமரையனைய கண்ணும்‌ சையும்‌ பவளவர்யும்‌ அன்றலர்ந்த காயாம்பூவின்‌ ஒளிபெற்ற மேனியும்‌ நீலமணி கொழுந்துவிட்டாற்போன்ற குஞ்சி யும்‌ தன்பாற்கண்ட கன்னியின்௧கண்களை அக்காமனை வென்றகாளை சிறைப்படித்தினானென்பதும்‌ ஒருவியப்‌ போ? வெள்ளம்‌ மேலோங்கிப்‌ பெருகுமாயின்‌ அதைத்‌ தடைப்படுத்திபிருக்கும்‌ சிறையுமுண்டோ, அ௮துபோ : ல்‌ காமங்கைமிச்சபொழுது அதனைச்‌ தடைப்படுத்தும்‌ நிறையுமுளதோ? தன்‌ மனத்தைக்‌ கொள்ளாசொடுதத அ௮ம்மல்கை விமானத்‌தினின்று மிழிக்து தன்‌ பிதாவினை யடைந்து அன்னவன்‌ தாதுலாம்‌ போதனைய பாதம்‌ . களிற்‌ பணிந்து நின்றனள்‌. சடியரசன்‌ தன்‌ மகா யன்போடெடுத்துத்‌ தன்‌ கவானினிருத்திச்‌ சீராட்டிப்‌ பின்னர்‌ மாமனாகிய பயாபதி மன்னனை வணங்கச்‌ செய்‌ -தனன்‌, வணங்கெ சுயம்பிரபையினை அவனுக்‌ தன்‌ வலக்‌ இரக்கக்‌ அவள்‌ பாதாதிகேச வனப்பினைக்‌ சண்‌ ட்டு

82 சூள ர்‌ மணி

ளுரக்கண்டு மகிழ்ந்து இப்பெண்மணியைப்‌ பெறுங்கண வன்‌ ஏகசக்கிரேசுவரனாக இப்புவியினை யாள்வான்‌, ஆத லின்‌, திவிட்டன்‌ மிகுந்தபாக்கியவானே என்று புகழ்‌ த்து பே௫ினான்‌.. பிறகு இரண்டு ௮ரசரும்‌ ௮வ்வணங்‌ : கனை அந்தப்புரம்போக அருள்செய்து விடுத்தனர்‌ £ அவளும்‌ விமானமீதேறிச்‌ சென்றனள்‌,

இதற்டையில்‌, பயாபதி ௮ரசன்‌ மனைவி சசிதேவி தனது பரிவாரமகளிராகிய மதுகரி, வஸந்தசேனை முத லிய ஆபிரத்தெண்மரை அலங்கரித்து அட்டமங்கலம்‌ முதலியவற்றை ஏந்திச்சென்று மணமகளைக்‌ கண்டுவரப்‌ பணித்தனள்‌. மாதவசேனையாதிய தாபதமகளிர்கள்‌ நறுமலாமாலை தோடு குண்டலம்‌ முத்தவடங்சளையேந்தி அவர்களோ சென்றனர்‌ ) திவிட்ட குமாரனுடைய ஐவகைத்‌ தாயரும்‌ கூடப்போயினர்‌. இவர்கள்‌ யாவ "ரம்‌ சிவிகைகளிலும்‌ பிடிகளிலும்‌ இரதங்களிலும்‌ ஏறிச்‌ சென்று ஸ்ரீநிலையகத்தினை யடைந்து சடியரசனை வண ங்‌ அவன்‌ அனுமஇபெந்றுச்‌ சுயம்பிரபையின்‌ கன்னி மாடத்தினைச்‌ சேர்ந்தார்கள்‌. ஆண்டுப்‌ பொன்னானிய ன்ற அமளியின்மீது மகளிர்கள்‌ கவரிகாலசைப்பக்‌ குண்‌ டலங்கண்‌ மிளிர்ந்து ஒளிவீச வீற்றிருந்த மங்கையர்‌ சிரோமணிக்கு அவர்களை யின்னின்னவரென்று ௮வள்‌ தோழிய ருணர்த்திஞர்கள்‌. மதுகரி வஸந்தசேனை முத லியமாதர்கள்‌ சுயம்பிரபையினை வலங்கொண்சி தொ முது வாழ்த்தியபொழுது அவர்களைத்‌ இவிட்டராஜ னுடைய உழைக்கல மகளிரென்றுணர்ந்து மனமுவந்த தனால்‌ தனது முகத்திடை முறுவல்தோன்ற அதனை மறைக்குமாறு ௮வள்‌ ஈறுமலரொன்றினை மோந்துகொ

சூளாமணி லை

ண்டிருந்தனள்‌. அவளைச்‌ காணச்சென்ற மகளிர்கள்‌ பல ரும்‌ ௮வள்‌ தேசினைக்கண்டிு கண்கூசஞர்கள்‌. பலகித்‌ தைகளிலும்‌ வல்ல மாதவசசனை யென்பவள்‌ ஆண்டுப்‌ ்‌ பலருங்‌ கண்ணுதற்கரியளாய்‌ மேகத்திடைத்தோன்றும்‌ .மின்னற்கொடிபோலப்‌ பேசொளிபரப்பும்‌ மடந்தைபி னுருவத்தை அங்குள்ள பளிக்குச்சுவரின்‌மேற்‌ சுண்டு ௮ப்பிரதிபிம்பத்தை நன்றருகத்‌ சன்‌ கெஞ்சிற்‌ பொறித்‌ துக்கொண்டு பின்ன ரதனையோர்‌ பலகைபிற்‌ நீட்டிச்‌ சித்தரித்துக்‌ கொண்டனள்‌. பிறகு, அவர்கள்‌ யாவ ரும்‌ இராஜகுமார்திதிபின நோக்கி, * எழுதுதற்கரிய பொன்னானிபன்ற பாவையை அனையாய்‌, மாமியார்‌ எமது கண்கசைத்‌ தம்‌ கண்ணாகப்‌ பாவித்து கின்னைக்‌ கண்டுவர எங்களை யேவியுள்ளார்‌. ஆகையால்‌ அவர்‌ க்கு யாம்‌ மீண்சிசென்று சொல்லும்‌ வார்த்தையொ ன்று செல்லியருள்க ! என்று கேட்டனர்‌. அம்மங்கை பும்‌ ராணத்தினாற்‌ சிறிதுபோழ்து ஒன்றும்‌ பேசாதிர நீதனள்‌, அப்பொழுது வல்லவளாகிய மாதவசேனை, நங்கையே? எங்கள்முன்‌ நீ வாய்திறந்து பேசுவதனால்‌ யாதும்‌ ஏதம்‌ வாராதென்றனள்‌. இதனைக்கேட்ட சுயம்பிரபை குறுமுறுவல்கொண்சி தனத.பிர்த்தோழி யின்‌ முககோக்கனள்‌. அவள்‌ உள்ளக்கருத்தினை உண ர்ந்த அமிர்தமாபிரபை அவர்களைகோக்ச, ₹ அன்னையர்‌ களே [ நீங்கள்‌ நுமது தலைபை எமது தலைபாகப்‌ பாலி த்து எமது மாமிபின்‌ பாதங்களை நாங்கள்‌ வணம்பெ தாக நீங்கள்‌ வணல்பெருஞங்கள்‌' என்று மநு மொழி பகர்ந்தனள்‌. யாவரும்மீண்ி சசதேவியை வடைந்து நடந்தவை யாவற்றையும்‌ சுயம்பவைபின்‌

8 சூளாமணி

பேரழகளையும்‌ எடுத்துக்‌ கூறினஞா்சள்‌. மாதவசேனை தான்‌ எழுதியபடத்தினை ஒருதுகலினல்‌ மறைத்தெடு த்துச்‌ கொண்டு தனியேசென்று அரியை யடைந்த னள்‌. ச௫ிதேவி அவளைத்‌ துதிலின்மறைத்துக்‌ கொ ணர்ந்ததியாதெனவினாவ, அவள்‌, *சாயே/ இஃது உனது மருமகளுடைய உருவந்தீட்டிய படம்‌ ; நீ பார்‌ த்தற்காக யான்‌ கித்திரித்‌.து.கொண்டு வர்துளேன்‌'என்‌ றனள்‌. அ௮.ரசமூழ்க்து மாதவசேனைக்கு அணிகலம்‌ பலவும்‌ ஈந்துபசரித்துப்‌ படத்தைச்சாட்ட வேண்டிச்‌ கொண்டனள்‌. மாதவசேனை படத்தின்மேற்‌ பொதிந்த துகிலினை நீக்கெவளவில்‌, இருசண்களும்கூச வொளி விசுமவ்வுருவினைக்‌ கண்றாரக்கண்டு, ௮௪, எழுதுதற்‌ கரிய இவ்வுருவினை த்‌ துகிலிகைத்‌ தொழிலாலெங்களனம்‌ சமைத்தனை, உனது மேலான அறிவின்‌ வல்லபத்சை எங்கனம்‌ புகழ்வேன்‌, என்று கொண்டாடினாள்‌. இத்‌ இருவருமே இத்தகைய சிறப்படைந்து விளல்குமாயின்‌ அப்பெண்மணி எத்தசையளோ என்று வியந்து, இரசனை நமது குமாரன்‌ திவிட்டலுக்கு காட்டுதியென்று உச்‌.௪ர விட்டனள்‌. மாதவசேனை, நினைத்தற்கு மெழுதுதற்கு மரிய திருமேனியுடைய அந்கஜ்கையின்‌ இிருவுருவினை உனது திருவருளின்‌ பெருமையால்‌ ஒருவாறு படத்தில்‌ வரைந்தேன்‌ என்றுகூறி, எம்மாமியாரடிகளை யாங்கள்‌ அளவற்ற அன்புடனிறைஞ்சியகாக நீவிரிறைஞ்சுக என்றெம்மைப்‌ பணித்தவோர்‌ திருமொழி அவள்‌ தோழிவாயிலாக எழுந்தமையும்‌ இனிது மொழிந்து, பின்னர்‌ இசையசம்பிவாமும்‌ கோயிலுட்புகுந்து அவ னைப்‌ பணிர்தெழுந்து நின்று, ₹ நூமதன்னையின்‌

சூளாமணி 85

'வெண்டிகோளால்‌ இப்படத்தை நமக்குக்‌. காட்டு வான்‌ போந்தேன்‌, யேனே ! அருங்கல முலூன்‌ மிக்க ௮ரசர்க்கே யுரியவன்றிப்‌ பிறர்யாவருக்கும்‌ உரித்தா காது. அதனால்‌, பேரெழிலுடைய இத்னைக்‌ காணுஇ யென்று படத்தைக்‌ காட்டினாள்‌, அரசகுமாரன்‌ அதனைக்‌ கண்ணுற்றவளவில்‌ கண்டகண்களை மீட்கலா காதவனாய்ப்‌ பரவசனாகி, “இவ்வுருவிற்கண்ட மடக்‌ தை வானவர்‌ மகளோ, விஞ்சையரணங்கோ அன்றி மண்ணுலக ஈகங்கையோ'? என்று வியப்புற்று ஜியுறு மளவில்‌ இதனைக்கண்ட மாதவசேனை “ஐயனே! இது விண்மடந்தை யுருவன்று, ஆலோூத்து இன்னவ ளென்று நீயே சொல்லுக!” என்று கூறினன்‌. திவிட்ட குமாரன்‌ இக௱னமாயின்‌ இது விஞ்சையராஜன்‌ மசவின்‌ உருவென்று கூறினான்‌. அவ்வமயத்தில்‌ மதனனும்‌ கருப்புச்சிலைவளைத்து அருப்புக்கணை தொடுத்து ௮வனை வருத்துவானாபினான்‌. அவ்வளவில்‌ வெள்ளிமலையரசன்‌ மடமகள்‌ மணவினை நாகரயாதலின்‌ எடிதிபிற்சென்று மீள்வோம்‌ என்று கருதியவன்போல்‌ இரவியும்‌ குட திசைக்‌ கடலுள்‌ ஆழ்க்சான்‌. அப்பொழுது மாலையம்‌ பொழுது வந்து எிர்ந்தது. தாரமரைமலர்கள்‌ காத லசை யகன்ற கற்புடைப மகளிரைப்‌ போன்று பொலிவு ேங்கின. குமுதங்களோ இங்களாபபெ தமது தலைவனை முகமலர்ந்து அழைப்பனபோல்‌ விசஹித்து விளன்னெ. அக்காலத்தில்‌ ஆகாயப்‌ பரப்ி_த்து விளையாடித்‌ தவ மூம்‌ இங்களங்குழவிவாய்ச்‌ தோன்றும்‌ வெள்ளிய முறு வலினைகோக்கி ஆம்பல்கள்‌ ஓஸிசிறந்து மழப்‌ பங்கயம்‌ கண்ணீர்‌ சொரிந்து குயித்து வாடின, ஆதலால்‌

86 சூளாமணி

உலகலுள்ளார்‌ யாவாச்கும்‌ ஒருபடித்தாய்‌ இனிய தன்மையினை யுடையார்‌ எவரும்‌ இலர்‌ ௮ன்ஜோ? இிவிட்டராஜன்‌ மன்மதபாணத்தால்‌ வாடி. மெலிந்து சோகங்கொண்டு தீயினில்‌ உருகும்‌ வெண்ணெய்போல ப மனமுருகி ௮அவசமடைந்து அன்றிரவு முழுதும்‌ இங்க ளின்‌ சதிரொளியால்‌ வருச்தினான்‌. ஆறிய ௮அனலத்தை மேலோங்கி யெழுப்பும்வண்ணம்‌ வீசுவதுபோலத்‌ தென்றலும்‌ வீசி யலக்கண்‌ விளைத்தது, சுயம்பவையும்‌ மதனற்கும்‌ இங்கட்கும்‌ தென்‌ றற்கும்‌ ஆற்முளாய்ப்‌ புலம்பிப்‌ பின்னர்க்‌ தன்‌ வேட்கையை யொருவாற டக்குமாசருதி அப்பொ ழிலினுள்ள ௮ருகன்‌ சினகரம்‌ புகுந்து ஒரு சாமப்பொழுது தியானத்திலமர்ந்து பிறகு இடைவிடாம னினைக்குகர்‌ உள்ளக்‌ கமலந்தோறும்‌ விரைந்துசென்று பேரானந்தமளிக்கும்‌ விமலனை வாயா ரப்‌ புகழ்ந்து பாடி மீண்டு தன்‌ கன்னிமாடம்‌ புகுந்த னள்‌. ௮த்துணையளவும்‌ உள்ளடங்கிநின்த காமமும்‌ மீண்டு பொங்கு யெழுந்து வருத்தியதால்‌ உறக்கமின்றி உயங்குவாளாயினாள்‌. அப்பொழுது அவளது மநோ பாவத்தை யினிதினுணர்ந்த தோழியர்‌ பலரும்‌ ஒருங்கு "கூடி விகோதவார்த்தைகள்‌ பல பேசி ௮வளை ஒருவாறு ஆற்றியிருந்தார்கள்‌. வித்தியாத.ர வுலகனின்று வந்தோர்‌ பலரும்‌ பற்பல விநோதங்களைக்‌ சண்ணுற்றும்‌ ஆடல்பாடல்‌ முதலிய வற்றா லகம௫ழ்ந்தும்‌ பொழுஇனைப்‌ போக்கர்‌, சூரிய னும்‌ உதயகிரியை யடைந்து பிரகாசித்தனன்‌. பயாபதி மன்னன்‌ அயிலுணர்ந்தெழுந்து அருகக்‌ சடவுசத்‌ தொழுது ஆராதிப்பக்‌ ௪௫இ, நித்திய கருமாுஷ்டா

சூளாமணி 61

னங்களை விதிப்படிசெய்து முடித்து, இன்‌. அருகப்‌ பெருமானுடைய உற்சவதினமென்று யாவருக்கும்‌ அறிவித்து, ஈகரமாந்தரும்‌ தானும்‌ அருகனாலையம்‌ புகு

நத அளவில்‌, பலரும்‌ அருச்சனைக்குரிய பலவகைப்‌ பொருளுமெடுத்து வந்தனர்‌. பயாபதி அரசன்‌ ௮ கனை யருச்சித்துத்‌ தொழுது வணங்கி வலங்கொண்டு ௮வனருளபெற்று மீண்டனன்‌. பின்பு இவிட்ட சம்பிக்‌ கும்‌ சுயம்பிரபை நங்கைக்கும்‌ மங்கல மணகாள இன்‌ தென மங்கலமுரச மெங்குமதிர வெறிந்தனர்‌. பல வேறு வாத்தியங்களு மெழுந்து முழங்க. யாண்டு நோக்கினும்‌ ஆடல்பாட லபிஈயமுதலியன நிகழ்ந்தன. தேவர்கள்‌ தெய்வமலர்களை மாரிபோலச்‌ சொரிந்தனர்‌. மணத்தைக்காண வேண்டிவந்த விண்ணவரும்‌ மண்ணு லகினரும்‌ வித்தியா தாரும்‌ ஒருங்குகலந்து எல்லாப்‌ பொருள்களும்‌ அளவின்றி எங்கணும்‌ நிறைந்து விளங்‌ குன்ற அந்த நகரம்‌, பிரளயசாலத்தில்‌ யாவுஞ்‌ சென்‌ றடங்கும்‌ திருமாலின்‌ உதரம்போலத்‌ இகழ்ந்தது, அப்‌ பொழுது பல அரசர்கள்‌ அலங்கரித்த யானைகளின்‌ மேலேறிக்சொண்டு சென்று கங்கை முதலிய புண்ணிய நதிகளின்‌ நீரைப்‌ பொற்கலசங்களிற்‌ கொணர்ந்து இவி ட்ட குமாரனை ஒரு திவளொளிப்‌ பொன்னாசனத்‌ திரு தீதித்‌ திருமஞ்சன மாட்டினர்‌. ஈம்பி பின்பு இருமணக்‌ கோலம்‌ பூண்டு வானவர்‌ பூமழை பொழியத்‌ இருக்‌ கலயாணமண்டபம்‌ புக்கனன்‌. வாயுவேகையும்‌ தனது மடமகள்‌ சுயம்பிரபையினை வித்தியாகர மகளிர்கள்‌ தமது உலகினின்றம்‌ கொணர்ந்த தெய்வதர்த்தங்களி னால்‌ நீராட்டித்‌ இப்பிய நறுமலர்‌ சூட்டி இரத்தி

86 ப சூளாமணி

பரண பூஷணங்களை யணிந்து மூவுலகத்தினும்‌ இணை யத.றதோர்‌ பொன்னாடையை யுடுத்தி அழைத்துக்கொ ண்டு வித்தியாகர மகளிர்‌ தமது இனிய இசையை

எழுப்பி மங்கலம்பாடப்‌ பல இன்னியங்களும்‌ முழங்க மணமண்டபத்தை அடைந்தனள்‌., நம்பியும்‌ நங்கையம்‌ மணவமையைபச்‌ சேர்ந்து ஆண்டுள்ள பீடங்களில்‌ வீந்‌ இிருக்தவுடன்‌ புரோஹிதன்‌ ௮க்கினியமைத்து ஹோமம்‌ வளர்த்தி மணவினையை யாரம்பித்தனன்‌. புழுகனான்‌ மெழுகன தரையிற்‌ பொற்‌ சுண்ணத்திஞற்‌ கோலமிட்டு வெண்முத்த மணலச்‌ சதுரமாகப்‌ பரப்பித்‌ தருப்பையி னுனித்தலைகளா அதன்மேல்‌ வடக்கும்‌ திழக்கும்‌ பொருக்தச்‌ சேர்த்இப்‌ பெரிய வலம்புரிச்‌ சங்கங்களைத்‌ தொனித்துத்‌ தெய்வங்களைப்‌ பத்துத்‌ திக்குக்களினும்‌ மந்திரங்களால்‌ வேண்டியழைத்துக்‌ காவலாக அமைதி அத்‌ திஃபந்தனஞ்செய்து கெய்சொரிந்து சமிதையிட்டு ஓமம்‌ வளர்த்தனன்‌, அப்பொழுது பிரகஸ்பஇயும்‌ சந்‌ இரனும்‌ அங்குவந்து றாந்நித்தியமாயினர்‌ . சோதிடர்‌ நன முகூர்த்தகாலம்‌ வந்ததைத்‌ தெரிவித்தனர்‌. மங்கல வாழ்த்துடன்‌ பல இயங்களும்‌ முழங்க பெரியார்‌ பல ரும்‌ ஆசிகூற விஞ்சையராஜன்‌ தன்‌ மகளை இராஜகுமா ரனுக்கு நீருடனே தத்தஞ்செய்து கொடுத்தனன்‌ 7; திவிட்டகுமாரன்‌ அப்பெண்மணியின்‌ கழுத்‌இல்‌ திருமங்‌ கலிய காணைச்‌ சேர்த்தினான்‌. பினலும்‌ : மணவினைச்‌ சார்பாய்‌ நிகழுஞ்‌ செய்கைகள்‌ பலவற்றையும்‌ செய்து முடித்து அக்கினியை வலம்வந்து, வந்த அ .துலர்க்கும்‌ வேதியர்க்கும்‌ வேண்டிய பொன்னையும்‌ மணியையும்‌ வெறுப்ப அளித்தனர்‌, அரசகுமாரன்‌ தனது மணாட்‌

சூளாமணி 89

டக்கு அருக்ததிபினைக்‌ காட்டிப்‌ பின்னர்த்‌ தன மாளி

கையை அவளோடு சென்றடைந்தான்‌. ஆண்டு மங்‌ கையர்‌ திலகமாகிய சஈுயம்பிரபைபினைப்‌ புகழ்ந்து பல படப்‌ புனைந்து பாராட்டித்‌ திவிட்ட ராஜகுமாரன்‌ ௮ள விடப்படாத ஆரந்தமா கடலுளாழம்‌ இருக்சனன்‌,

அத்தியாயம்‌ 7.

இல்கிதமாக யாவரும்‌ போதனமா ரகரத்தில்‌ இன்பக்‌ கடலுள்‌ மூழ்கி விளையாடிக்கொண்‌ டிருக்கும்‌ சமயத்‌ இல்‌, இரத நூபுரச்‌ சக்கிரவாளத்தினின்றும்‌ விஞ்சைய அ தலனொருவன்‌ பூமிக்குவந்து ௪டியரசன்‌ பாதத்தில்‌ விழுந்து வணல்‌ிரின்று அளவின்றிப்பரந்த இருப்பாற்‌ கடலின்‌ நடுவில்‌ விஷத்துளியொன்று சொட்டியதுபோ லக்‌ கூறுவாளபினன்‌. ::யனே /! உத்தரசேடியினை யோம்பும்‌ அச்சுவசகண்டனும்‌ அ௮வணச்‌ சார்ந்தோர்‌ பலரும்‌ நும்மேற்‌ போருக்குவ.ரப்‌ பெருமுயற்சி செய்‌ கின்றனர்‌, ஊழிக்காலத்தில்‌ உலகமுழுவதையும்‌ ஒருங்‌ கழிக்க மேலோங்கி எழும்‌ பிரளயக்‌ கடல்போல அவர்‌ களுடைய சேனா சமுத்திரங்‌ கொதித்துக்‌ கொண்டிருக்‌ கின்றது!” என்று கூறினான்‌.

சடிமகாராஜன்‌ இதைப்பற்றிய ஈவலை இறிதும்‌ இல்‌ லாதவனாப்‌, இதனை யாம்‌ முன்னமேயே எதிர்பார்த்‌ துள்ளேம்‌, ௮வர்கள்‌ போருக்கு வருனும்‌ வருக, இன்‌ றிப்போதினும்‌ போக, எமது சிங்கவேறனைய செல்வன்‌ ,திவிட்டராஜன்‌ சீயத்தினை வாய்கிழித்த அந்நாளில்‌

90 சூளாமணி

- அங்கு நடந்த விவயங்களை விவாமாக எடுத்துக்‌ கூறு: யென்ருஜ்ஞாபிக்கச்‌ தூதுவன்‌ கூறத்‌ தொடங்கினான்‌. : அரசர்க்காசே 7 இகாயகம்பி இவிட்டராஜன்‌ சிங்க வேற்றினைப்‌ பிளந்த வீரச்‌ செய்கையினை மாயச்£யமாய்‌ வந்த. அரிகேதுவா லுணர்ந்த விஞ்சையர்கள்‌ பலரும்‌ அச்சமும்‌ வியப்புமடைந்து மெய்பனித்தனர்‌. மந்திரி யாகிய அரிமஞ்சு இவ்விஷயத்தை அச்சுவசண்டன்‌ அறியாவண்ணம்‌ சிலகாலம்‌ மறைத்து வைத்திருந்தும்‌ பின்னர்‌ ௮வன்‌ அறியின்‌ தன்னைச்‌ செனவுவான்‌ என்று கருதி அரிகே௮வினை அ௮.ரசன்பால்‌ அனுப்பி அவ்வர்தி திமானத்தை அவனுக்கு வெளியிட அணையிட்டனன்‌.. பல மன்னர்களும்‌ கழல்பணிந்து இறையிட்டுப்‌ பணி சேட்ப வெண்‌ கொத்றக்குடையின்‌€ம்‌ மகளி ரிருபு டையுஞ்‌ சாமரை யிரட்டத்‌ தன்‌ அஜ்ஞாசக்கிரம்‌ வலப்‌ புடையில்‌ ஒளிர அ௮ச்சுவசண்டன்‌ கொ லுவீற்றிருக்கும்‌ அமயத்தில்‌, அரிகேது சென்௮ மன்னவன்‌ கழலினில்‌ மூம்முறை வணங்கி யெழுந்து வாய்புதைத்து நின்று, “* மன்னர்‌ மன்ன” முவ்வுலகனுங்‌ கண்டிலாத அரிய விடய மொன்றினைத்‌ தமது திருவடிக்கு விண்ணப்பிக்க வந்துளேன்‌ ” என்று கூறினான்‌. அரசன்‌ அதனை யாதென வினாவ அவன்‌, ௮ரசன்‌ ஆணையோடு விஞ்‌ சையதூதா சிலர்‌ போசனமா நகரஞ்சென்று இறை கேட்டதும்‌, பயாபதியரசன்‌ இறையளித்து நன்மொழி பகரந்ததும்‌, அவன்‌ மகன்‌ இவிட்டன்‌ அவற்றைப்‌ பறி தீதுக்கொண்டு அவ்விஞ்சைய தூதர்களை அவமதித்து அனுப்பியதும்‌, அதனை அறிர்க மந்‌இரக்கிழவன்‌ அரி

* உ ட இட உ 8 மஞ்சு தன்னை மாயச்ச€ேயமாய்ச்‌ சென்று சாரமை நாட்‌

குளாமணி 01

டையழிக்க வேவினதும்‌ அரசகுமாரர்கள்‌ தன்னை வேட்டையாட வந்ததும்‌, இவிட்டன்‌ தன்னைக்‌ கண்டு உரப்பியதும்‌ தான்‌ அஞ்சி யோட்டமெடுத்து உண்மை. யான பெருங்கோளரி யொன்று அுயில்வுற்றுச்‌ இடர்௪. குகையென்றில்‌ ஒளித்துக்கொண்டதும்‌, இவிட்டன்‌ செய்த ஆரவாரத்தால்‌ ௮ச்சீயம்‌ எழும்பி அவன்மேற்‌. போலக்‌ கிழித்தெறிந்ததும்‌ தான்‌ உயிருக்குப்‌ பயந்து ஒளித்து ஐடி.வர்ததும்‌ ய சம்பவங்கள்‌ யாவற்றினை பும்‌ ஒன்றும்‌ விடாமற்‌ கூறி முடித்தனன்‌, இவற்றைக்‌. கேட்ட ௮ச்சுவகண்டன்‌ அடங்காக்‌ கோபங்கொண்டு தனது கண்களிலிருந்து தீப்பொறி சாற்புறமும்‌ பறக்க விழித்த எதிரிலுள்ள வைரச்தாண மொன்று துண்டு களாப்‌ விழக்‌ சையால்‌ ஓஜூறை அறைந்து அரிகேதுவை நோக்கி, “ஈன்று நன்று நின்‌ விரம்‌, மாறுடப்‌ பதர்‌ களுக்‌ கஞ்சுகின்றனை, அன்னோர்‌ வலிமை உன்னைப்‌: போன்ற ஏழைகட்கு மலைபோலத்‌ தோன்றுகின்றது. எமக்கோ ௮ஃது அ௮ணுவினுஞ்‌ சிறிய பாமாணுவாக இருக்கின்றது '” என்று கோடை யிடிபோல நகைத்துச்‌ சீறினான்‌. ஆண்டுகின்ற விஞ்சையர்கள்‌ மெய்விதிர்த்து அஞ்சினர்‌.

அச்சுவசண்டன்‌ செய்யும்‌ வீணாரவாரத்தைக்‌ கண்ட. அரிகேது தன்னுளே ஈகைத்து, ௮டுகுர லசசூயத்சை: ஆம்பன்‌ மலரின்‌ மெல்லியகண்டைக்‌ கிழிப்பதுபோலப்‌ பிளந்தெறிந்த இவிட்ட மடங்கலின்‌ வலிமையையும்‌ ஆற்றலையும்‌ இவன்போரில்‌ நேரிற்கண்ட ஞான்றே தேருவன்‌ ; அத்துணையளவும்‌ யாம்‌ இவனிடம்‌ பேசி.

“09 சூளாமணி

யாவதென்ன என்று நினைத்துக்கொண்டு, அவனே இரில்‌ தலைமேல்‌ இருகரங்களையு மூயர்த்தக்‌ கூப்பிக்கொண்டு நின்றிருந்தனன்‌. அப்பொழுது வேரோர்‌ விஞ்சைய தூதன்‌ அக்குவந்து அச்சுவகண்டன்‌ அடியிற்‌ பணிந்து தாமும்‌ த௫்௪ள்‌ தமரும்‌ தக்ண சேடியினின்று மண்‌ ணுலகஅித்குவந்து மடமககாத்‌ இவிட்டராஜற்கு மண வினை முடி.த்சமையை யெடுத்துக்‌ கூறினான்‌. ௮வனுக்கு உடனே நெருப்பில்‌ நெய்யை விட்டதுபோலக்‌ கோபம்‌ பொங்கி யெழுந்தது ; கண்கள்‌ நெருப்புப்‌ பொதியைக்‌ கக்தீன 7 இசாமுகங்கள்‌ நடுங்னெ . பற்கடி.த்து வாய்மடி. தீத ௮வன்‌ உங்கரித்தபோது தாராகணங்களும்‌ உதிர்ந்‌ , தன. சடியரசன்‌ செய்கையிதாயின்‌ அவன்‌ வலிமை யையும்‌ இன்னே அறிகின்றேன்‌ என்று சினந்து தன்‌ 'கோபத்தை யாற்ற மலைகளை வேர்பறித்துப்‌ பிடுங்க லாமா, அன்றிக்‌ கடல்களை ஒன்றை மற்ஜொன்றிற்‌ புகு | தீதலாமா, உலகங்களை புரட்டி. அம்மானை யாடலாமா என்று பலவாறு சன்னுளே ஆலோசித்துச்‌ சிறிது தாழ்‌ தீதுப்‌ பின்பு தனது சதுரங்க சேனைகளை யுத்த சன்னத்‌ ,தமாய்க்‌ கொண்டுவரக்‌ கட்டளை யிட்டனன்‌, வித்தியா தர வேர்தர்கள்‌ சேனா சமுத்திரங்களோடு விரைந்து வந்து சேர்ந்து அரசனை வணங்கி அவன்‌ அடங்காக்‌ கோபம்கொண்‌ டிருப்பதையும்‌ ௮வன்‌ விழிகளினின்று 'கனற்பொறி பறப்பதையும்‌ வைசச்சற்‌ மாண்‌ ஓன்று 'பொடிப்பொடியாய்த்‌ தகர்க்து கடப்பதையும்‌ நோக்கி

மனத்தில்‌ ௮ணுக்குற்று, இத்தகைய வெகுளி இவனுக்கு இதற்குமுன்‌ என்றும்‌ வரக்கண்டிலேமே, இன்று எக்‌ காரணத்தால்‌ கேர்ந்ததோ ? இக்கோபத்‌ இயோல்‌ எரிக்‌

குூளாமணி 05.

தழியும்‌ ஏழைகளும்‌ எவரோ என்று இசைப்பாரா யினூர்‌. ஞாலத்திலுள்ள பல ஜீவன்களையும்‌ கொன்று திரியும்‌ காலன்மீது சினந்தனனோ, எனச்‌ சிலர்‌ செப்பி னா: ஊழிக்காலத்தை இன்றே தோற்றுகித்து உல கங்கள்‌ யாவற்றையும்‌ ஓன்ருகவாரிப்‌ பெரும்புறக்கட ௮ள்ளே தூர்த்து அழித்து விவொோனே என்றனர்‌ சிலர்‌. முன்னே நடநத வெம்போரில்‌ தானவரும்‌ ௮௬ ரரும்‌, இராச்சுதரும்‌, முதுகிட்டோடித்‌ தொலைந்தனர்‌ ; வானவர்‌ எதிர்க்கும்‌ ஆற்றல்‌ இலராயிஞர்‌. மாநுடர்‌ மண்ணுடன்‌ மண்ணாபினர்‌. ஆதலின்‌, இவனுக்கு இவ்‌ விதம்‌ கோபமூட்டியவர்‌ எவரோ என்று இலர்‌ ஆரா ய்்தனர்‌, இங்ஈனம்‌ பலரும்‌ பலவிதமாய்‌ ஆலோசித்து நிற்கும்பொழுது அ௮ச்சுவகண்டன்‌ அவர்களை கோக்‌, £ விரர்களே / தக்ண சேடியில்‌ வெள்ளிமலை யரசன்‌ சுவலனச௪டி. யென்பான்‌ என்னை மறைத்துத்‌ தன்‌ மட மகளை கிலவுலகத்துளள மாநுடப்‌ பத9ரொருவனலுக்கு மணம்‌ புரியக்‌ கருதி அவனைத்‌ தேடிச்சென்றனனாம்‌, அம்மா நுடனும்‌ நமக்‌.குதீ இதைசொடாது மறுத்து மாறுகொண்டவன்‌. இவர்களை. இன்னே அழித்து வீடக்‌ கருதியுள்ளேன்‌. இவர்களை இப்பொழுதே தொலைக்காவிடில்‌ கமத அரசாட்சிக்கும்‌, ஆதிறலுக்கும்‌ என்ன பெருமை?” என்று கூறினான்‌. உடனே, அவர்‌ கள்‌, மன்னனே 7 இவவற்பச்‌ செயலுக்கோ வெகுள்‌ வது?'' என்று கதறினார்கள்‌. அப்பொழுது சேனை முழுவதும்‌ பேரொலி உண்டாயிற்று, சேனாவீசர்கள்‌ ஒருங்குகூடி , க ர இவவளவ கோபமுண்டா இயும்‌ நரம்‌ அதனைப்‌ பார்த்தும்‌ சும்மா இருக்றோமே,.

“04 சூளாமணி

எழுவினுச்திண்ணிய நமது புயங்களால்‌ யாது பயன்‌? யாம்‌ இப்பொழுதே சென்று பகைவரைப்‌ பொடிபகி தீதுவோம்‌, இல்லாவிடில்‌ இறந்து பட்டு வானுலகமேறு வம்‌, அரசன்‌ உணவினை இத்துணை நாளும்‌ தின்று கொழுத்த யாங்கள்‌ ௮வன்பொருட்டு உயிர்‌ விடாவிடின்‌ மீளாநரசிற்காளாவோமே, அரசனுக்குத்‌ தீங்கு நினைத்‌ தோர்‌ இன்னும்‌ உயிர்த்திருப்பசால்‌ எமக்கே எம்மிடத்‌ இல்‌ வெறுப்பும்‌ இகழ்ச்சியும்‌ உண்டாடுன்றன. இனிப்‌ பற்பலவிதமாய்‌ விரவாதம்‌ பேச யாரவாரம்‌ விளைப்ப தா லியாதுபயன்‌? உடனே சென்று அம்மாதுடப்‌ பூச்சிகளையும்‌ அவர்களைப்‌ பெருமைப்படுத்திச்‌ சென்ற வித்தியாகர வேழையையும்‌ உடனே வென்று சிறைப்‌ படுத்திக்கொண்கி வருவதோடு, அப்பெண்ணையும்‌ சண்‌ டுக்கொணர்ந்து கமதரசன்‌ பா தத்தில்‌ விசிவோம்‌, என்று .பேரிரைச்சலோடு கூச்சலிட்டனர்‌.

அப்பொழுது அங்குகின்ற அ௮ச்சுவசண்டன்‌ மகன்‌ கனகசித்திரன்‌ யாவரையும்‌ சையமைத்து நிறுத்தி ௮௪ சனை நோக்சி, “அுண்ணலே/7 ஈமது போர்வீரர்கள்‌ தோள்களைப்‌ புடைத்துத்‌ துணைக்கரங்கொட்டி ஆரவா ரிக்கின்றனர்‌. சொல்லுவதி யார்க்கு மெளிபசெயல/ 'சொல்லியவண்ணஞ்‌ செய்கலே அரியது, இவர்கள்‌ சென்று அவர்களைச்‌ செயித்தல்‌ அத்துணை பெளிப செயலாகுமோ £ தானவரும்‌ வானவரும்‌ மானவரும்‌ ஒருங்கு சேர்ந்து பொருவரெனினும்‌ அவர்களை வென்று புறங்சகண்டுவருவ தெனது செயலன்றோ வாட்போரிலும்‌ மாயப்போரிலும்‌ என்னை வெல்லு மாற்‌ ப ௮லுடையார்‌ எவருமிலரென்பது தாங்களறியாததன்று,

சூளாமணி 95

அதிகப்‌ பேச்சின்‌ பயனில்லை; யான்‌ இப்பொழுசே சென்று அ௮த்திவிட்டனையும்‌ அக்கன்னியினையும்‌ கட்டி ௭ண்டுக்‌ கொணர்கின்றேன்‌. பின்னே தமது சீற்றம்‌ மாறுக; மேலும்‌ மிருகேந்திற னெகிரில்‌, குள்ளநரி யொன்‌.று விரம்பேசி யார்த்ததைப்போல எமனோர்‌ பேசு தலைக்கேட்க எனக்கு என்னை யறியாமல்‌ நகைப்புண்‌ டாகின்றது. என்னை உடனே அளுப்‌.பே பின்பு என்‌ விரத்தைக்கண்டு மஇம்விராக,”

அ.தனைக்‌ கேட்டபின்‌ பஅச்சுவசண்டன்‌, கோதிலா மாரிபெய்த கோடையம்‌ குன்றம்போலச்‌ சிறிது உள்‌ ள.க்குளிர்க்து கோபமாறினன்‌. அப்பொழுது ௮ச்சுவ கண்டன்‌ இளவலாகய வச்சிரகண்ட னெழுந்து வணவூ நின்று, * அண்ணால்‌. எமது ஆண்மை தொலைந்ததோ ௮ன்றி யாங்கள்‌ இழிந்தனமோ ? எம்மினுஃ மிக்க வலி மையுடைய பகைவரும்‌ உண்டாயினா2ரா 9 யாங்களிரு

என்றனன்‌;

ப்பத்‌ தாங்கள்‌ அளவற்ற கோபத்தை மேற்கொள்ள கலும்‌ அவர்களை யடக்கப்‌ போருக்குச்‌ தாமே செல்ல நினைத்தலும்‌ தகுகிபல்லவே. கருங்கடலி லோடத்‌: தரும்‌ பெருகாவாய்‌ சிறுகயத்துட்‌ சேருமா? மேற்‌, செல்ல நினைக்கும்‌ பகைவரோ தானவரல்லர்‌ வானவ ரல்லர்‌, வலி சிஜிது மற்ற மாநூடர்‌. அதலால்‌ தாங்கள்‌ அவர்பாற்போர்க்கேகன்‌ முறைமை யன்று. எம்மை யேவி வென்றி கொள்வீராக,” என்று வேண்டின்‌. ஏனைய தம்பிமார்களும்‌ அரசிளங்குமார்களும்‌ தத்தம்‌ பெருமையைப்‌ பலபடப்‌ பேசினார்கள்‌ ; அச்சு வகண்டன்‌ கொண்ட கோபமும்‌ மாறினான்‌. பின்பு யாவரையும்‌ 'கேரக்கி, ௮ரச௪ன்‌ நீதியி லயர்வில்லாமற்‌ செப்‌.பும்‌ செயல்‌

06 சூளாமணி

பலவுள்ளன, என்‌அகூறி விடுத்துத்‌ தான்‌ மந்திரசாலை: யைச்‌ சென்றடைந்தனன்‌, அங்கு நிகழ்ந்த விவரமும்‌ யானறிவேன்‌ ௮வற்றைபுங்‌ கூறுகின்றேன்‌, அச்சுவகண்டன்‌ மந்தூரசாலையை அடைந்தபொமுது அங்கிருந்த அ௮ரிமஞ்ச சேனைத்தலைவர்களை நோக்‌, சடியரசன்‌ புகல்விபின்‌ பொருட்டு ஈமது மன்னற்குண்‌ டான கோபத்தை யாவருங்‌ கண்டீர்களே, இனி நாம்‌ மேற்‌ செய்யற்பாலனவற்றைக்‌ கூறுங்கள்‌, என்ற கேட்க, அப்பொழுது மேசகூட ஈகரத்தையாஞளும்‌ தூம கேது. வென்பவன்‌ நன்றாக ஆலோசித்து, நமது வெள்ளி மலையிற்‌ பிறந்த மாட்சிமையுள்ள பெண்கள்‌ திலகமாகிய அருங்கலதீதை ஈமது ௮ரசனே பெறுதற்குரியவன்‌. அவனையன்றியோ ெளிய மாநுடப்பூச்சிக்கு வலியச்‌ சென்றளித்த சடியரசனே பெரும்‌ குற்றமுடையான்‌.. என்று கனன்று பேசினான்‌. அப்பொழுது அனலபுரக்‌ தையாளும்‌ அரசன்‌ அ௮ங்காரவேகன்‌ எழுந்து, இரத . நூபுரமன்னன்‌ எம்மைப்‌ பெரிதும்‌ இகழ்ந்துள்ளான்‌. அவனைக்‌ களைகளோடும்‌ கொன்று குவிச்சு யாமனை வோரும்‌ போவோம்‌ வாரும்கள்‌ சிறிதும்‌ தாமஇத்தல்‌ தகாதென்று படபடப்புடன்‌ பே௫னான்‌. பிறகு, ௮ச்‌ சுவகண்டன்‌ உயிர்ச்தோழனாய ௮ரிசேனனென்பவன்‌ எழுந்து காம்‌ யாருமில்லாவிடத்தில்‌ ௮சுவமேதம்‌ செய்‌ வதுபோல்‌ விண்‌ பேச்சுப்‌ பேசுவதால்‌ யாதுபயன்‌. பகைவரைத்‌ தொலக்கவேண்டுமானால்‌ என்னை யனுட்‌: புங்கள்‌ யான்‌ போய்‌ ஜயித்து வருகிறேன்‌. அரசர்க்‌ குரிய ஸாமம்‌ முதலிய உபாயங்கள்‌ இறத்தலை யஞ்ச வார்க்கன்றோ கூறப்பட்டன. மந்திராலோசனையினால்‌.

சூளாமணி 97

வருவனவெல்லாம்‌ இங்குத்‌ தசாதன, இவற்றை யெல்‌ லாம்‌ விட்டு ௪துரங்ச சைனியங்களோடும்‌ பலவிதப்‌ படைக்‌ கலங்களோடும்‌ சென்று போர்செய்வதே முடி வான தீர்மானம்‌ என்றனன்‌. அச்சுவகண்டன்‌ மிகவும்‌ மனமுகந்து அவனை மெச்சி இவன்‌ கூறியதே தக்க தென்நனன்‌,. உடனே. கருடத்துவசன்‌ என்பவன்‌ எழுந்து சொல்லுவான்‌, 4: இப்பொழுது, பகைவரோடு தாமதமின்றிப்‌ போர்புரிவதே தகுஇியென்று தீர்மான மாய்‌ விட்டபடியால்‌, நாம்‌ அவர்களோடு செய்யும்‌ போர்‌ மாநுடப்போரா அல்லது தெய்வப்போரா அகுனை ஆராய்ந்து சொல்லுங்களென்றனன்‌. அதுகேட்ட திரு நிலையகக்‌ தர௪ன்‌ சிரிபாலனென்பவன்‌ படைக்கலற்‌ சளின்‌ நிலைமைகளையும்‌ அவற்றைவிடுக்கும்‌ முறைமை காயும்‌ எடுத்து இயம்புவானாபினன்‌. வீரர்களே? போரில்‌ வல்ல பெரியார்‌ கருத்துக்கு இணங்க யான்‌ கூறுவேன்‌. புத்தங்கவில்‌ உபயோடக்கப்படும்‌ ஆயுதங்‌ கள்‌, மாநுடப்படை, தெய்வப்படை, ஸங்ரேணப்‌ படை என்று மூவகைப்படும்‌, ஆயுதங்களைப்‌ பிரயோ இக்கும்‌ தொழில்களும்‌, அஸ்திரவித்தை, சஸ்‌இர வித்தை, மாயவித்தை என மூன்முகும்‌. அவற்றுள்‌. அ௮ஸ்இரமென்பது சைவிடும்‌ படை; அம்பு, சக்ரம்‌, எறிவேல்‌ முதலியன. சஸ்திரமென்பது சைவிடாப்‌ படை; வாள்‌, கதை முதலியன. அவற்றுள்‌ ௮ஸ்இிர வித்தை நால்வகைப்படும்‌, சஸ்‌திரவித்தை இருவகைப்‌ படும்‌. இவற்றின்‌ விரிவையெல்லாம்‌ எடுத்துரைக்க பெருகும்‌. அவற்றைவிடுத்து முற்கூறிய மூவகைப்‌ படைகளுள்ளும்‌ மச்களுடன்‌ போர்புரிவதற்கு மனிதப்‌ 7

95 சூளாமணி

படையே தக்கதெனினும்‌, ஆண்டு நாம்‌ போர்செய்யு மிடத்து விஞ்சையரும்‌ ஈம்மை எதிர்ப்பசாதலால்‌ தெய்‌ வப்படையும்‌, மாயப்படையும்‌ பிரயோகித்தல்‌ இழுக்கா காது. ஆதலால்‌, மூவகைப்படையும்‌ கொண்டு எவ்‌ வகைப்போரு மியற்ற ஆயத்தமாகச்‌ செல்லுதலே நியா யம்‌ என்று கூறி முடித்தான்‌. அச்சுவகண்டன்‌ இவன்‌ கூறினது முழுவதும்‌ சரியென்‌.ு அங்கேரித்து அப்‌ படியே செய்யுங்களென்று ஆஞ்ஞாபித்துப்‌ பிறகு தன்‌ அரண்மனையடைந்தான்‌. அதன்பின்னர்‌ ௮வ்விஞ்சை யருட்‌ சில்லோர்‌ ஈமது தக்ணெசேடியை யெரிடூட்டு வோம்‌ என்று கருதிச்‌ சென்றனர்‌. ஏனையோர்‌ ஈண்‌ டுப்‌ போருக்குவரத்‌ தயாராபிருக்கிருர்கள்‌. இவற்றை யெல்லாம்‌ கண்டபின்‌ யான்‌ ஒடோடியும்‌ வந்து தங்க க௭ாக்கண்டு கடந்தவை முழூவதையும்‌ கூறுதல்‌ எனது பெருங்கடமை என்று கருதிப்‌ போந்தேன்‌. இதனை யரசே யறித்தருள்க '' என்று தூதுவன்‌ கூறி முடித்தான்‌.

விஞ்சைய தூதன்‌ கூறியதைக்‌ கேட்ட ஈவலனச௪டி. யரசன்‌ தன்‌ மகன்‌ அருக்க கீர்த்தியையும்‌ மருகர்‌ விஜய திவிட்டர்களையும்‌ பயாபதியரசன்‌ நட்கன்‌ முதலி யோரையும்‌, ஒருங்கு சேர்த்து உத்தரசேடியில்‌ ௮ச்‌ சுவகண்டன்‌ முன்னிலையில்‌ நிகழ்ந்தவை பலவற்றையும்‌ தூதுவன்‌ உரைத்தாங்குரைத்‌.து, இனி காம்‌ மேல்‌ செய்‌ யற்பாலன யாவை என அவர்களைக்‌ கேட்டனன்‌. அப்‌ பொழுதக்கு நின்ற வீரர்கள்‌ பலரும்‌ மானமும்‌, செ மும்‌ மூண்டவராய்ப்‌ பல வீரவார்த்தைகள்‌ பேசினார்‌ கள்‌. அருக்ககர்த்தி எழுந்து, *: பிதாவே /! யான்‌ எனது கையில்‌ உள்ள சிலையை வத்து அம்பினைச்‌ சிதறிப்‌

சூளாமணி நி

பகைவர்கமாக்‌ கண்டதுண்டமாக்க இரத்திவள்ளம்‌ எண்டி.சாமுகமும்‌ புரண்டோட இயற்றுவேன்‌. போர்க்‌ களத்தில்‌ என்‌ ஆற்றலைப்‌ பார்க்கலாம்‌. இப்பொழுது விண்பேச்சினா லாவதென்ன ? என்று சொல்லி முடித்‌ தான்‌. பிறகு, சங்கவண்ணனாகிய விஜயனெழுந்து, நம்மோடு போர்செய்ய இந்திரன்‌ வருவானாயின்‌, அப்பொழுது ஆலோசித அ யுத்தம்‌ செய்தல்‌ வேண்டும்‌. இம்மலைபிலிருக்கும்‌ வித்தியாதரப்‌ புழுக்களுக்கு காம்‌ எள்ளளவும்‌ அஞ்சவேண்டியதில்ல்‌. இவர்களேயின்றி வேறெவரும்‌ ஒருங்கு சேர்ந்துவந்து எதிர்ப்பினும்‌ அவர்களுடைய மார்பமென்னும்‌ வயல்ககசா எனது கைக்கலப்பையால்‌ உழுது அரத்தச்‌ சேறுண்டாக்கி வெற்றியாகயெ விதைவிதைத்துப்‌ புகழாகிய பயிரினை விளப்பேன்‌'” என்‌ றனன்‌.

இவ்விதமாகப்‌ பலரும்‌ பலபடப்பேச, முடிவில்‌ திவி ட்டகஈம்பி யெழுந்து, *8ய/ இப்பொழுது பேசி யாவ, தென்ன, வருற சேனைகள்‌ எனக்குக்‌ கண்டு விஞ்சியன்‌ ஜோ மற்றவர்கள்‌ பொருவதற்கு, இதைப்பற்றிச்‌ சிறி அம்‌ யோ௫க்கவேண்டாம்‌. பகைவர்கள்‌ போருக்கு வரும்பொழுது வரட்டும்‌'' என்று கூறினான்‌. சுவலன ௪டி. மிகவும்‌ களித்துத்‌ திவிட்டனை நோக்கி, 4 அழகூய நறு மணங்‌ கமழும்‌ அலங்கலையுடைய அரசகுமாரனே 7 இன்னும்‌ நீ யறிதற்குரிய வித்தைகள்‌ இரண்டொன்று உள்ளன. அவை மாயவித்தைப்‌ பபிற்சியும்‌, மந்திரோ பதேசமூமே. அவற்றையும்‌ இப்பொழு? பெற்றுக்‌ கொள்வாயாக'! : என்று ௮வன்‌ வலக்காதில்‌ செமப்படி,

மாயமந்திரத்தையும்‌ ௮வற்றைப்‌ பயிலும்‌ முறையினை

100 சூளாமணி

யும்‌ உபழ$தசித்தருளினான்‌. ௮ரசகுமா.ரன்‌ அம்மந்திரத்‌ தைத்‌ தனது செஞ்சத்திலே பதித்து நினைத்தமாத்த ரத்தில்‌, மாயாதேவதை ககனமார்க்கமாய்‌ அங்குவந்த ஏனையோர்‌ கண்ணுக்கு அசரீரியாப்‌ இவனது கட்புல னுக்கு வெளியாய்‌ இவனைப்‌ பணிந்துநின்று, நினக்கு யான்‌ செய்யும்‌ பணிவிடையாதென, அவன்‌ அத்தெய்‌ வத்‌இற்கு வந்தனை வழிபாடியற்றி, உன்னை யான்‌ நினைக்கும்பொழுது என்‌ எதிரில்‌ வந்து உதவிபுரிக, என்று கூறி, ௮தனை அதனிடம்‌ செல்ல விடுத்தான்‌. இவ்விதம்‌ மாயவித்தையிலும்‌ தோந்து கற்பலோகாதி பதியென்னஎல்லாவுலகும்‌ தன்னடியின்‌கழ்ப்பொருந்தத்‌ இவிட்டகுமாரன்‌ போதனமாநகரத்து யாவருடனும்‌ களி தீதிருக்கும்பொழுது ஆகாயமார்க்கமாய்‌ இரண்டு விஞ்‌ சைய தூதர்கள்‌ வந்து தோன்றி, நாராசம்போற்‌ சில வார்த்தைகள்‌ புகல்வாராயினார்‌. “அரசர்களே ! யாங்கள்‌ உத்தரசேடியை யாளும்‌ அ௮ச்சுவகண்ட மகாராஜனனு ப்பிய தூதர்கள்‌. யாங்கள்‌ உங்களுக்குக்‌ கூறவந்த விஷயத்தினை யாவரும்‌ கேட்பீராக, நீங்கள்‌ இரத.நா பு. சக்சரவாளூிரி யரசனாகிய சுவலன௪டியரசன்‌ கன்‌ னியைத்‌ தருன்றீர்களா, அன்றி அக்கன்னியை மண ந்த திவிட்டராஜன்‌ சென்னியைத்‌ தருஇன்றீர்களா, ்‌” என்று கூறினார்கள்‌.. அப்பொழுது திவிட்டராஜனுக்குப்‌ பொருங்கோபம்‌ மூண்டது. கண்களில்‌ தீப்பொறி பறந்தன. இதழ்‌ கள்‌ துடித்தன. தேகமுழுவதும்‌ வெண்கதிர்முக்கமென வியர்த்தது, அப்பொழுது இவிட்டராஜன்‌ ௮ண்டமுக [டத வளர்ந்து தனது தெப்வத்தன்மையுள்ள விச்சுவ

இரண்டிலொன்று விரைந்து கூறுக

சூளாமணி 101

ரூபம்‌ எடுத்தனன்‌, தேவர்கள்‌ ஆகாயத்திற்க்டி மலர்‌ உமைசொரிக்து அவனை வணமங்‌ூப்‌ போற்றினர்‌. இவிட்‌ டன்‌, அ௮ச்சவகண்டன்‌ தூதர்களை நோக்கிப்‌ பேதை களே 7 அடாமொழி பிதற்றிய நீங்கள்‌ ' தூதர்களாத : லின்‌ உயிரோடு தப்பினீர்‌. இல்லாவிடில்‌ உம்‌ ஆவி நில்‌ லாதொழியும்‌. ஆதலின்‌ நீங்கள்‌ இங்கு இனி அரைக்‌ கணமும்‌ தாமதியாமல்‌ ஐடி உமது அ௮றிவறை போூய அரையனாகிய குதிரைக்‌ சுமுத்சனிடம்‌ சென்று இங்குப்‌ போர்க்கு வரச்சொல்லுங்கள்‌, என்று கூறி வெருட்டி. விட்டான்‌. அவர்களும்‌ நில்லாதகன்று ஓடிஞர்கள்‌. மற்றைய அரசர்கள்‌ திவிட்டராஜன்‌ பெருமையை மகி ழ்ந்து அச்சவகண்டனுக்கு ஆயுள்சாள்‌ குறுயெதாத லின்‌ இத்தகைய தாதுவிட்டனன்‌. பேதை பெரிதும்‌ பிழைதீதுளான்‌, ஆதலின்‌ இனிச்ிறிதும்‌ பிழையான்‌. அவனது அஜ்ஞாசக்கிரக்தையும்‌ செல்வத்தையும்‌ பறித்து இத்திவிட்ட குமாரர்க்கே யளித்தபின்‌ நமது வல்லபத்தை யறிவான்‌, அதற்குமுன்‌ அறிதற்கு அரியான்‌, இச்சடியரசன்‌ சன்னி திவிட்டனை மணந்த செய்தியை முன்னரே யுறிந்திருக்தும்‌ அக்குஇரைக்‌ கழுத்தன்‌ தன்‌ மலைமேலிருந்தூ வீரம்‌ பேசுவது இங்க ளைப்‌ பார்த்து நாய்‌ குரைத்ததுபோலாகும்‌. இதுவோ அவனது வீரமென்று பேசி, அவனை மூடனென்றும்‌ மதிகேடனென்றும்‌ வாயார ஏக) ௮வனது தூதர்களை ஓடுங்க ளோடுங்களென்று கைவிரித்து விசி, அவர்களை நோக்கி, மதிகெட்ட மன்னன்‌ தூதுவர்களே, உமத அர ௪னுக்கு உயிர்‌ வேண்மிமாயின்‌ உடனே வந்து இவிட்ட னப்‌ பணியச்செய்க, மானம்‌ வேண்டுமாயின்‌ விரைவில்‌.

102 சூளாமணி

வந்து போர்புரிந்து மாளச்சொல்லுக, என்று கூவிஞர்‌ கள்‌. ஓடும்‌ தூதுவர்கள்‌ இவற்றையும்‌ கேட்டுக்கொண்‌ டே குதிகால்‌ பிடரியிற்பட விரைந்து போயினர்‌. அவ்‌ வமயம்‌ ஆகாயவாணி, ₹* நாளாயே இத்திவிட்டன்‌ அச்சு வக்கரீவனை வென்‌.று வாகை சூடுவான்‌'? என்‌.று யாவரும்‌ கேட்க உரைத்தது, அப்பொழுது அனைவருங்‌ களித்‌ தனர்‌. தேவதுந்துபிகள்‌ முழங்கெ. போதனமா நகரமெங்கும்‌ உவகைமிக்கு நினைந்தது, இவிட்ட ராஜன்‌ தனது இிருமேணியைச்‌ சுருக்கி வழக்கம்போல்‌ எதிர்‌ நின்றனன்‌. ௮வனஅ திருமேனியிற்‌ றிவ்விய தேஜோமயமான ஒரு சோதி இகழ்ந்த, ஆடவர்க்கு வலக்கண்‌ ணும்‌ வலத்தோளும்‌ துடிப்ப, மடவார்க்கு இடக்கண்ணும்‌ இடத்தோளும்‌ துடித்தன. யுத்தாய தங்கள்‌ பலவும்‌ தாமே சோவையுற்று துலங்ெ. இவவிதமாகிய நற்சகுனங்கள்‌ போதனமாககரத்தி னிகம, இவர்தம்‌ மாற்றதலனாய அச்சுவகண்டனுடைய இரத்தினபல்லவத்தில்‌ பல தீச்சகுனங்கள்‌ நிகழ்ந்தன, மூரசவாத்தியம்‌ முதலிய பறைசகளில்‌ சர்ப்பமாதிய வில ஜந்துக்கள்‌ குடிசொண்டன. கொழ்றவன்‌ குடையினடு வில்‌ உட்புறத்தில்‌ தேன்கூடுகள்‌ உண்டாகத்‌ தொங்க. தேர்ச்செரங்களில்‌ ௮ண்டங்காக்கைகள்‌ கூடுகட்டின, ககாமெக்கும்‌ இரத்தமழை தூறிற்ற, விதிகளிற்‌ சவர்‌ திங்கள்‌ எழுந்தாடின, மாதர்‌, தம்‌ இயல்பு இரிந்து வாய்‌ குளறி மெய்ம்மறந்து நின்றனர்‌. அவர்தம்‌ காதணி .யூம்‌ மங்கல காணும்‌ தாமே கழன்று வீழுந்தன. ஆய தவாய்கள்‌ கருக்கிழந்து அருப்பிடித்தனவாய்க்‌ கூர்‌ மழுங்கி. ஆடவர்‌ இடத்தோளும்‌ இடக்கண்ணும்‌

சூளாமணி 105

அடிப்ப, மாதர்க்கு வலத்தோஞாம்‌ வலக்கண்ணுழ்‌ அடித்‌ தன, சேனைகளினிடையே வானமீன்கள்‌ உதிர்ந்தன. வீரர்கள்‌ கையிலுள்ள வில்‌, வாள்‌, வேல்‌, முதலிய படைக்கலங்கள்‌ தாமே நழுவி விழுந்தன, 7இவைபோல: எண்ணிலாக பல தீச்சகுனங்கள்‌ நிகழக்கண்டும்‌ ஏதம்‌ யாம்‌ வாராகென்ன மதித்து, மானுபாணமே தலைக்‌ கொண்டு அலவவித்தியாதாரர்கள்‌ அனைவரும்‌ எத்திசை யும்‌ யுத்தசன்னத்தராய்‌ விளங்னெர்‌, விஞ்சையபுரத்தில்‌ இங்கனமாபை போதனம்‌ சென்று மீண்ட தாதுவர்கள்‌ அரசனையடைந்து நடந்தவற்றைக்‌ கூறினார்கள்‌. அச்சு வகண்டன்‌ படச்தின்மேல்‌ அடிகொண்ட நாகம்போ. லழன்று சீறிக்‌ கொடுவிடத்தைக்‌ கக்கனாற்போலக்‌ தன்‌' முன்னின்ற சேனை வீரர்களை கோக்க நீங்கள்‌ பே தனமாபுரம்‌ சென்று புரவலனான பயாபதியையும்‌ தவறசெய்த தியனாகயெ சடியரசனையும்‌ மற்றும்‌ அவ சைச்சார்க்த மன்னர்கமாயும்‌ கொன்று தொலைத்து வீரம்பேசிய திவிட்டனையும்‌ சடியாசன்‌ சுன்னியையும்‌ என்கையால்‌ தண்டமிறுக்கும்படி உபிரோடு பிடித்து வாருங்கள்‌'' என்று அஜ்ஞாபித்தான்‌. உடனே வித்து யாதர வேந்தர்கள்‌ யாவரும்‌ சடல்‌ களர்க்தகாற்போல நால்வகைப்‌ படையுடன்வரப்‌ போகனமா நகரை நோ க்கிப்‌ போருக்குப்‌ புறப்பட்டனர்‌. ழோசதிர்க்கன, சங்க முழங்கின, பறைகள்‌ கறங்கன, வீரகண்டாமணி ஒலித்‌ தன, குடை, கொடி, சாமரங்கள்‌ எங்கும்‌ நிை றக்தன. இவவிதமாயப்‌ பல விருதுகளோடும்‌ வித்தியாசா சைன்‌ னியங்கள்‌ ஆகாயமார்க்கமாய்ப்‌ படர்ந்து மங்கல மணக்‌

கோலம்‌ இறிதும்‌ மாமுதிருக்த போகனமா நகரத்தில்‌

104 , சூளாமணி

வந்து இழிந்தனர்‌, அ.தனைச்கண்ட இவிட்டன்‌ படை கள்‌ பொங்கி எழுந்து இரவாரித்தன. பூமியெங்கும்‌ பூகம்பத்தில்‌ ௮ திருவதுபோல்‌ நில்குலந்தன. பான, தேர்‌, புரவி, க்ரலாள்‌ எங்கும்‌ நிறைந்து எள்‌ விழுவதற்‌ கும்‌ இடம்‌ சிறிதும்‌ இன்றி இருக்தலான்‌, அப்பொழுது வெற்றிடம்‌ காண லரிதாயிற்று, இரண்டு சைனியம்‌ களுக்கும்‌ உடனே யுத்தம்‌ மூண்டது, தேர்‌ வீரரோடு தேர்வீரரும்‌, களிஜோடு களிறும்‌, புவியோடு புரவியும்‌ மலையுக்கால்‌, மலையோடு மலையும்‌ முகிலோடு முகிலுக்‌ கடலோடு கடலும்‌ உருத்தெழுந்து வருவனபோலத்‌ தொந்தயுத்தம்‌ செய்தனர்‌. பதாதிகள்‌ பதினைக்‌ துவகைப்‌ படைக்கலங்களையும்‌ பற்றி வெட்டியும்‌, குத்தியும்‌, அடித்‌ தும்‌, நசுக்கியும்‌ தகர்த்தும்‌, நொறுக்கியும்‌, பல வேறு சமரம்‌ புரிந்தனர்‌. அப்பொழுது சடியரசன்‌ மகன்‌ ௮ருக்சுரத்தி, படைமுகத்திற்‌ சசன்று நின்று தனது ஒரு சிலையினை இருகாலும்‌ பொரவளைத்து பாணப்பிர யோகம்‌ செய்தனன்‌. அவனது பிறைமுகக்‌ கணக ளால்‌ பகைவர்சேனை, கரம்‌ வேறு சிரம்‌ வேறு கால்‌ வேறு தோள்‌ வேறு தொடை. வேறு படை வேருகச்‌ சின்ன பின்னமாய்‌ உடைந்து சிதறுண்டு வெக்கிட்டன, அருக்ககீர்த்தி தாணியினின்று பாணமெடுப்பதும்‌ தொ டுப்பதும்‌ விடுப்பதும்‌ ஒன்றையும்‌ எவரும்‌ கண்டிலர்‌. - பகைவர்கள்‌ தொலைந்ததையே கண்டனர்‌. எங்கும்‌ இர.த்தவெள்ளம்‌ பரந்தோடியத, அருச்க கர்த்தியோடு நெருக்கிப்‌ போர்செய்யத்‌ தனிவீரர்‌ எவரும்‌ இன்மை யால்‌ பலரும்‌ ஒருங்குகூடித்‌ தங்கள்‌ கையிலுள்ள ௮ஸ்‌ திர சஸ்திரங்கரை வீசி யெறிர்‌ தார்ப்பரித்துப்‌ போர்‌

சூளாமணி 105

செய்தனர்‌. திவிட்டராஜன்‌ படைஞர்‌ அருக்கு கீர்த்தி க்கு யாதுவிளாயுமோ என்று அஞ்சினர்‌. அருக்க சீர்த்‌ தியோ தான்‌ ஏறிய தேரினைக்‌ குயவன்‌ திகிரிபோலத்‌ திரி தீதுக்‌ கோடிக்கணக்கான அம்புகளை நொடிக்குள்‌ விடு தீது மாற்றார்‌ எறிந்த படைக்கலங்களை வழியிலேயே வெட்டி வீழ்த்துத்‌ தன்னை எஇர்த்தவர்களையும்‌ சின்ன பின்னமாகத்‌ துண்டித்‌ தெறிந்தனன்‌, அவன்‌, மேலும்‌ மேலும்‌ சாயசங்களைப்‌ பாயத்‌ தொடுத்தலில்‌ தாற்புற மும்‌ சூழ நின்ற பகைவர்‌ சேனை ஒருமுகமும்‌ நில்லா தொழிந்தது, பாற்கடலைக்‌ கடைந்த மந்தரம்போல்‌ அருக்ககர்த்தி விளங்குவானாயினான்‌. மாந்முர்‌ சேனை அருக்கனைக்கண்ட பனிபோல்‌ அவன்‌ முன்‌ நில்லா தழிர்தத, ஆகாயப்பரப்பு முழுவதும்‌ ௮வன்‌ விட்ட பிறைமுசச்சிலீமுகங்களேயன்றி வேறொன்றும்‌ புலப்‌ படாதாயிதறு, அவன்‌ விடுத்த அம்புகள்‌ பகைவர்‌ யாங்குளர்‌ என்று தேடித்‌ திரிவனபோலத்‌ இகந்த முற்‌ ௮ம்‌ சென்று மீண்டன. வந்த வித்தியாதரசேனை நிலை குலைந்து மாண்டு தொலைந்தது. இறந்துபட்ட விரர்‌ கஞக்கிடையே ஒஓளிந்துகின்ற லை வீரர்‌ ஸமயம்‌ பாத்துப்‌ புற்றினின்று வெளிக்கிளம்பும்‌ விடகாரகம்‌ போல்‌ போர்க்களத்தினின்று கிளம்பி ஆகாய மார்க்க மாய்‌ ஓட்டமெடுத்தார்கள்‌. இவற்றையெல்லாக்‌ சண்ட விஞ்சைய தூதர்களிற்‌ சிலர்‌ விரைந்தேகி இரத்தின பல்லவததையடைந்து அச்சுவகண்டன்‌ காலில்‌ விழு ந்து, 8யனே.? ஈமது சேனாவீரர்‌ போதனமாநகரத்‌ போய்ப்‌ போர்செய்து அருக்கக&ர்த்திபின்‌ கைய களால்‌ மாய்ந்தொழிந்தார்கள்‌. சேனைகள்‌ சென்‌,

106 சூளாமணி

தெரியோம்‌. எஞ்சிரின்றவர்‌ ஆகாயமாச்க்கமாய்ப்‌ போய்‌ மலைக்குகைகளில்‌ ஓடி. ஒளித்தனர்‌. மரற்றலர்‌ கள சேனை இறிதும்‌ சேதமடையவில்லை, ஒருவனே இத்தனைக்‌ கொலங்௪ண்டனன்‌, என்று சாலவும்‌ ஓலமிட்‌ டனர்‌. தூதர்கள்‌ கூறிய வார்த்தை உருக்கிய செம்‌ பினைக்காஇனில்‌ வார்த்ததுபோல்‌ உளம்பதைத்து மெய்‌ கூசி அச்சுவகண்டன்‌ எழுந்து மனமடங்காக்‌ கோபம்‌ கொண்டு அளவற்ற பல பராக்கரமங்களஞுடைய படைக ளோடும்‌ தம்பிமார்களோடும்‌ புதல்வர்களோடும்‌ வீ ரவா தம்பேடுக்‌ களம்பினன்‌. அத்தறுவாயில்‌ இரதழாபுரத்‌ தின்மேற்‌ சென்ற படை ஸாறறிந்து முதுகட்டோடிய செய்தியைத்‌ தூதர்கள்‌ கூறி அழுதனர்‌, அரசன்‌ தனது படைகளை நடாத்தி ௮ருல்கலமென்னும்‌ பெரும்பேர்‌ பெற்ற மலையொன்றினை யடைந்து, பாச றைவிட்டுத்‌ தங்கினான்‌. வரும்‌ வழியில்‌ ௮ச்சுவகண்டன்‌ தம்பிமாருள்‌ முதல்வனான இரத்தினகண்டன்‌, கமத இறைவன்‌ வருந்த இடர்புமிந்த சடியர௪னை அவன்‌ கிளை களோடு சங்காரம்செய்து அவன்‌ கன்னியையும்‌ அவள்‌ கணவனையும்‌ சித்தரவதை செய்வோமென்றும்‌, இன றல்‌, உயிர்வாழ உடம்படோம்‌, என்றும்‌ உரத்துக்‌ கூவி னான்‌. அவன்‌ தம்‌. நீலகண்டன்‌, புவியிலுள்ள மாறு: டப்‌ பூடுகள்‌ எம்மோடெதிர்ப்பின்‌ சூறைக்காறறில்‌ எதி ர்ப்பட்ட இலவம்பஞ்சென நாற்றிகையும்‌ சிதறுண்டு போவதன்றி எதிர்த்‌ அநிற்கும்‌ வவிமையினவோ, என்று ட னா வளைக்க கோரதந்தங்கள்‌ வான்பிறையெனத்‌ கிகழ்‌ ாவியிசப்‌ பெருககை நகைத்து உறுமினான்‌. “பவள்‌ பின்னவனாகிய வைரமாகண்டன்‌, யானை மருப்‌

சூளாமணி 107

பனைய நீண்ட சோரப்பற்களை புடையான்‌, தனது முன்‌ னோரை நோக்க, நீவிர்‌ இங்கே இளைப்பாறுங்கள்‌, யான்‌ ஒருவனே பசைவர்மீது சென்று அவர்களைப்பற்றிச்‌ செக்கலிட்ட எள்‌சாப்போல்‌ நொறங்கப்‌ மிழிரந்து வரு வேன்‌, என்று ககறினன்‌. இவனது தம்பி சுகண்டன்‌.. பக்ஷிராஜனாகய சரூடனை யெதிர்க்கும்‌ நாகங்கள்போல! மனிதரோ ஈம்மொடு எதிர்ப்பவர்‌ ? இது விந்தையினும்‌' விந்தை, என்று கையோட கைதட்டி மூக்கின்மேல்‌ விரல்‌ வைத்து அண்டகடாகமும்‌ வெடிபட ஆர்ப்பரித்‌.து ஈகை தீதான்‌, இவற்றையெல்லாம்‌ கேட்டு அச்சுவசண்டன்‌ அகங்குளிர்ந்து அவர்களை நோக்கி அணைவே, கமத: பெருமையினைச்‌ ரறிதும்‌ கருதாத பமைவரைப்‌ போர்க்‌. களத்துக்‌ கொன்று குவித்து உங்கள்‌ புகழினை எக்கா லத்தும்‌ அழியாது நிலைநாட்டுக, என்று பணித்தும்‌. பகைவர்மேற்‌ றனது சேனையை ஈநடாத்தினான்‌. தவி ட்டகுமாரன்‌ சேனைகளும்‌ இவற்றுடன்‌ கஞ்சுடன்‌ கஞ்சு எதிர்த்துப்‌ போர்புரிவதுபோலக்‌ கைகலந்து யுத்தம்‌ செய்தன. இருஇறச்‌ சேனைகளும்‌ இவ்வள வினவென்று மஇப்பிட்டுக்‌ கூறுதல்‌ முடியாகெனினும்‌ பெரியார்‌ கூறியபடி. இரண்டும்‌, இரண்டு கடலளவின- என்று கூறின்‌, சிறிதும்‌ இடைவெளியில்லாக இப்படை. களுக்கு இடைஇடையே திடர்களையுடைய கடல்களை யோ உவமைகூறுதல்‌ நியாயமாகும்‌ * 9 இருபடைகளும்‌ பலவேறு விதமான படைக்கலங்களைக்‌ கொண்டு நெடு நேரம்‌ போர்புரியாகிற்பச்‌ சேனாவிரர்களும்‌ தாம்‌ தாம்‌ நின்‌ றவிடங்களிலிருந்தே கடுஞ்சமர்செய்து பகைவர்‌ களைப்‌ பலவிதமாசக்‌ கொன்று இரிந்தனர்‌.

108 சூளா மணி

அப்பொழுது அச்சுவசகண்டன்‌ தோழனாகிய அரி சேனனென்பவன்‌, வலக்கையில்‌ தவஞ்செய்து வரமாகப்‌ பெற்ற வாளாயுதத்தை யேந்தி இடக்கைபிற்‌ கேடகத்‌ தைத்‌ தாந்‌?) இறச்சு விதியுள்ளார்கள்‌ எதிர்த்து வாருங கள்‌, தப்பிப்பிழைக்க வேண்டியவர்கள்‌ ஒடவழிபாருங்‌ கள்‌, என்று இடிபோல ௮ இரமுழங்கக்கொண்ுி வந்த னன்‌. அவனைக்கண்டு அருக்ககர்த்தி தன்‌ வில்லைவளை தீது நாணேற்றி அம்புவிடுக்க முயலும்போது அவன்‌ சேனாவிரனாகய வியாக்சரரதன்‌, யோ / இவனோ நின க்கு நிகர்‌ : நேரில்லாதவனோடு போர்செய்தல்‌ கியாய மா? யானே இவனோடு போர்செய்வேன்‌, என்றுகூறி விடைபெத்றுச்சென்று அரிசேனனை எதிர்த்தனன்‌. வியாக்ரெரதன்‌ அரிசேனனைகோக்க, ஏ. மூடா, நீ என்னை நெடுங்காலமாக ௮றிவாயே. ஆதலால்‌ என்னை எதிர்‌.த்துப்போர்செய்ய வருவாய்‌, என்று அறைகூவி அழைகத்தனன்‌. அப்பொழுது அரிசேனன்‌, அடே வியாக்கரரதா 1 உன்னை யான்‌ ஈன்றாக அறிவேன்‌. வித்தியாதர மங்கையினை ஜர்‌ ஏழைமா நூடனுக்குக்‌ கொடுத்து மணஈடாத்தின இந்த விவாகவீட்டில்‌ ஆறு காலமும்‌ சோறுதின்னும்‌ சுத்தவீரன்‌ என்று உன்னை தான்‌ நன்கறிவேன்‌, என்று பழித்துரைத்தான்‌.

இதனக்கேட்ட வியாக்ரெரதன்‌ ௮ரிசேனனை நோக்கி, அடே? பேதாய்‌, மங்கையர்‌ மணம்‌ ஊழ்வினையின்படி நடக்கும்‌. இஃது பெரியார்கொள்கை. இதனை யறி யாமல்‌ அச்சுவகண்டனோடு நிர்மூடனாகய நீயும்‌ போருக்கு வந்தனை. என்னாற்றலை இன்னும்‌ நீ யறி பாய்‌, விரைந்து போர்செய்‌, என்று நெருங்கினான்‌.

சூளாமணி 108

இருவரும்‌ தத்தம்‌ வாட்களையருவி வீசிக்‌ கேடகங்களை இடக்கைகளிற்ஞுங்க இடசாரி வலசாரியாகக்‌ காற்றாடி போலச்‌ சுற்றித்‌ தாம்‌ கற்ற வல்லபத்தை யெல்லாக்‌ காட்டினர்‌, வாட்படையில்‌ நிகரற்ற இருவரும்‌ நெடு நேரம்‌ போர்செய்தனர்‌. அப்பொழுது வியாக்கரரதன்‌ அரிசேனன்மேல்‌ விரைந்துதாவி அவன்வீசும்‌ வாட்‌. படையை மாற்றி ௮வனை இரு துண்டங்களாகப்‌ பிளந்து விழ்த்தினாுன்‌. இதனைச்‌ சண்ட வித்தியாதரசேனை அஞ்சி யோடிற்று, இவிட்டன்‌ படைகள்‌ வெற்தி முரசறைந்து கடல்போல அரவாரரித்தன. அப்‌ பொழுது அ௮ச்சுவகண்டனைச்‌ சார்ந்த குணசேனனென்‌ னும்‌ சேனாவீரன்‌ முன்வந்து சேனைகளைச்‌ இன்னபின்ன மாக நொறுக்கும்பொழுது அருக்க£ர்த்தியின்‌ படைக்‌ தலைவனாகிய இக்திரகாமன்‌ ௮வனை எதிர்த்துத்‌ தன்‌ கைவாளினால்‌ அவனைக்கொன்று வீழ்த்தினான்‌. குண சேனன்‌ இறந்ததைக்கண்ட அவன்‌ ஈண்பன்‌ வரசேன னென்பவன்‌ கட்டார்ந்த வில்லினை இடச்கையினிற்‌ பதறி ௮ம்பருக்‌ தூணியை முதுகிற்‌ செறித்து காணி தெறிச்துக்‌ கூரிய அ௮ம்புமழையினைச்‌ சோனாமேகம்‌ போலச்‌ சொரிந்துவர்தனன்‌. அ௮.தனைக்கண்ட ருக்க கார்த்தியின்‌ சேனைத்தலைவருள்‌ ஒருவனாய காமுக னென்பவன்‌ தானும்‌ வில்லைவளைத்துக்‌ கொடுஞ்சமரி ழைத்துத்‌ தன்‌ கைக்கணைகளால்‌ அவனைப்‌ பிளத்தெறிந்‌ தான்‌. வரசேனன்‌ மரித்தசைக்கண்ட அச்சுவக்கிரீ வன்‌ படைஞனாயெ ௮ரிகேதனன்‌, கொடியசூலம்‌ ஒன்‌ ஜஹையேந்தி படைகளைக்‌ கலக்கிவக்தனன்‌. அவனை வியாக்‌ேரதன்‌ எதிர்த்து கம்ம்போர்‌ செய்தனன்‌. இரு

110 சூளாமணி

வரும்‌ நெடுகேரம்‌ மாயயுத்தம்‌ புரிந்தார்கள்‌. அரிகேத னன்‌ தனது சூலத்தைச்சுழற்றிப்‌ பகைவன்மீது எறிந்து ஆரவாரித்தனன்‌. வியாக்கராதன்‌ கன்‌ கைவாஸி னால்‌ அச்சூலத்தினை இருதுண்டம்‌ செய்து பகைவன்‌ சிரத்தையும்‌ தடிந்தான்‌. அப்பொழுது வித்தியாதர சேனை அஞ்சிப்‌ புறமிட்டோடியது, உடனே மேக கூடாதிபதியான தூமகேதனென்னும்‌ ஈத்தவீரன்‌, மத யானை ஒன்றின்மீது ஆரோகணித்து அழியாத வைரக்‌ கவசம்‌ ஓன்றைத்தரித்துக்‌ காலனும்‌ அஞ்சும்‌ கடுக தண்டமொன்றைக்‌ கையிலேந்தித்‌ இவிட்டராஜன்‌ சை னியத்தைக்‌ கலக்‌ினான்‌. கதாயத்தத்தில்‌ எவரும்‌ தன க்கு இணைஇல்லையென்று பெரும்‌ புகழ்படைத்த தூம கேதுவைக்‌ கண்டவுடன்‌ ஈமது திவிட்டன்சேனை பெருங்‌ குழப்பமுற்றது. அப்பொழுது சடியரசனின்‌ இள வலாகிய சுவலனரதன்‌ மலையன்ன பெருங்கதை யொன்‌ ஹைக்‌ கையிலேந்தித்‌ தூமகேதுவை எதிர்த்து கொடுஞ்‌ சமராடினன்‌. கதரயுத்தத்தில்‌ வல்லவராதிய இருவரும்‌ ஒருவருக்கு ஒருவர்‌ இடையரமல்‌, தட்டியும்‌, குத்தியும்‌, அடித்தும்‌, தகாத்தும்‌, இடசாரி வலசாரியாகச்‌ சுழன்று யு.த்தகளமெங்கும்‌ தாமேயாய்ச்‌ சுழன்று வெஞ்சமராடி. னர்‌. தேவர்களும்‌ வியந்து கண்புகைத்தனர்‌. இறுத யில்‌ சுவலனர,தன்‌ கைத்தண்டால்‌ தூமகேது முடிசிதறி விழுந்து விர்சனன்‌. புகைக்கொடியோனும்‌ இப்புவியில்‌ ஒருவன்‌ கையால்‌ இறப்பனோவென்று ௮ச்சுவசண்டன்‌ சேனை அஞ்சி ஓட்டம்‌ எடுத்தது. அவ்வமயத்தில்‌ அகலகாபுாா மன்னவனாயெ அ௮ங்காரவேகன்‌, ஓடும்‌ 'சேனையைக்‌ கையமைத்து நிறுத்து மிக்க தைரியம்கூறி

சூளாமணி 111

மீளவும்‌ உடன்கொண்டுவந்து எதிர்த்தான்‌. அவனுக்‌ கும்‌ திலிட்டன்‌ சேனாவீரனாிய தேவசேனனுக்கும்‌ பெரும்போர்‌ மூண்டது. வாரையும்‌ வடிவேலயும்‌ கொண்டு இவ்விருவரும்‌ தோள்வீசி வீரவாசம்பேடி ஆரவாரத்தோடு செய்தபோரின்‌ வல்லபத்தை ஈரா யிரம்‌ நாவுடைய ஆதிசேடனாலும்‌ நவிலமுடியாது. இவர்கள்‌ நெடுநேரம்‌ போர்புரிந்த பின்னர்‌ அ௮ங்கார வேகன்‌ இத்துணைகேரம்‌ இவனோட போர்புரிவதா

என்று செந்து தவருதவேல்‌ ஒன்றினைத்‌ இரித்துத்‌ தேவசேனன்மீது வீசினான்‌. தேவசேனன்‌ அதைத்‌ தனது மணிகேடகத்தான்‌ ஒருபுறம்‌ விலக்கித்‌ தனது வடி.வாளினால்‌ இரு.துண்டம்‌ கண்டனன்‌. எறிந்தவேல்‌ இருகண்டமானதைக்‌ எண்ட அங்காரவேசன்‌ மற்றொரு வடிவேலையேந்தி ஆர்ப்பரித்து மேல்வரவும்‌, தேவசே னன்‌ அவன்‌ வேற்‌ படைபிடித்த தோளைவெட்டி. விழ்‌ த்தின்‌. அங்காரவேகன்‌ எஞ்சிய மற்றொரு கையில்‌ வாளெடுத்து புத்தகள முழுவதும்‌ சான்‌ ஒருவனே:வீரன்‌ என்ற கொண்டாடப்‌ பகைவரைக்‌ கண்டதுண்டமாக வெட்டித்‌ தேவசேனன்மீது படகாகம்போலச்‌ சீறிவந்த னன்‌. தேவசேனன்‌ ௮வன்‌ இடக்கையாற்‌ செய்யும்‌ அரிய யுத்தத்திற்கு வியந்து மூழ்த்து மனமிரங௫, 4: அங்காரவேக நீ சுத்தவிரருட்‌ சிறந்தோனென்பத த்கு 8யமின்று, நீ ஒரு கையுடன்‌ புத்தம்‌ செய்கன்‌ றனை ; வலக்கையை இழசக்‌ தெய்த்தனை, உன்னுடன்‌ போர்புரிதல்‌ தருமமன்று. இனி நீ போர்புரியவேண்‌ டாம்‌, போய்விட” என்று சொல்லவும்‌ சிறிதும்‌ கேளா மல்‌ மீளவும்‌ எதிர்த்துப்‌ பெருஞ்சமர்‌ இழைக்குமளவில்‌

112 சூளாமணி

தேவசேனன்‌ தற்காப்பினையுன்னி ௮வன்‌ தலையினை வெட்டி வீழ்த்தினான்‌. இங்கனம்‌ மஹாபராக்கிரம சாலியான ௮ங்காரவேசனைச்‌ சடியரசன்‌ மைதீதுன னான தேவசேனன்‌ தன்‌ கைவாளால்‌ தடிந்தான்‌ என்று வித்தியாதாசேனை பேரிரைச்சலுடன்‌ அலறிக்கொண்டு பின்னிட்டது. அதன்பின்‌ விஞ்சையச்‌ சிசேட்டனும்‌ ஒப்பற்ற போரினைச்‌ செய்பவனுமாகய கருடத்துவசன்‌ இவிட்டன்‌ படைகளை எதிர்த்து சமாசெய்தனன்‌. ௮ப்‌ பொழுது சுவலனச௪டியரசன்‌ அ௮ரசுவா ஒன்றின்மேல்‌ ஆரசோகணித்அச்சென்று வில்லைவளைத்து அமோகமான பாணங்களைச்‌ இதறிக்‌ கருடத்‌.துவசனை எதிர்த்தனன்‌. அப்பொழுது உவணகேது சடியரசனைநோக்க, ய! நீவிர்‌ வயது மூதிர்ந்தகுரவர்‌. ஆதலின்‌ நும்மோடு போர்புரிதல்‌ தக்கது ஒன்றன்று, ஈரைமேலிட்டு முதிர்‌ ந்த யாக்கையினை யுடைய உம்மோடுயான்‌ போர்புரிவது என்‌ புகழுக்கும்‌ ௮ழஇூன்றித்‌ தருமவிரோதமாகவும்‌ உள்ளத. ஆதலின்‌ இளையரும்‌, வலியருமாகிய ஏனை யோர்‌ என்னை வந்து எஜிர்க்கட்டும்‌, என்றனன்‌. இத னைச்கேட்ட சடியரசன்‌, ௮ன்பனே நீ கூறிய முறைமை தகுதியற்றது. குரவரென்னும்‌ உபசாரத்தை அம்மட்‌ டோடு நிறுத்துக, படுகளத்தில்‌ ஒப்பாரி பார்ப்பவரும்‌ உளரோ? எனக்காக நீ மனமிரங்கல்‌ வேண்டாம்‌. யாவரேயாயினும்‌ எதிர்த்தவர்தம்மோடு போர்புரி தலே நீதி என்னும்‌ யுத்தமுறைமை நீ ஈன்கு உணராய்‌ போலும்‌. போர்பு ரிந்ச பின்னர்‌ நான்‌ வலியனோ வலி யிலனோே என்பதை எனக்கு உணர்த்துவாய்‌, என்று

சீறிக்‌ கூரிய அம்புகளை அவன்மேல்‌ விடுத்தனன்‌, இரு

சூளாமணி 113

வருக்கும்‌ அற்புதமான விற்போர்‌ நிகழ்ந்தது. றிது நேரத்திற்குட்‌ சடியரசன்‌ தன்பகைவன்‌ வில்முதலிய வைகளை அுறுத்துத்கள்ளி அவன்‌ இயத்றிய மாயத்‌ தையும்‌ குலைத்தனன்‌. அதனைக்கண்ட கருடத்துவசன்‌ விட்டேறு, சக்ரம்‌, பிண்டி பாலம்‌ முதலிய ஆயுதங்களை விசி ஆர்த்துப்‌ போர்செய்தனன்‌. சடியரசன்‌ ௮வனெறி நக படைக்கலங்களைத்‌ தன்னம்புகளால்‌ கண்டித்து, ௮வ னேறிய யானையையும்‌ கொன்றனன்‌. கருடத்துவசன்‌, மிசச்‌ சனம்கொண்டு, வாளும்‌ கேடகமும்‌ கைக்கொண்டு, சடியரசன்‌ மேந்ராவினான்‌. சடி, திடீரென்று சில ௮ம்புகசா ஓவி, மற்றவனுடைய வாள்பிடித்த சையை யும்‌ சென்னியையும்‌ அறுத்துத்‌ தள்ளினன்‌. கருடத்‌ துவசன்‌ வானுலகேறியதைக்‌ கண்ட வித்தியாதரசேனை மிகவும்‌ வாட்டமுற்றுக்‌ கலங்கி இனி எம்மாற்‌ போ சாத்ற இயலாது என்று கூறிக்கொண்டே போர்க்களத்‌ தைவிட்டு ஓடிப்போயின. அச்சுவகண்டன்சேனை இங்‌ ஊனம்‌ ஒூவதையும்‌ இவிட்டராஜன்சேனை மனக்களிப்‌ புடன்‌ குதாகலிப்பதையும்‌ கண்டு ஒப்புயர்வற்ற வீர னாகிய ஸ்ரீசேனனென்பவன்‌ கரைபுரண்டுவரும்‌ கடல்‌ போல்‌ ஓடும்‌ சேனை யைத்‌ தடைப்படுத்தி நிறுத்தி ஓ. விஞ்சைய மன்னர்களே, வாளும்‌ வேலும்‌ முதலிய படைச்சலங்களை ஏன்‌ வீணுக்குச்‌ சுமந்தீர்‌ £ யுத்தகளக்‌ கனில்‌ வக்துதோற்று ஓடுகின்ற நீங்களும்‌ ஆண்மக்‌ களோ 9 இங்கனம்‌ புறமிட்டோடினால்‌ நாளை உங்கள்‌ பன்னியர்‌ கண்ணில்‌ எங்கனம்‌ விழிப்பீர்‌? அழியும்‌ இவ்வூனுடல்ச்‌ சுமந்து எக்காலத்தும்‌ அழியாத புக மினை விட்டோடுன்றீர்களே, உங்கள்‌ பேதைமை என்‌ 8

114 சூளாமணி

(னே, மானத்தைவிட்டு மண்ணில்‌ வாழுவதினும்‌ உல இற்‌ புகழினைநிறுத்தி விரசுவர்க்கசம்மேவி எல்லையற்ற போகத்தினை' அனுபவித்தல்‌ பெருமையுடைத்தன் றோ? தன்‌ மயிர்‌ ஒன்றினை இழப்பினும்‌ உயிர்வாழாத கவரி மாவினைக்‌ கண்டிலி ர்களோ? மீண்டுசென்று போர்புரிய என்னுடன்‌ வாருங்கள்‌, என்று ஸ்ரீசேனன்‌ கூறியதைக்‌ கேட்ட வித்தியாதரசேனை அவனுடன்‌ மீண்டது. ஸ்ரீ சேனன்‌, தன்விரமாகிய பிரகாசத்இனைப்‌ பரப்பிப்‌ போர்க்களமுழுவதும்‌ தன புகழ்‌' விளங்கச்செய்தனன்‌, இருபடைக்கும்‌ கடும்போர்‌ நிகழ்ந்தது. அப்பொழுது இருதிதத்தாரிலும்‌ பலர்‌ மாண்டனர்‌. ஸ்ரீசேனன்‌, தத துவாம்பரி ஒன்றின்மேல்‌ இவாக்து பலவித மாயப்‌ போர்களையியற்றி, என்னுடன்‌ போர்புரிய வல்லவர்கள்‌ பொரவருக, என்று அறைகூவி அழைத்தனன்‌.௮ப்பொ முது இவிட்டன்‌ சேனாபதிபில்‌ ஒருவனான ஸ்ரீபாலன்‌ என்பவன்‌, தானும்‌ ஒர்‌ குதிரைமேலேறி அவனை எதிர்‌ த்து அமராடினன்‌. இருவரும்‌ நெடுநோம்‌ பற்பல வித யுத்தங்கள்‌ புரிந்து முடிவில்‌ ஆகாயத்தித்சென்று போர்‌ செய்தனர்‌. ஸ்ரீபாலன்‌ கைவாளினால்‌ ஸ்ரீ சேனன்‌ தலையற்று விழுந்ததை யாவரும்‌ கண்டனர்‌. அப்பொ முது வித்தியாதரசேனை மீட்டும்‌ முதுகுகாட்டி யோடிற்று.

இதனைக்கண்ட அச்சுவகண்டன்‌ மகன்‌ சனகத்‌ தரன்‌, அஞ்சி ஐஒபெவா்கசைத்‌ தகைத்து அனேக வசைமொழி பேசி மீட்கக்கொண்டுவந்து, தான வரும்‌ வானவரு மின்றி எளிய மானவருக்கே ஈம்மவர்‌ அஞ்ச ஓடினர்‌, இஃது விந்தையினும்‌

சூளாமணி 115

விந்தை, என்று பெருங்கோபம்‌ கொண்டு, தான்‌ தவம்‌ செய்து கடவுளருளாற்பெத்ற வடிவாளினைக்‌ கையிற்‌ பற்றித்‌ இவிட்டராஜன்‌ சேனையித்‌ புகுந்து: எவரையும்‌ கண்டதுண்டமாய்வெட்டி வீழ்தீதி ௮ரிய யுத்தம்‌ செய்‌ தனன்‌. போர்க்களத்தில்‌ யாண்டு நோக்கினும்‌ சனக சித்தரனே விளங்கினான்‌ , அவன்‌ உருவமே எங்கும்‌ தோன்றிற்று, அவனை எதிர்த்த அரசர்கள்‌ சின்ன பின்னமாய்‌ வெட்டுண்டு தொலைந்தனா. யானைகளும்‌, குதிரைகளும்‌, அளவின்றி மடிந்தன. மேருவனைய இரதங்கள்‌ பல பொடிப்பொடியாய்த்‌ தகர்ந்தன. போர்க்‌ களத்தில்‌ உதிரவெள்ளம்‌ அலைவிசி ஓடிற்று, இிவிட்டன்‌ சேனை இவன்‌ ஒருவனுக்குச்‌ சிறிதும்‌ ஆற்றாது முதுகு காட்டி ஐடிற்று, கனகூத்திரன்‌ ஒன்றியாய்‌ வாட்போ ராடச்சென்ற விஷயத்தினைக்‌ கேள்வியுற்ற அ௮ச்சுவ கண்டன்‌ தம்பியா நால்வரும்‌ அவனுக்கு உபபலமாக வேண்டி, யானைகளின்மேல்‌ ஏறிக்கொண்டி சமர்க்களம்‌ புக்கு அவனுடன்‌ சேர்ந்து என்றும்‌ கண்டறி யாத பெருஞ்‌ சமரியற்தினர்‌, ௮வண்‌, ஆறமுது தோற்று தடிய வித்தியாதர சேனையும்‌ அவவமய தீதிற்‌ றிரும்பிவர்து போர்செய்தது, திவிட்டன்‌ சேனை முழுவதும்‌ அல்லோல கல்லோல மாயிற்று, சடியரசன்‌ முதலியோர்‌, அவர்கள்‌ இயற்றும்‌ போரி னுக்கு ஆற்றாது. மனமுளைந்து ஒருபுறம்‌ கின்ற னர்‌. இத்துணைநேரம்‌ யுத்தவேடிக்கை பார்த்துக்‌ கொண்டு வாளாவி௫ுந்த விஜயராஜன்‌, இனிக்‌ சும்மாவிரு த்தல்‌ கூடாதென்று தீர்மானித்துத்‌ தனது நாஞ்சிற்‌ ! படையைக்‌ கையிற்கொண்டு தமியலனது சேனையிற்‌

116 சூளாமணி

| புகுந்து பசைவர்‌ உடலங்கமா உழுது புகழ்ப்பயிர்‌ விளை -ப்பானாயினான்‌. அப்பொழுது ௮ச்‌எவசண்டன்‌ தம்பி. யரும்‌ புதல்வரும்‌ ஒருங்கு சேர்ந்து, கம்மைச்‌ கிறிதும்‌ மதியாது கலப்பை யாயுதத்தை வீசி வரும்‌ இவ்வெ ள்ளையன்‌ யாவனோ, என்று அஇசயித்தனர்‌. அப்பொ முது ஆண்டு உள்ளார்‌, இவனே பயாபதி அரசன்‌ குமா ருள்‌ மூத்தவனாகெய விஜயராஜன்‌ என்று உரைக்கக்‌. கேட்டு, மனமடங்காக்‌ கோபம்கொண்டு, அந்நால்வரும்‌ கனகூத்திரனும்‌ ஒருங்கு சேர்ந்து, தாம்‌ ஏறிய யானை க&ரச்‌ செலுத்தித்‌ தம்‌ படைகளோடு அவனை வளைந்து கொண்டு மிகவும்‌ குரூரமான யுத்தம்‌ செய்தனர்‌. அப்‌ பொழுது விதீஇயாதரர்களுக்கு விஜயராஜன்‌ தோற்‌ ழிர்தனன்‌ என்ற வதந்தி போர்க்கள முழுவதும்‌ எக்‌ காரணத்தினானோ பரவிற்று, அப்பொழுது கடற்றிரை மட விழுக்தாற்போலப்‌ பயாபதி அரசன்‌ படை மூழு வதும்‌ தோற்று ஓடிப்போயிற்று, அக்காலத்தில்‌, விஜய னுக்கு வாகனமாய்‌ ஒரு தெய்வத்தன்மையுள்ள கோளரி ஒன்றும்‌, இடி.பினும்‌ கொடியதாய்‌ மின்னும்‌ புதியதோர்‌ அலாயுதமும்‌, தெய்வகதியாய்‌ விஜயராஜனிடம்‌ வக சேர்ந்தன. விஜயன்‌, அச்டிங்கராஜன்மீது ஏறிக்கொ ண்டு வந்த ௮அலப்படையை வலக்கையிற்‌ றிரித்து வீசி யெழுர்தான்‌. அவன்‌ எறிய மடங்கல்‌, அண்டமுச௪ டுடைய ஒருதரம்‌ கர்ஜ்ஜித்தது. பசைவர்சேனை யுள்‌ ளார்‌ பலராம்‌ இவவோசையால்‌ மதிமயங்‌கச்‌ கட்குடியர்‌ போல்‌ அறிவிழந்து க&ீழேவிமுந்து மூாச்சித்தனர்‌. பகைவர்கள்‌ பலரும்‌ விஜயன்மீது பற்பலவிச படைக்‌ கலங்களை எவி யார்த்தனர்‌. அவன்‌ அப்படைசள்‌

சூளாமணி 117

யாவற்றையும்‌ அழித்து அவர்கள்‌ ஏறிய யானைகளையும்‌ அவர்கள்‌ விசாலமான மார்பங்களையும்‌ கைக்கலப்பை யால்‌ உழுது கொன்று தொலைத்தான்‌. விஜயன்‌ ஒருவ பகை நின்று வித்தியாதரசேனை முழுவதும்‌ கொன்று, பஜ்ஜிரகண்டன்‌, நீலகண்டன்‌, சகண்டன்‌ என்னும்‌ மூன்று வீரர்களையும்‌ வானுலகேற்றிய வல்லபத்தைக்‌ கண்டு கனகித்திரன்‌ தன்‌ வடி.வாளக்கொண்டு, விஜ யனை எ௫ர்த்துப்‌ போர்செய்தனன்‌. ௮வரிருவருக்கும்‌ நெடுநேரம்‌ போர்‌ கிகழ்ந்தது. கடைசியில்‌ விறயராஜ னது நாஞ்சில்‌ சனகூத்திரன்‌ மார்பிலும்‌ பாயந்தது. ௮வ னும்‌ மாய்ந்தான்‌. இவற்றையெல்லாம்‌ ஒன்‌ றியாய்‌ கின்று கண்ட இரத்தினசண்டன்‌, இம்மா நுடர்‌ செய்யும்‌ போ சன்று ஈன்று, என்று பெரிதும்‌ வியந்து ௮வரது போரை யம்‌ ஆண்மையையும்‌ ஒருங்கு தொல்த்துவிடத்‌ தீர்மா னித்து, மேருமலை யனைய ஒரு பெருவரையினை த்‌ தன்‌ கைகளாற்‌ பிடும்கெகொண்டு யாவரும்‌ அஞ்ச, வரித்த கச்சையும்‌ முரிந்த புருவழும்‌ வனைந்த தாடியையும்‌ உடையஞய்ப்‌ ரெளயகாலாக்கினி என்று யாவரும்‌ மதி க்கத்‌ தவிட்டன்‌ படைமேல்‌ எ இரத்துச்‌ சென்றனன்‌. இவனைக்கண்ட பலரும்‌ தடிப்போயினர்‌. அப்பொழுது அருக்க£ர்த்தி தன்‌ கையிலுள்ள வில்லை வனத்து வைர வாளி ஒன்றினை யேகி, அவன்‌ ஏந்திவந்த வரையினைத்‌ தகர்த்து, அவன்‌ உடலத்தையும்‌ சிழித்தெறிந்தனன்‌. எடுத்த கருவரையோடு மத்௫ொரு பெருவரையும்‌ புவி யில்‌ விழுந்து புரள்வதுபோலப்‌ போர்க்களத்தில்‌ விழு ந்து இரத்தினகண்டன்‌ மாய்ந்ததைக்கண்ட ஒற்றர்கள்‌ ஓடோடிச்சென்று வித்தியாத.[ர சைன்னிய முழுவதும்‌;

118 சூளாமணி

அவன்‌ தம்பிமாரும்‌, புதல்வனும்‌, விஜயன்‌ கைக்கலப்டை யாலும்‌ அருக்கன்‌ கைச்கணையாலும்‌ மாய்ந்தொழிந்த தன்மையினை அச்சுவகண்டனுக்கு எடுத்துக்‌ கூறினா கள்‌, இவற்றையெல்லாம்‌ கேட்ட அச்சுவகண்டன்‌ இடியேறுண்ட ௮ரவம்போலத்‌ தனிவருந்தி இனிச்சும்‌ மாவிருப்பதாற பயனின்று, என்று எண்ணி, இவ்வுஒ? ள்ள சராசரப்பொருள்களை ஒருங்கு வாரிச்சென்று பெரும்பு தக்கடலில்‌ இடவல்ல மாயாதேவியினை மனத்‌ தாற்‌ ஜொழுது தியானித்தனன்‌. அப்பொழுது சண்டவேகைப்‌ பெயரிய மாயாதே வதை அவன்‌ முன்‌ பிரத்பெக்மாகத்‌ தோன்றி யானி யற்றும்‌ பணியாதென வினவினள்‌. அச்சுவன்‌ அத்‌ தெய்வத்தினை நோக்க, அணங்கே ! ஈண்டு இப்புவியில்‌ என்னுடன்‌ எிர்த்து நிற்கும்‌ பகைவர்கள்‌ ஒருவரை யும்‌ விடாமலழித்துப்‌ பேருதவி செய்வாயாக, என வேண்டினன்‌. அன்னோன்‌ பணிக்‌கசைந்து புறப்பட்ட, சண்டவேகை கூற்றுவனை அழைத்து, சக்கிரேசுவரன்‌ ஆஜ்ஞையால்‌ இவ்வுலகத்திலுள்ள உயிர்கள்‌ முழுவதும்‌ இன்று சூரியன்‌ படுமுன்‌ என்‌ வாயினுட்பட்டு முடியினை யெய்தும்‌ ஆதலின்‌ நீயும்‌ உன்‌ தொழிலினைக்‌ குறை வின்றி ஈடாத்‌அவாயாக, என்று தன்‌ கூர்மைபொருந்திய வெள்ளெயிறிலக்ச ஈக்குக்‌ கூறி, ஊனை விரும்பிய பிசா சங்களும்‌, கூளிகளும்‌, இன்று யாம்‌ அனைவரும்‌ விலாப்‌ புடைக்க உண்டு ம௫ழ்வோம்‌, என்று துணங்கைக்‌ கூத்‌ தாடிக்சொண்டு பயங்கரமான சூலங்களைக்‌ கையேந்தித்‌ தன்னைச்‌ சூழ்ந்துவரப்‌ பயாப இ அரசன்‌ சேனையின்மீது | எதிர்த்துவந்தனள்‌.முட்டி தட்டும்‌ முழங்கால்களும்‌, பரு

சூளாமணி 119

த்த கணைச்கால்களும்‌, நீண்ட பாதங்களும்‌, ஒட்டியவயி அம்‌, வற்றிய உடலும்‌, நீண்ட ககமும்‌, நகத்தில்‌ ம்பிரும்‌, பிளந்த வாயும்‌, கழழற்சிக்காய்போலச்‌ சுழலும்‌ கண்களும்‌ உடையனவா௫ய கூளிச்சேனை உலசநடுல்க ஆர்ப்பரித்‌ தது, அப்பொழுது மல்கள்‌ யாவும்‌ மண்ணிலுருள ஆ பிரசண்டமாருதம்‌ வீசி யெழுந்தது. அதனுடன்‌ ஊழித்தியும்‌ கலந்தெரீந்தது. எல்லையற்ற கடல்கள்‌ பூமி மேலெழுந்து மலையென அ௮ல்களை வீசின. எழுந்த சண்டவாயு சராசரங்களைக்‌ களைந்து விச, ஊழித்தி ய வற்றை எரிக்கக்‌ கடல்‌ யாவற்றையும்‌ உண்டு மகழ்க்‌ தத. இவ்வகை மாயங்கள்‌ பலவற்றையும்‌ இயத்றி மேலோமங்‌9 எழுந்த சண்டவேகை, ஒரு பெரும்‌ கரிய வரை யொன்றைப்‌ பெயர்த்தெடுத்து உலகமடங்கக்‌ சவிழ்த்து மூடியது. அப்பொழுது யாண்டும்‌ இருளே பரந்தமையாற்‌ பயாபதி ௮ரசன்‌ சேனைகள்‌ போதத்‌ இடமின்மையானும்‌ கண்ணொளி இழர்தமையாலும்‌ ஒரு வசோடொருவர்‌ மூட்டிக்கொண்டு நிலைகுலைந்து அல பந்தன. அப்பொழுது திவிட்டகுமாரன்‌ இனது மைத னன்‌ அருக்க£ர்‌ததியை கோக்கி, இப்படிப்‌ பயங்கர மாயும்‌ பேராரவாரத்தோடும்‌ மாயம்‌ புரிந்து வருவது யாதென வினாவ, ௮வன்‌ கூறுவான்‌ :-- அச்சுவகண்டன்‌ ஏவலைமேற்கொண்டு சராசரப்‌ பொருள்கள்‌ யாவற்றையும்‌ ஒருல்குண்ணும்‌ சண்ட வேகை யென்னும்‌ மாயாதேவதை தன்‌ கூளிப்‌ படையோடு நம்மேல்‌ வருவதுபோலும்‌. இஃது அனைவரையும்‌ ஒருங்கே அழித்தாலன்றி வறிது செல்லாது. இதனைக்‌ தடுக்கும்‌ ஆற்றலினை யுடையார்‌

190 சூளாமணி

எவரும்‌ இல்லை, இதன்‌ அளவிறந்த ஆற்றலையும்‌ மாயையினையும்‌ யாவரும்‌ கணித்தறிய வல்லரலலர்‌, என்று கூறினான்‌. இதனைக்கேட்ட இளையகம்பி தன்‌ மைத்துனனை, கோக்கு நகைத்து, ஈன்று நன்று, ஒரு பேய்‌ ஈம்மேல்‌ ஆரவாரத்தோடு வருமாம்‌, அதற்கு சுத்தவிராரகள்‌ ௮ஞ்சுவாரரம்‌, அதற்கு நீரும்‌ அஞ்‌ னீசே, என்று கூறித்‌ கான்‌ முன்கொண்ட ஆகாயமும்‌ சிறிதென்௮ு யாவரு மஞ்சத்தக்கதோர்‌ விச்சுவ உரு வினை மேற்கொண்டு நின்றனன்‌. அப்பொழுது உற்‌ ௮ழி உதவும்‌ ஈற்றூழனே போல, அவன்‌ வலதுகை யில்‌ பாஞ்சசன்னிய மெனலும்‌ சங்கமும்‌ இடதுகை யிற்‌ சார்ங்க நாமவில்லும்‌ வரது சேர்த்தன. அப்பொ முது ௮வன்‌, சந்திரன்‌ ஒரு பால்விளங்க, இத்திரவில்‌ மற்றொரு பாற்றிகழ நீருண்ட கார்மேகம்‌ ஒன்று, மண்‌ மிசையினின்றும்‌ விண்மிசை யோக்கியதுபோல விளம்‌? னான்‌. அவன்‌ பாஞ்சசன்னியத்தை அட்டதஇிக்கும்‌ செவிடுபட வாய்வைத்‌தூதி, இடக்கையில்‌ சட்டார்த்த வில்லை வளைத்துக்‌ குணத்தொனி யெழுப்பி, எல்லாவுலக மும்‌ ௮திரத்‌ தன்‌ வாயினால்‌ உங்காரம்‌ செய்தான்‌, அப்‌ பொழுது யாவருமஞ்சவந்த ௮ச்சண்டவேகை தான்‌ கொண்ட கோலத்தை விடுத்துப்‌ பண்டையுருவோடு நின்று தன்‌ கூளிப்படையுடன்‌ பறந்தோடியமு, இவ விதமாகப்‌ பேறாருவோடு தன்‌ பேழ்வாய்‌ இறந்து யாவ சையுச்‌ தின்னவந்த அ௮ப்பேய்‌, இருந்தவிடக்‌ தெரியாமல்‌ ஒடி ப்போயிற்று,

- இல்கனம்‌ சண்டவேகை யோடியகைக்கண்ட புச்‌ சவகண்டன்‌ தன்‌ கையோடு கைபுடைதத, இப்பேயின்‌

சூளாமணி 191

ஆற்றல்‌ இவவளவோ க்ட்கற்கன்‌ நகைத்துத்‌ தன்‌ கண்களினின்று சோபப்பொறி சிதற இதம்மட்ித்துப்‌ பற்கறித்தத்‌ தன்‌ பாங்கிலுள்ளாரை கோக்கித்‌ தூங்கு கையினையும்‌ ஓங்கு கடையினையுமுடைய தனது ௮௬ வாவினைக்‌ கொண்டுவரப்‌ பணித்தனன்‌, அ௮வர்களங்‌ னாமே கொண்டுவா அவன்‌ அதன்மீது ஆசோசணித்து யுத்‌. தம்செய்யச்‌ சன்னத்தனாய்ப்‌ பற்பல தெய்வப்‌ படைக்‌ கலங்களையும்‌ கைக்கொண்டு போர்க்களம்‌ புக்கனன்‌. அவனைக்கண்ட தஇிவிட்டன்‌ சேனை முழுவதும்‌ அஞ்சி யோடிய௫. அப்பொழுது இ விட்டன்‌ தன்‌ சார்ங்க வில்லினை வசைத்து நாணினைப்‌ பூட்டினான்‌. ௮வ்வமயத்‌ இல்‌ வகந்த மூக்கும்‌ பொன்போ ற்ளெர்ந்த மேனியும்‌ செந்கிறச்‌ சிறகும்பெற்ற உவணராஜன்‌ ஆகாயப்பர ப்பு முழுதும்‌ ௮டைய மூடினாற்போலத்‌ தன்‌ இறகுகளை விரித்துச்‌ கசனமார்க்கமாய்‌ வந்து சேர்ந்தனன்‌. திவிட்‌ டன்‌ கருடபகவானை வலங்கொண்டு அவன்மேல்‌ ஏறிக்‌ ! கொண்டனன்‌. இவவற்புதத்தைக்‌ கண்ட பின்னும்‌ அச்சுவகண்டன்‌ சிறிதுமதியானாய்த்‌ திவிட்டனை கோக்க, ஓ, ஏழை மாநுடப்பதசே 7! நீயோ என்னுடன்‌ சமர்‌ செய்வது? யாளை யேற்றம்‌, குதிரை யேற்றம்‌ அறியாத குற்றத்தால்‌ எளிய பறவைமேல்‌ ஏறிக்கொண்டனை போலும்‌ ; உன்‌ உயிர்மேற்‌ பற்றுடையையாயின்‌, நீ செய்த பிழையனைத்தையும்‌ பொறுத்துக்கொள்ள எம்மை வேண்டிச்‌ சிறிதுபொழுதும்‌ தாழாமற்‌ பணிந்து போற்றுவாயாக, என்றனன்‌, இவ்வெற்றுரையைக்‌ கேட்ட திவிட்ட கம்பி சற்றே குறுநகைசெய்து, அடே மூட, நீவல்லையாயின்‌ சமர்புரிக, விண்பேச்சொழிக,

122 சூளாமணி

என்றனன்‌. அச்சுவகண்டன்‌ தன்‌ வில்லை வளைத்து நாணினைப்‌ பூட்டிச்‌ குணத்தொனி யெழுப்பி அம்புமாரி பொழித்தனன்‌. அப்பாண வருஷத்தினைக்‌ கருடராஜன்‌ தன்‌ இறகரால்‌ உதறிவிட, அவையாவும்‌ இடை பிடையே முறிந்து விழுந்தன. அச்சுவசண்டன்‌ ௮: னைக்கண்டு இளைய சம்பியின்மீது தேவதாஸ்திரங்களேம்‌' பிரயோகிக்க எண்ணி காகாஸ்திரத்தை முதலில்‌ ரயோ கத்தனன்‌, ௮க்கணை ஆயிரங்கோடி காகங்களாக ஆகாய முழுவதும்‌ பரந்து, ௮ழனஞ்சினை வாய்கள்தோறும்‌ கக்கிக்கொண்டு இவிட்டராஜன்மீது வந்த, இவிட்ட ராஜன்‌ தன்‌ வில்லை வளைத்துக்‌ காருடாஸ்திரத்தை யேவினான்‌. ௮து சென்றுவந்த காகாஸ்தரத்தை தனது அண்டத்தால்‌ இருதுண்டங்கண்டன. அ௮ச்சுவகண்டன்‌ மீளவும்‌ உலகமுழுவதும்‌ ஒருங்கழிக்கும்‌ ஊழித்திய னைய அக்கிநேயாஸ்இரத்தினை யேவினான்‌. திவிட்டன்‌ ௮ தனையடக்க வாருணாஸ்தஇரத்தினை வித்துப்‌ புன்னகை செய்து வாளாவிருந்தனன்‌. இங்‌எனம்‌ ௮ச்சுவகண்டன்‌ விடுக்கும்‌ பற்பல ௮ஸ்திரங்களுக்கும்‌ மாரூன அ௮ஸ்திரல்‌ களைத்‌ திவிட்ட நம்பி தொடுத்துத்‌ தடுத்தான்‌. அச்சுவசண்டன்‌ இறுதியில்‌ யாவரையும்‌ மயககக்‌ கொல்லும்‌ மோசனாஸ்‌இரத்தை மந்திரபூர்வமாக மன தீதாற்மொழுது திவிட்டன்மேற்‌ செலுத்‌ தியபொழுது உலகமெல்லாம்‌ உறங்‌கற்று, இவிட்டன்‌ ஏறிய ௧௬ டலும்‌ சிறிது மயங்னென்‌. இதனை யுணர்ந்த இமய ஈம்பி உடனே ஞானாஸ்‌இிரத்தைப்‌ பிரயோகம்‌ செய்‌ தனன்‌. மோகனப்படை தொலைந்தது ; உலகமுழு வதும்‌ தூயில்‌ விட்டெழுந்தனர்‌ யாவரும்‌ . இவிட்‌

சூளாமணி 123

டனைக்‌ கொண்டாடினார்கள்‌. தேவர்கள்‌ பூமழை பொ ழிந்தார்கள்‌, -இவற்றையெல்லாங்‌ கண்ட “அச்சுவ கண்டன்‌ பெருஞ்சீற்றங்கொண்டு நாம்‌ விடுத்த தெய்‌ வப்‌ படைகளனைத்தையும்‌ இவன்‌ பயனிலவாய்ச்‌ செய்த னன்‌. இனி இவனைக்‌ கொல்லுவற்கு இதுவே வழி "யன்று தன்‌ கையிலுள்ள ஆஜ்ஞாசக்கரத்தை மனத்‌ தாற்றொழுது வந்தித்து வாயார வபிமந்திரித்துப்‌ பகை: வனை வெல்கவென்று அஜ்ஞாபித்துத்‌ திவிட்டனை கோக்க, காக்கவல்லையேத்‌ காத்துக்‌ கொள்ளுதியென்று திரித்து விடுத்தான்‌. அ௮ச்சக்கரப்படை தன்‌ பல்லா யிர வாயினின்றும்‌ அனற்பொழிகளைக்‌ கக்கொண்டு படபடாத்காரத்துடன்‌ திவிட்டன்மேல்‌ வந்தது, அதன்‌ அக்கினிச்‌ சுவாலையால்‌ மறைப்புண்ட தஇிவிட்ட . ராஜனை யெவரும்‌ சண்டிலராய்த்‌ திகைத்தனர்‌, தேவர்‌ களும்‌, மனமயங்கிப்‌ பரிதபித்தனர்‌, சென்ற ஆழிப்‌ படையோ இளைய ஈம்பியின்‌ எ.இரில்‌ வந்து ௮வன்‌ அடி களிற்‌ பணிந்து எழுந்து அவனை மும்முறை வலஞ்‌ செய்து ௮வன்‌ வலப்பக்கத்தில்‌ வக்து நின்றது. திவிட்ட ராஜன்‌ அப்படையினை வலக்கையான்‌ வாங்‌$த்‌ தரித்து அச்சுவசண்டன்மீது ஏவினான்‌. அச்சக்கிரம்‌ ௮ச்சுவ கண்டனது மார்பினைப்‌ பிளந்து சிரத்தனை அறுத்து அவனேறிய அரளவாவினையும்‌ கொன்று வீழ்த்தியது. மலைச்சிகரத்திலிருந்து மேகம்‌ புுளுமாபோல்‌ ௮ச்சுவ கண்டன்‌ நிலமீது புரண்டான்‌. சன்மார்க்கத்தினில்‌ தவரு,த நீதிமா னொருவலுக்கு ௮றிவிலியொருவன்‌ செய்த தீமை அர்கல்லோனை ஒன்றும்‌ செய்யாது தீக்‌ இயற்றியவனையே கெடுப்பதுபோல அச்‌ வகண்டன்‌'

194 சூளாமணி

விடுத, த ஆழி ௮வனையே தடிந்தது. இதனைக்கண்டோர்‌ பலரும்‌ அவ்வச்சுவகண்டனது பெருமையையும்‌ ஆற்‌ லையும்‌ நெடுநாளாக அறிந்துள்ளா ராதலின்‌, யாக்கை நில்யாமை, செல்வரிலையாமை, ஆற்றல்‌ நிலையாமை, வனப்பு நிலையாமை முதலியவற்றைப்‌ பேசி, எல்லாம்‌ ஊழ்வினையின்படியே நடக்கும்‌ என்று தீர்மானித்‌: தார்கள்‌. ஊழிற்‌ பெருவலி யாவுள மற்றொன்று சூழினுந்தான்‌ முந்துறும்‌ *:

என்று பெசியார்‌ கூறியதற்கு இவ்வச்சவகண்டனே திருட்டாக்தமாக விளங்கினான்‌, என்று யாவரும்‌ அ௮னுகாபப்‌ பட்டனர்‌, அத்தருணத்தில்‌ அவனது மனைவியாகிய கனக9த்திரை தன்‌ : தோழியசோடு ஆண்டுவக்து போர்க்களத்திலே தன்‌ கணவன்‌ உயிர்‌ நீத்து வறுகிலத்தில்‌ விமுந்துகடப்பதைக்‌ கண்டு கையதறுப்‌ பலவாறு புலம்பிக்‌ கண்ணீர்‌ வெள்ளத்துண்‌ மூழ்கி அவனது உடலத்தின்மீது விழ்ர்து தன்‌ உயிரை யும்‌ நீத்தனள்‌. ஏனைய காதன்மகளிர்‌ பலரும்‌ ௮ம்பு பட்ட மயில்போல நிலத்தில்‌ விழ்ந்து புரண்டு பலவா ரூய்‌ அச்சவகண்டன்‌ பெருமையை எடுத்துப்‌ பிரலா பிக்கலாயினார்‌. பின்னர்‌ அவர்கள்‌ ஒருவாறு தேறி மஞ்சுதோயும்‌ மணிவரையை எஞ்சலில்‌ காலம்‌ அர சாண்ட ௮ச்சுவகண்டனையும்‌ அ௮ஞ்சுதலில்லா கெஞ்சின ராகிய அவன்‌ சகோதரர்களையும்‌ கனகித்திரனாதிய புதல்வர்களையும்‌ மற்றும்‌ பல வேச்தர்களையும்‌ ௮னலி லிட்டு திக்கடனாற்றிய பின்னர்‌ யாவரும்‌ தமது விஞ்சை

யர்‌ ஊரையடைதந்து மங்கலகாண்க ஸின்றிக்‌ கைம்மை

சூளாமணி 195:

விரதத்தை மேற்கொண்டவராய்க்‌ கடவுளை ” நோக்க கோன்பு இயற்றுவாராயினார்‌, ஈதிங்ஙனமாக ரநெருப்‌ புமிமும்‌ ஆழியைப்பெற்ற திவிட்ட குமாரன்மீது ௮ம ரார்கள்‌ மலர்மழை பொழிந்து வாழ்த்தினர்‌, பஞ்ச ஸந்துபிகளும்‌ முழங்கின. அப்பொழு த, தீவிட்டன்‌ ௮ச்சுவசகண்டன்‌ விடுத்த தேவதாஸ்இரங்கள்‌ எவற்றை யும்‌ இதைத்து ௮வன்‌ ஏவிய சக்கிரப்படைபினைக்‌ கைக்‌ கொண்ட இவ்வற்புதத்தினைக்‌ கண்டு யாவரும்‌ கொண்‌ டாடுங்கள, என்று அசாயவாணி அனைவருங்‌ கேட்க மொழிக்தது. இறவாதுநின்ற விஞ்சையர்‌ பலரும்‌ இவி ட்ட ஈம்பியைப்‌ பணிந்து ௮வன்‌ அருள்பெற்று வித்த யாதர உலகனையடைந்து அவன்‌ வழிபினின்று வாழக்‌ தனர்‌. இவிட்டராஜன்‌ தானேறிய கலுழனை விட்டிழி ந்து ௮ரசுவாவொன்றன்‌ மேலேறிப்‌ பற்பல மன்னரும்‌ தன்னைச்‌ சூழ்ந்து போற்றிவணங்கப்‌ பாசறையை யடைந்து மூத்தரம்பி விஜரயனோடும்‌ சென்று பயாபதி யின்‌ பாதங்களிற்‌ பணிக்தனன்‌. பயாபதி மன்னன்‌ வந்த ௮ரசர்‌ பலரையும்‌ நோக்கி, அரசர்காள்‌ / இக்கும ரர்களைப்‌ பெற்றதால்‌ எவரும்‌ பெறுதற்கரிய பாக்யெ மடைந்தேன்‌. இஃது யான்‌ முற்பிறப்பிற்‌ செய்த மாத. வத்தின்‌ பலனாம்‌. ஆதலின்‌ உங்கள்‌ முன்னிலையில்‌ இவ்விருவருக்கும்‌ அரசுரிமைக்குரிய மணிமகுடம்‌ களைச்‌ சூட்டி என்‌ கண்ணாரக்‌ காணவேண்டு மென்பதே எனது பெருவிருப்பு, நீவிர்‌ யாவரும்‌ இங்கிருந்து மகு டாபிலேகத்துக்கு வேண்டிய நன்முயற்சிகளைச்‌ செய்து என்னைக்‌ கெளரவப்படுத்துமாறு கேட்டுக்கொள்ளூன்‌ றேன்‌, என்று மிக்க அன்புடன்‌ பேசிஞன்‌, சடிய சன்‌

196 சூளாமணி

க்சி

முதலாயினோரும்‌ மற்றுமுள்ள மன்னர்‌, மண்டலீகர்‌, பட்டவாத்தனர்‌, மகுடவர்த்தனர்‌ ஆதியோரும்‌ பெரி அம்‌ மனமுவந்து பட்டாபிஷேகத்துக்கு வேண்டிய முய ற்சி எடுத்துக்கொண்டு இக்‌ ஈல்விஷயத்தை நகர மாந்தர்கள்‌ இனிதறிய முரசறைவித்தனர்‌, பின்னர்‌ கிலவுலக மன்னர்கள்‌ கங்கை, ஹிர்து, யமுனை, தருமதை, கோதாவரி, கிருஷ்ணை, காவேரி ஆதிய புண்ணிய தீர்த்‌ தங்களின்‌ நீரை சுவர்ண கலசங்களில்‌ முகந்து வந்து மங்கல வாத்தியங்கள்‌ கோஷிக்க, ௮ந்தண ரிருடிகள்‌ ஆதியோர்‌ ஆசிகூற இரு மைந்தரையும்‌ திருமஞ்சன மாட்டினார்கள்‌- வித்தியாதரர்கள்‌ தமது மலைச்கெரங்களி ஓுள்ள புனித நீரினை ௮ரகன கலசங்களிற்‌ பெய்து வந்து மங்கலவாழ்த்து முழங்க அபிடேகம்‌ செய்தனர்‌. தேவர்கள்‌ திருப்பாற்‌ கடலினின்றும்‌ அமுதத்தினைப்‌ பெருங்கடங்களிற்‌ பெய்து வந்து இருவருக்கும்‌ பெருக்க முறஆட்டிஞர்கள, பின்னர்‌ இலக்குமி வந்தடைதற்குரிய திருவுருவினானும்‌, எழிலினாலும்‌, செவ்வியானும்‌ திவி ட்ட நம்பியை உலக பாலனஞ்செய்யும்‌ சக்கரவர்த்தி யாகத்‌ தக்கவனென்று தீர்மானித்து அவனுக்குப்‌ பகல்‌ கான்று எழுதரும்‌ பல்கதிர்ப்‌ பரிதியினும்‌ ஒளிமிக்கோ ங்ய இரத்தின கிரீடத்தை ௮வன்‌ தலையின்மேற்‌ சூட்‌ ஓனர்‌. யாவரும்‌ வெலற்கரிய: ௮ச்சுவகண்டனை மாய்‌ தீது ௮வனாழியைத்‌ தன்‌ கையேழ்றவனாதலின்‌ இவனே வாசுதேவன்‌ என்று பலரும்‌ புகழ்ந்துப்‌ போற்றிக்‌ கொ ண்டாடினார்கள்‌. மூூத்தநம்பி விஜயகுமாரனை உருவி னானும்‌, படைக்கலத்தானும்‌ ஆற்றலினானும்‌ இவனே பலபத்திரன்‌ என்று சாற்றி அவனையும்‌ போற்றிக்‌ கொ

சூளாமணி 127

ண்டாடி முடி சூட்டினார்கள்‌. பெரியார்‌ பலரும்‌ இ௫ிகூற மடமங்கையர்‌ மங்கலவாழ்த்துப்பாட ஏனை யோரடிபோ ற்ற முரச முதலிய வாத்தியங்கள்‌ எண்டிசையும்‌ ௮ இர முழங்கத்‌ இவிட்டகம்பி மணிமுடி யணிந்து ஏகசக்கிரே 'சவரனாய்‌ அரியாசனத்தில்‌ வி.த்றிருக்கும்பொழு.து முன்‌ னமே வந்து சேர்ந்த சங்கு, சக்கரம்‌, விற்களோடு தண்‌ டும்‌ வாளும்‌ வந்து சோந்தன. அப்பொழுது இளய நம்பி தண்டு வாள்‌ பணில நேமிதனுவாகிய கெளமோ ௫, காந்தகம்‌, பாஞ்சசன்னியம்‌, சுதரிசனம்‌, .சாரல்கம்‌ என்னும்‌ பஞ்சாயுதங்களைத்‌ தரித்துக்‌ காக்கும்‌ கடவு ளாகிய கமலக்கண்ணனே என்று யாவரும்‌ தெளிய அற்‌ புதம்வாய்ந்த திப்பிய ஒளியுடன்‌ திகழ்ந்து விளங்கினான்‌. இவையேயன்றிச்‌ சங்கநிதி, பதுமநிதியாயெ ஈவநிதி களும்‌ சிந்தாமணி, கண்டன்‌ முதலிய தெய்வமணிக ளும்‌ அவனிடம்‌ வந்து சேர்க்தன. இவற்றையெல்‌ லாம்‌ பயாபதி ௮ரசன்‌ கண்டு கழிபெருமுவகை கொ ண்டு ஆனந்த பரவசனாபிருர்சனன்‌. இங்கனம்‌ பட்டா பிஷேகம்‌ நடந்து முடிந்தவுடன்‌ ஆஜியங்கடவுள்‌ விற்‌ நிருக்ச ஆலயம்‌ ஒன்றமைத்து, ஏனைய ஆயுதத்‌ தெய்‌ வக்களுக்கும்‌ கோயில்‌ சமைத்துக்‌ கருடபகவானுறைய மாளிகையும்‌ ஏற்படுத்தி, இவைகளுக்கு ஆறுகால பூஜை யுமியத்றி ௮ணிவிழாக்‌ கொண்டாடி வந்தனா. இங்கனம்‌ சிலராட்செல்ல ஒருகாள்‌ புராணங்களை முற்றக்கற்ற புலவர்கள்‌ இளையகம்பியை தநோக்ூப்‌ பண்டு தொட்டு இன்றளவும்‌ உலகாண்ட பார்த்திபர்‌ சரிதங்‌ கள்‌ கூறப்பட்ட புராணங்களுள்‌, தமது திவ்விய சரித மும்‌ கூறப்பட்டுள்ளது. தாங்கள்‌ பலபத்திரனேட கூடிச்‌

128 சூளாமணி

செகுத்தற்கரிய அச்சுவசகண்டனாதிய பகைவரைக்‌ கொ ன்று வென்று பஞ்சாயுத சருட ஸ்ரீதேவியாகய எழுவ கைப்பட்ட அருங்கலத்தையு:ம இரு நிதியையும்‌ பதி னாருயிரம்‌ நகரங்களையும்‌ வேந்தர்‌ கூட்டங்களையும்‌ பெறு, வீரென்றும்‌, ௮.தன்‌ பின்னர்க்‌ கோடிக்‌ குன்‌ றமென்னு£ மலையினைப்‌ பெயர்த்தேர்‌தவீர்களென்றும்‌. புராணங்கள்‌ கூறுகின்றன. எதிர்கால உணர்ச்டி உணர்ந்த முனிச்‌ சிரேட்டர்களால்‌ கூறப்பெற்ற இப்புராணங்கள்‌ பொய்‌ யாகமாட்டா. ஆதலின்‌ ஈண்டுக்‌ கூறியுள்ள பல ௪க்கிர வர்த்திகளுள்ளும்‌ நீவிரே இறந்தவராவிர்‌, என்று புகழ்‌ ந்து பேசினார்கள்‌. இதனைக்கேட்ட இவிட்டாம்பி புன்‌ னகைசெய்து, யேன்மீர்‌! புராணங்கள்‌ கூறுவன உண்மை யேயெனிலும்‌ இப்புவிபில்‌ அரசுசெய்த மன்னர்கள்‌ கடற்கரையிலுள்ள மணலிலும்‌ பலரே : யானும்‌ அவர்‌ களிலொருவன்‌ அல்லனோ ? எமக்கு முன்வந்த எவரும்‌ துஞ்சினாரென்‌ நெடுத்துத்‌ தாற்றப்பட்டாரல்லால்‌ எஞ்‌ சினார்‌ இவ்வுலகத்திலரன்றே, இன்னுமிவ்வுலகம்‌ யார்‌ யாரைக்காண விருக்கன்றதோ, என்று அப்புலவர்க வின்‌ மனவெழுச்சி யடங்கக்‌ கூறி, தானேறிய இம்மா சனத்தினின்றும்‌ இழிந்து, யாவரும்‌ தன்னைக்‌ சூழ்ந்து வ.ரஃ கோடிமாசிலை யென்னும்‌ பெயரிய பெரிய மலையரு கில்‌ வந்து வாகுவலையங்களணிக்த இரண்டு கரங்களை யும்‌ நிலத்திலூன்றி அம்மலயினைப்‌ பெயர்த்தெடுத்துக்‌ குடையெனக்‌ கையிஓேந்தி கின்றனன்‌. இதனைக்கண்ட பலரும்‌ இவன்‌ இறைவனே யென்று வாழ்த்தி ௮கம3 ற்ந்து வணங்கினார்கள்‌. அரசர்‌ பலரும்‌ இவனே வாசு தேவன்‌, இதத்குச்‌ சிறிதும்‌ 8யமின்று, என்று அவன்‌

சூளாமணி 129

பொன்னய்‌ கழலிணைவணங்கி யேத்தினர்‌. திகிட்டன்‌ அம்மலையை மீளவும்‌ பண்டுபோல நிற்க அமைத்து ஆண்டுத்‌ தன்‌ பரிசனங்கள்‌ கொணர்ந்த அரசவாரணதி திலேறிப்‌ பலரும்‌ போற்றிசெய்ய இன்னிசைத்‌ தூரிய முழங்கச்‌ சாமரை இரட்ட வலம்புரி குமுறப்‌ பெண்கள்‌ 'நீராஞ்சனம்‌ சுழுற்றத்‌ திருமகளின்‌ அம்சமாகிய சுயம்‌ பிரபைச்‌ செல்விமீயாடும்‌ போதனமாககரம்‌ புகுந்தான்‌. அந்நநரமாந்தர்‌ வெண்முக்கங்களால்‌ தமது மாளிசை களை ௮லங்கரித்துத்‌ தாமரைக்‌ கொட்டைபின்‌ .வடி.வின வாக வெண்மாளைப்‌ பாலிசைகள்‌ காட்டி. வெண்ணெழ்‌ கதிர்களால்‌ ௮ணியப்பட்ட பூரண கும்பங்களைத்‌ தூக்கி, வாழை, கரும்பு, கமுகு, முதலியன நிறுத்தி வாயில்‌ தோறும்‌ தோரணங்களமைத்து மலர்‌ மாலைகளை கால விட்டுச்‌ சந்தனம்‌ பனிநீர்‌ நறுஞ்சுண்ணம்‌ முதலியவற்‌ றைக்‌ கையேந்தி எழுலகமும்‌ மணநாற இறைவனை எதி ர்கொண்டமைத்தனர்‌. இவிட்டஈம்பி இவற்றையெல்‌ லாம்‌ சண்ணாரக்கண்டு மகிழ்ந்து ௮க்தகருட்செல்லு கையில்‌ மடமாதர்‌ பலர்‌ சலம்புகளொலிக்க எதிர்வந்து லணங்கி மன்னனையும்‌ ௮வன்‌ பன்னியையும்‌ பலவாறு புகழ்ர்து போற்றினர்‌, மைந்தர்கள்‌ மலர்களையும்‌, சுண்ணப்‌ பொடிகளையும்‌ கலந்துவிசிக்‌ களியாட்‌ டயாகந்‌ தனர்‌, இச்கிறப்புக்கள்‌ யாவற்றையும்‌ பார்த்த வண்‌ ணம்‌ திவிட்டஈம்பி தனது கோயிலை படைந்தனன்‌. பரி இயும்‌ மேற்றிசை யடைந்தான்‌. விஞ்சையரும்‌ ஏனைய மன்னவரும்‌ தத்தமக்கென்‌ றேற்பட்ட விடுதிகளிற்‌. சென்று வ௫த்தனர்‌. : இகாயஈம்பி பின்னர்ச்‌ சுயம்பிர பைக்குப்‌ பட்டத்துத்‌ தேவியென்று நாமம்‌ சூட்டும்‌ 9

180 சூளாமணி

மங்சலகாள்‌ நாளசையேயென்று ஈகரமெங்கும்‌ முரசறை வித்தான்‌, தோழியர்‌ சுயம்பிரபை நங்கைக்கு மங்கலக்‌ கரப்புப்பணி யணிகந்தனர்‌. சூரியோதயமான பிறகு அவளைப்‌ புனித ஈறநீரினால்‌ ௮பிடேகம்செய்து இன்னி யம்‌ பலவும்‌ முழங்சச்‌ சோடசோபசாரங்கஞடன்‌ பட்‌ -உத்துத்‌ தேவியென்று நரமமும்‌ புனைவித்தனர்‌. அதன்‌ பின்‌ திவிட்டஈம்பி தன்‌ மாமன்‌ சுவலனச௪டிக்கு வேண்‌ டும்‌ சிறப்பினைச்செய்து, நீவிர்‌ உத்தாதக்கணெ சேடிக ளிரண்டையும்‌ ஒருங்காளக்‌ கடவீர்‌, என்று ஆஜ்ஞா பித்து அனுப்பிவிட்டு மற்றுமுள்ளார்‌ பலரையும்‌ அவ்‌ வவர்‌ ஊர்களுக்கேக விடையளித்‌ தனுப்பினான்‌. இவி ட்டகம்பி தனது முன்னவன்‌ அருகாசனத்திருப்பப்‌ பஞ்சாபுதங்களுர்‌ தன்னைப்‌ புறம்காப்பக்‌ கருடன்‌ முத லியோர்‌ தன்‌ ஏவலினை எதிர்பார்த்து நிற்க, யாவ:நம்‌ போற்றிசைப்ப அரசுபுரிக்து, ௮ருகனடியை அனவரத மூமறவாது தனது பட்டத்துத்‌ சேவியோடு எல்லை யற்ற இன்பத்தை யனுபவித்து வாழ்ந்திருந்தனன்‌.

அத்தியாயம்‌ 8 வீஞ்சைய வேர்தருக்கு விடைகொடுத்‌ தனுப்பிய பின்‌ னர்ச்‌ சிந்தாமணி முதலிய எழுவகை இரத்தினங்களும்‌, சங்கநிதி முதலிய நிதிகளும்‌ வேண்டிய வேண்டியாவ்‌ குதிவப்‌ பதினாமுபிரம்‌ தேவதைகள்‌ பத்துத்‌ திக்கிலும்‌ காவல்புமிய மண்‌ ணுலகமன்னர்‌ பதினாமுயிரவர்‌ அவன்‌ பொன்னடிதாழ்ந்து போற்ற, நூற்றுப்பத்து வித்தியா தர அரசர்கள்‌ தன்னாணைக்‌ குட்பட்டொழமுகச்‌ சகல

சூளாமணி 191

சாம்பிராச்சியங்களோடு இவிட்டனும்‌ ஏக சக்ரேசுவர னாய்‌ அ௮ரசுபுரிந்து வந்தனன்‌. அளவற்ற பல பராக்கர மங்களையுடைய தஇவிட்டராஜனை, மயிலினைவென்ற சரய ௮ம்‌ அன்னமும்‌ காணுகடையும்‌ பண்ணைவென்ற மொழியும்‌ இப்பிய ஒளிதிகழும்‌ திருமேனியும்‌ உடைய ளாய சுயம்பிரபை நங்கை தன்வழிப்படுத்தி வென்றி கொண்டனன்‌. வித்தியாதர மங்கையாதலின்‌ தன்‌ விஞ்‌ சையின்‌ வல்லபத்தால்‌ ௮ன்னணம்‌ வென்றனள்போ அம்‌, இவ்விதம்‌ வாழுகாளில்‌, ஒருகாள்‌ சுயம்பிரபை தன்‌ பிதா சடியரசனுடைய நந்தன வனத்திலிருந்து ஈண்டுப்‌ போதனத்திற்‌ கொணர்ந்துவைத்த பாரிஜாத விருக்ஷம்‌ அரும்புதலைக்‌ சுண்டு, அப்‌ பாரிஜாதத்திற்குக்‌ காமவல்லிக்‌ கொடியினை மணம்புரிவித்துத்‌ திருவிழாச்‌ காணவேண்டுமென்னும்‌ வேட்சையினை உடையளாய்த்‌ தன்‌ உபிர்த்தோழி அமிர்‌ தமாப்பிரபையை ௮ழைத்து, நீ அரசன்‌ பாற்சென்று பாரிஜாகம்‌ அரும்பிய செய்க யை உரைத்து, யாமதற்குக்‌ காமவல்லியினைக்‌ கடிமண்‌ மியற்றும்‌ திருவிழாக்காண அவரை அழைத்துவருதி, என்று கூறி விடுத்தனள்‌. அவள்‌ வணக்கத்தோடும்‌ சென்று ஈம்பியை வாழ்த்தி, யோ / நீங்கள்‌ வித்தியாதர நந்தனவன$த்தினின்று அடியேங்கள்‌ பொருட்டு எண்‌ டுக்‌ கொணர்ந்த பாரிஜாதம்‌ அரும்பியது, அப்பாரிஜாத புத்திரார்க்குக்‌ காமவல்லி மந்சையை வதுவையாற்ற நமது அரசி எண்ணங்கொண்டுள்ளாள்‌. தாங்கள்‌ அத்‌ இருவிழாவினைக்‌ கண்டு களிகூரும்பொருட்டு இதனை விண்ணப்பஞ்செய்க, என்று எம்பெருமாட்டி. என்னை ஏவி யருளினாள்‌, என்று உரைத்தனள்‌. இவிட்டராஜன்‌

132 சூளாமணி

புன்னகைசெய்து, ௮ணங்கே 7 மிகவும்‌ ஈன்று, காமும்‌ மது நங்கைமகனை அங்குவந்து காண்போம்‌, என்று: . கூறி ௮வளை விடுத்தனன்‌. பாக்‌, அரசன்‌ வருவதாக ஒப்புக்கொண்டதை அரசிக்கு ௮றிவித்தனள்‌. இவிட்டன்‌, அவனது மனைவியின்‌ வேண்டுகோட்‌ இணங்கிப்‌ பாரிஜாதோதஸலங்காண மலர்ப்பொழிலுக்‌ கேக எழுந்தபொழுது, ௮வன்‌ விதாஷகனாயய ௮க்த ணப்பாங்க ஜனொருவன்‌ ௮வனை வந்தணைந்தனன்‌. ௮வன்‌ தனது காதிற்‌ குண்டலங்களும்‌ வளையமும்‌ ஒளிவீசக்‌ குடுமியில்‌ மலர்‌ மாலைகளை நிரம்பப்‌ புனைந்து இடுப்பில்‌ ஒருகையினை வைத்துக்கொண்டு மற்றொரு கையால்‌ அ௮ங்கவஸ்‌இரத்தைப்‌ பற்றிக்கொண்டு புன்னகைசாட்டி. அ சசனெதிரில்‌ நின்றனன்‌, அரசனது உள்ளமகிழ விகோதங்காட்டிக்‌ தன சரீரத்தினை வளைத்துக்கொ ண்டு, இனிய குரலெழுப்பிப்‌ பாடியும்‌, பாட்டிற்கேற்ப ஆடியும்‌, ௮வன்‌ நடனஞ்செய்தனன்‌. அ௮வ்விகோதக்‌ கூத்தி னிடையிடையே சமயோசிதமாகய வினேத வார்த்தைகளால்‌ ஈவநவமாய்‌ ௮சஇயாடினன்‌. இதனைக்‌ கண்ட ஈம்பி பெரும&ழ்‌ வடைந்து, நன்று நன்று, நின்ன வையிலாக்கூத்து என்று கூறி ஈகைத்தான்‌. அப்பொ முது குறுங்சைகளையும்‌ பெருவயிற்றினையு முடைய பார்ப்பனன்‌ தன்‌ வயிற்றைப்‌ பிசைந்துகொண்டு நிலத்‌ தில்‌ விழுந்து புழுதியிற்‌ புள்வானாபினான்‌. அவனை நோக்கித்‌ திவிட்டன்‌, 8யனே .! இவ்வயிற்றைப்‌ பற்றிக்‌ கொண்‌ டழுகன்‌ றனையே, உனக்கு யாது சம்பவித்தது, என்று அன்புடன்‌ வினாவினன்‌. அதற்கு ௮வன்‌, ௮] அளவற்ற மோதகங்களை யுண்ட வாதையினால்‌ என்‌

சூளாமணி 133 ப

வயிறு ஊஇ ஊஇ மோதுகின்றது, வயிற்றில்‌ மோதகம்‌ கள்‌ மூழ்கி மூழ்கி மிதக்கின்றமையால்‌ அவவலியினை ஆற்றகல்லேன்‌, என்று கூறினான்‌. மோதகம்‌ என்று இன்‌ னை, என்று அரசன்‌ கேட்க, அதற்கு, அரசி இன்று புரியும்‌ விழாவினில்‌ அளவற்த மோதகங்களைத்‌ தின்னப்‌ போகின்றேன்‌; அதனை நினைத்து என்‌ வயிறு முக்குளிக்‌ . தின்ற தென்றனன்‌. திவிட்டன்‌ புன்னசைசெய்‌அ, மறை யோய்‌/ வேதாத்திபயயனம்‌ செய்த வேதியருக்கே யன்றி ஏனையோருக்குமோதகம்‌ கொடுக்கமாட்டார்கள்‌, என்று கூற, அதற்கு விதூடகன்‌, மன்னவ / வேதியர்‌ பலரை யும்‌ வாதத்தில்‌ வெல்லும்‌ என்‌ வல்லபமம்‌ ஏனது ப பெருமையும்‌ மகாராணி ஈன்கறிவள்‌. எல்லா மோ தகமும்‌ எனக்கே கிட்டுமென்றனன்‌ அப்பொழுது . இவிட்டன்‌, அந்தண, நீ வேசமறியாயே, நீ எவ்வாறு வேதியரை வாதத்தில்‌ வெல்லுவை, என்று கேட்ப, அதற்கவன்‌, அந்தணர்‌ தங்கள்‌ வாயால்‌ வேதத்தை ஓதினால்‌ யானும்‌ அவர்களை என்‌ கைத்தண்டாலே மோதுவேன்‌, என்று பகர்ந்தனன்‌. அரசன்‌, நல்லது நீ வாதம்‌ புரியும்‌ வல்லமையை இணி நாம்‌ கண்‌?) ம௫ழ்‌ வகோமென்று கூறி, அவனையுமுடன்‌ கொண்டு சோலைக்‌ குச்‌ சென்றனன்‌. சோலையினிடத்து இனிய கணிகளை விதூடகவேதியன்‌ கண்டு ஆகா? இவற்றை வயிர உண்டு எனது உள்ளங்குளிரேனோ, ௮ரசே! இவற்றைக்‌ கண்களினால்‌ கண்டதிலேயே எனது அசைகீருமா ? என்று பழமரத்தடிகள்தோறு நின்று நின்று இனிய கனிகளைக்‌ காண்டொறும்‌ அவற்றைக்‌ கையெடுத்துக்‌ கும்பிட்டும்‌ வாயிலளவற்ற நீர்‌ ஊறுவதனால்‌ அக்கனி

194 சூளாமணி

களைக்‌ கையினாலள்ளி வாயிலிடுவான்‌ போலப்‌ பாவனை: செய்‌ அகொண்டும்‌ அரசன்‌ பின்னால்‌ ஓடோடி, நடந்து வந்தனன்‌. அவன்‌, அரசனை நோக்கு, தலைவ! தங்களு க்கு வியாதி ஏதேனுமுளதோ, இனிய பழங்கள்‌ தங்கள்‌ வாயக்குக்கைக்குமோ, இரண்டொன்றினை உண்டு பார்க்‌ கலாகாதா, வேண்டுமாயின்‌ நான்‌ நல்ல கனிகளாகப்‌ பறித்து முன்னாடியே ருயார்த்துப்‌ பரீக்ைசெய்து உயார்தவைகளைத்‌ தங்களுக்குச்‌ சமர்ப்பிக்கிறேன்‌, தயவு செய்து அனுமதி யளிக்கவேண்டும்‌, என்று கெஞ்சிக்‌ கேட்டனன்‌. இறையவன்‌ அவனைப்‌ பார்த்து, மறைய வனே, இவற்றிலுமுயர்ந்த கல்ல கல்ல கனிகள்‌ அள வின்று முன்னாடியிருக்கன்‌றன. மெல்ல மெல்லப்‌ போ வோம்வா வென்று கூற, அவனும்‌ பெரிதும்‌ ௮கமூழ்‌ ந்து அடிக்கொண்டும்‌, பாடிக்கொண்டும்‌ ௮ரசனுடன்‌ சென்றனன்‌. அச்சோலையிலுள்ள மலர்களினின்றும்‌ மதுத்துளி பிலிற்றதலால்‌ ௮வ்வந்தணன்‌, உயையோ 'அரசே ! பெருமழை பொழிகன்‌ றதே, இருவரும்‌ குடை எடுத்து வர்இிலமேயென்று கூறினான்‌. மாங்கனிகள்‌ தோறும்‌ வண்டினம்‌ மொய்ப்பதைக்‌ கண்டு, அடடா ! இனிய பழங்கள்‌ அனியாயமாய்‌ செட்டுவிடுகின்ற தென்று கதறுவான்‌. பொழிலில்‌ ஒருபுறத்தில்‌ காய்‌ களும்‌ கனிகளும்‌ கடிப்புண்டும்‌ வெடிப்புண்டும்‌ மரத்‌ தடிகளிற்‌ சந்தி இருப்பனவைகளைக்‌ கண்டு, அவ்‌ வந்தணன்‌ உள்ளம்பதைத்து, கைகளை உதறிக்கொ ண்டு, சூரியனும்‌ உட்புகுகற கஞ்சன்ற இச்சோலை யினுள்ளே காலெடுத்துவைக்கக்‌ கள்வருக்கு எங னம்‌ மனந்துண்ர்ததோ வென்று மிகுந்த கோபத்‌

சூளாமணி 125

துடன்‌ அரசனை நோக்கி, காவல 7' தினது காவல்‌ நன்று ஈன்று, உனது கோட்டை கொத்தளங்களில்‌ ! பலவீரர்‌ வாளாயுதங்களைக்‌ கையகத்தேர்தி' வாளா தரி தருகின்றனசே. அங்குகின்‌.று எதனைக்‌ காக்கின்ற னரோ 9 இனிய கனிகள்கிறைந்த இச்காவகத்துச்‌ காவல்‌ வேண்டா மென்று கருதனையோ ; அன்றி, வைத்த காவ லாளிகளே இவ்வடாதசெயல்‌ செய்தனரோ வென்று வாய்குளறி மெய்க்ஈடுங்‌5ப்‌ பேசினான்‌. பின்னர்ச்‌ தில மரங்சளின்‌ இளைகளில்‌ உரத்தகைகளும்‌ கால்களும்‌, நீண்ட வால்கஷமுடையனவாய்ச்‌ செம்முகமர்‌ திகளும்‌ கருமுகக்‌ கடுவன்களும்‌ அணிவகுத்து விற்றிருப்பன வற்றைக்கண்டு மன்னவன்‌ பாதத்திற்பணிந்து எழுந்து நின்று கைகளாற்‌ காட்டி மெல்லிய குரலுடன்‌, வீயை யோ / இதோ கள்வர்‌ பலரும்‌ மரத்தின்‌ மேலேறியிருக்‌ இன்றனரே, என்று சமிஜ்ஞைபண்ணினன்‌. அரசன்‌ அவனை கோக்க, அந்தண / ஆண்டுள்ள கள்வர்‌ பல ராதலின்‌ அவர்களை யாம்‌ ஒன்றும்‌ செய்தல்‌ ஒண்‌ ணாது. யாம்‌ இவ்விடத்தினின்று விரைந்து நீங்கிச்‌ செல்லுதலே தச்கதென்றுகூற, அவ்வேதியன்‌ தனது பெரிய வயிறுகுலுங்கச்‌ திறிய கைகளை ஆட்டிக்கொண்டு பேருயிரப்புடன உடல்‌ படபடக்க ஓடுவாளாயினான்‌. செல்லும்‌ வழியிற்‌ றழைந்து தாழ்ந்த தமாலச்சோல்‌ யினைக்கண்டு ஐயா ! இவ்விருளிலுட்‌ சென்றால்‌ ஈமக்குச்‌ கண்‌ தெரியுமோ, என்று கவலுற அதற்கு மன்னவன்‌ இது தமமன்று தமாலமே, என்றுகூற அவன்‌ மனத்‌ தைச்‌ றிது தேற்றிக்கொண்டு சென்றனன்‌. அப்‌ பொழுது ௮வன்‌ இடீென்று எதையோ கண்டு மருண்‌

136 சூளா மணி

டவன்போல்‌ விம்மி விம்மி அழத்தொடங்கினான்‌. ஏன்‌ அழுூன்ளாய்‌, என்று ௮ரசன்‌ கேட்க, மே! இதோ தெரியும்‌ இந்த மகிழமரம்‌ இருப்புக்கவசம்‌ தரித்து நம்‌ முடன்‌ போர்க்கு வந்துவிட்டதே. ஆராமமும்‌ போராட முடியுமா, என்று வாய்‌ குழறினான்‌. ௮தற்கு மன்னன்‌, ஏ மூட | சிறிதும்‌ கவலற்க, இந்த மகழமரத்தின்‌ வயவு நோய்கெட நமது மகளிர்கள்‌ தமது பவள வாயிலுள்ள அஞ்சுவை ஈகறவத்தை அதன்மீது சொப்பளித்ததனால்‌ அந்த ஈறவின்‌ நாற்றமே அம்மரமுழுவதும்‌ கமழ்கின்‌ றது. அதனால்‌ அம்மரமுழுவதும்‌ சுரும்பினங்கள்‌ நெருங்க மொய்த்துக்‌ கடக்கின்றன. கவசமென்று மருளற்க, என்று அவன்‌ உள்ளத்தைத்‌ தேற்றினான்‌. அந்தணன்‌, மற்றொரு புறநோக்கி, 8ீய! ஈதோ ஓர்‌ அற்புதங்கண்டிரோ. அ௮சோகமரம்‌ தன்‌ கிகாகளில்‌ இளந்தளிர்விடுவதேயன்றிக்‌ காய்ந்த அடியிலும்‌ வெ ந்தகளிர்‌ பூப்பதுண்டோ ? ஈதென்னவிந்தை யென்று கூறித்‌ தன்‌ விலாவிறச்‌ சரித்தனன்‌. அரசன்‌ அவ? நோக்க, ஏ.! அறிவிலி, இவ்வசோ௫னடியிலே தோன்று வத இளந்தளிரன்று, இதன்‌ வயவுகோய்‌ கெட மாதர்‌ கள்‌ வைத்த அ௮லத்தகச்‌£றடிச்‌ சுவடேயாம்‌, ஏன்று கூறி னன்‌. அதனைக்‌ கேட்டலுமவன்‌, நினது தேவியார்‌ சீறடி நின.து சென்னியிற்‌ சேர்த்திய அளவில்‌ முகமலர்‌ இன்ற நின்னைக்காட்டி லும்‌, அவருடைய சீறடி. தன்னடி. பிற்பட்ட ஞான்றே தளிர்க்கும்‌ ௮வ்வசோகம்‌ பெருமை புடையதன்றோ? இச்செய லையின்செயல்‌ கின்செயலை வென்றஅ௫. தோல்வி நின்னதேயென்று கூறினான்‌. அரசன்‌ தன்‌ கையிலுள்ள புஷ்பமொன்றினால்‌ அடித்‌

சூளாமணி 137

தான்‌, உடனே அந்தணன்‌ கோபங்கொண்டீவனாய்‌ நீ ௮ரசனானால்‌ என்னை அடிக்கலாமோ, எந்த நீதியாற்‌ றண்டித்தனை ? ௮சோகனை உதைத்த யாரோ ஒருத்தி யின்‌ செயலினை மறைந்து கின்றுசண்டு அவ்விவரச்தை யும்‌ எனக்குக்‌ கூறின நினது செயலினை நினது ௮7 திக்குத்‌ தெரிவித்து நின்னைத்‌ தண்டிக்கன்றேன்‌, என்று நகையாடிப்‌ பேசனன்‌. அரசன்‌ தன்‌ இரண்டு கை களாலும்‌ ௮வன்‌ கரங்களைப்‌ பற்றிக்கொண்டு இனி யவனை இங்கனமடிப்பதில்லை யென்றுகூறி ராணியினி டம்‌ கலகஞ்‌ செய்யாதிருக்க வேண்டினன்‌. இவ்வித மாகப்‌ பேசிக்கொண்டே சென்று திவிட்டராஜன்‌ ஆண்‌ டுள்ள படிகமேடை யொன்றின்மீது ஏறி உட்கார்ந்த னன்‌. அ௮ருனின்ற அந்தணன்‌ அச்சலா தலத்தினை கோக்னெவண்ணம்‌ நின்று, உடனே தன்‌ கைகளை நெறி .தீதுக்கொண்டு வெருவிய மனத்தனாய்க்‌ கண்கள்‌ புரள உடல்கடுக்கப்‌ பெரிதும்‌ வியர்த்து, ஓவென வாய்விட்‌ டுக்‌ குழறி ஓடினன்‌. ௮.ரசன்‌, ௮வனை அழைத்து ஏன்‌ அஞ்சுகின்றனை, யாதுகண்டனை, என்றுவினவ அவ ன ரசனை கோக்க, ஐயனே ! நீவிர்‌ ௮ர்த மணிச்சிலாத திலத்திலிருக்க வேண்டாம்‌ , அதனுள்‌ ஒருபூதம்‌ வாழ்‌ கின்றது. அங்கிருந்தால்‌ ஏதம்‌ விளையும்‌, ஈம்மிருவரை யும்‌ அதுசேர விழுங்கிவிடும்‌. யாதும்‌ தி.துவிளையுமுன்‌ போதுவோம்‌, போதுவோம்‌, எழுக, எமுக, என்று கத ஜினன்‌. அரசன்‌ அதன்‌ உருவம்‌ எப்படியுள்ளது என்று கேட்க அவன்‌ கூறுவானாயினன்‌. அரசே! என்ன வென்று சொல்லுவேன்‌ $ அதன்‌ பயங்கரமான உரு வத்தை நினைத்தாலும்‌ என்‌ மனம்‌ நடுங்குகின்றது.

128 சூளா மணி

ஒளிவிடும்‌ பொ ற்குண்டலங்களை யும்‌, வளையங்களையு மணி ந்த காதுகள்‌ இருபுறமும்‌ தொங்கிஅசைய, அதனது பெரியகண்கள்‌ காண்போரை அச்சுறுத்துவனபோல்‌ நாலாபக்கமும்‌ இடைவிடாமற்‌ சுழலுன்றன. குறு இய கைகளையும்‌ தாழிபோல்‌ நீண்டுசரிந்து தொங்கும்‌ வயிற்றினையும்‌ பார்க்கப்‌ பார்க்க எனக்குப்‌ பயங்கர மாயிருக்கின்றது. அதனது பெருவயித்றில்‌ நம்மைப்‌ போலப்‌ பத்துமனிதர்‌ குடியிருக்கலாமே, உடனே அவ்விடம்‌ விட்டெழுங்கள்‌, என்று பரிதபித்துக்‌ கூறி னன்‌. திவிட்டஈம்பி அவனைகோக்கி, அடே பெருமூட. * அது நின்னுடைய கிழல்‌ என்பதை அுறிகிலையோ, சந்‌ திரகாந்தச்‌ சிலாதலத்துற்‌ ஜோன்றும்‌ நினது பிரதிபிம்‌ பத்தினைக்கண்டு நீயே அஞ்சுகன்‌றனையே, என்றுகூறி நகைத்தனன்‌. உடனே வேதியன்‌ நம்பியைதோக்கஇ ஐயனே, நீவிர்‌ கூறுவது சிறிதும்‌ பொருத்தமற்றது, என்னுடைய வயிறு இவ்வளவு பெரிது இருக்குமா. என்வயிற்றின்‌ பரிமாணம்‌ எனக்கே தெரியாதா, மேலும்‌ ராமேச்சுவரஞ்‌ செல்லினும்‌ சனிீச்சுவரம்‌ விடாதென்று கூறுவதுபோல்‌ யான்‌ யாண்டேகினும்‌ என்‌ நிழல்‌ என்னைவிட்டுத்‌ தொலையுமா? அது கல்லுக்‌ குள்‌ எங்கனம்‌ புகுந்துகொண்டிருக்கும்‌, என்று கரை நீத அமுவானாயினான்‌. திவிட்டன்‌ அவனைப்‌ பார்த்து, அடே பேதாய்‌ 7 நீ செய்யும்‌ தொழில்கள்‌ யாவற்றை யும்‌ உன்னுடைய கிழலுஞ்செய்வதைப்‌ பார்த்து ௮ஃ தங்கனமாதலை யறிக, என்று: கூறினன்‌. உடனே விதூடசன்‌ தன்‌ கைகால்களை யசைத்துக்கொண்டு அச்‌ சிலாதலத்தி னெதிரே நின்று கூத்தாடினன்‌. அவ்விதமே

சூளாமண 190

அவனது நிழ லும்‌ ௮சைவதைச்கண்டு ஒருவா. தெளி ந்தனனாயினும்‌ அப்பூதம்‌ தன்னைப்போல்‌ ஈடித்துச்‌ கோ ரணி காட்டுகன்றதோ என்ற யம்‌ அவன்‌ மனத்தில்‌ ஒருபுறமிருந்தது. என்றாலும்‌ ௮ரசன்‌ தன்னுடைய நிழலே யென்று கூறியதனால்‌ ஒருவிதர்தேறி அ௮ச்சிலா தல்த்தின்‌ தரத்தில்‌ ஒருபுறமட்கார்ந்தனன்‌. இப்படி. இருவரும்‌ இருக்கும்‌ சமயத்தில்‌ சுயம்பிரபை தனது தோழியர்‌ புடைசூழ அ௮ச்சோலையை யடைந்து ௮ரசன' ியாமல்‌, தான்‌ ௮வனோடு விளையாட விரும்பித்‌ கன விஞ்சையின்‌ வல்லபத்தால்‌ தன்‌ உருவத்தைப்‌ பிதர்க்‌ குப்‌ புலப்படாவண்ணம்‌ மறைத்துத்‌ தன்‌ தலைவன்‌ ௮ருற்போய்‌ நின்றனள்‌. அப்பொழுது வி.தூடகன்‌ அரசனைநோக்கி, வேந்தே / ஈண்டுகிற்கும்‌ இவ்வசோக மரம்‌ தளிர்க்கும்‌ வண்ணம்‌ இதன்மீது தனது ௮லத்தக மூட்டிய பாதத்தினை வைத்த மாது யார்கொலோ, எவ்‌ வுலக ஈங்கையோ வென்௮வினாவ, அ௮வற்குத்‌ இவிட்ட நம்பி, விதாடக ! வெந்து செறிந்து திரண்ட விரல்களை யுடைய இவ்வடியினழனை கோக்குங்கால்‌ இஃது அர சனுக்குரிய விஞ்சைய மடநர்தையின்‌ மெல்லடி. யென்‌ பதற்கு ஐீயமேயில்லை. அவளையும்‌ நன்கறிவேன்‌, என்று கூறினன்‌. இதனை மறைந்து கேட்டுக்கொண்டிருந்த சுயம்பிரபை தன்னிலும்‌ வேருய்‌ ஓர்‌ விஞ்சையமட ந்தை அரயனுக்குரிபளோவென்று வெகுண்டு கண்‌ சிவ ந்து நூதல்‌ வியர்க்க அ௮ரசன்முன்‌ தனது சுயரூபத தோடு கின்றனள்‌. கோபத்தோடு இடீரென்று தோன்‌ மிய சுயம்பிரபையினைக்‌ கண்ட விதூடகன்‌ பயந்து சோலைக்குள்‌ ஐடிப்போயினான்‌. ௮வள்‌ கோபத்தைக்‌

336: சூளாமணி

கண்ட ஈம்பி ௮வளுக்‌ கின்மொழிகூறி உபசாரஞ்‌ செய்‌ தனன்‌. அவள்‌ சிறிதும்‌ சினம்‌ மாறாது ௮வனை நோக்க, “வந்த, செறிந்து, திரண்ட விரல்களோடு கூடின அடியின்‌ சுவட்டினால்‌ அறிந்துகொண்ட விஞ்சையன்‌ மடமகள்‌ எவளோ அவளோடு நீ விரையாடி ம௫ழ்க, யான்‌ என்‌ கன்னிமாடம்‌ புகுன்றேன்‌ '' என்றனள்‌. அவன்‌, *6அம்மகள்‌ நீயே ஆதலின்‌ என்னினின்று பிரிந்தேகுதல்‌ தக்கதன்று"" என்று அவளைக்‌ தேற்றுமாற்‌ ரூல்‌ மே.ற்றினான்‌. ' அவள்‌ கோபம்‌ சிறிதாறி, ஓடிய பரர்ப்பானைப்‌ பிடித்துவரத்‌ தன்‌ சேடியர்க்குக்‌ கட்டளை யிட்டனள. மாதர்கள்‌ சென்று அவனை வலிந்துபற்றி இழுத்து வக்தார்கள்‌. அவன்‌ மிக்க பேதமையுடைய வனாயக்‌ கண்கள்புரள காற்புறமும்‌ விழித்த ஒருபுற மொ.துங்க அஞ்சி அஞ்சி வருவதைக்கண்ட விஞ்சை யன்‌ மடமகள்‌ கெஞ்சகங்‌ குளிர்க்து புன்னகைசெய்து தன்‌ சேடியரை நோக்க, பார்ப்பானைப்‌ பூமாலைகளால்‌ கட்டி. இழுத்துவர ஏவினள்‌. அப்பொழுது அரசன்‌ பேசிய இனிய மொழிகளால்‌ கோபமுற்றிலு மாறிய அம்மங்கை, அப்பார்ப்பான்‌ ஏன்‌ ஓடினான்‌, யாது தவறு இழைததனன்‌, கூறுக என்று கேட்க அவ னும்‌, மாதாமணியே ! இம்மாதவன்‌ தீதொன்றும்‌ புரிந்‌ திலான்‌, சிறிதும்‌ ஏதமிலான்‌ என்று கூறினான்‌, அவ ஞும்‌ மனங்களித்து அவ்வேஇயனைக்‌ கட்டிய மாலைகளை அறுத்தெறிய அஜ்ஞாபித்‌ தனள்‌. குறிப்பறியும்‌ ௮ந்த ணன்‌ அரசியின்‌ முன்னர்‌ அவள்‌ மனமகிமுமாறு அற்‌ புதமான ஆடல்‌, பாடல்களோடு ஆகசியஞ்செய்யத்‌ தலைப்பட்டனன்‌. ௮ச்சேோலையின்கண்‌ இனிமைவீறிய

சூளாமணி 141

கனிகளின்மேலே தன்‌ மனமேறுவதையும்‌ வாப்‌, ஊறுவ தையும்‌ கையாற்‌ சைகைசெய்து கூறுவதோடு நில்லாது: வாயரலும்‌ இன்னிசை யெழுப்பிப்‌ பாரிவானாயினான்‌. : ஓடு மேமனம்‌ ஒடுமே கூடி மேதணி கோதையாய்‌ காடு சேர்கனி காண்டொறும்‌ ஒடு மேமன மோடு2ம.”! 6 ஊறு மேயெயி நூறுமே வீறு சேர்விரி கோதையாய்‌ 7 சேறு சேர்கனி சாண்டொறும்‌ ஊறு மேயெயி றூறுமே,? வேண்டு மேமனம்‌ வேண்டுமே பூண்ட பொன்னணி மார்பினாய்‌ ரீ நீண்ட மாங்கனி கேோ்தொறும்‌ வேண்டு மேமனம்‌ வேண்டுமே.!! என்று கைதீட்டிக்கொண்டு குஇத்துச்‌ குஇத்துப்‌ பாடி. ஞான்‌. இதைப்பார்த்துச்‌ சுயம்பிரபை அவன்‌ வேண்டி௰: கனிவசைகசளை ஏராளமாக வரவழைத்துத்‌ தந்து ௮வற்‌- றை அவன்‌ வயிறுரத்‌ இன்று மனங்களிக்ருமாறு செய்த. னள்‌, பின்னர்‌ ௮வள்‌ பாரிஜாத மகனுக்குக்‌ காமவல்லிச்‌ கன்னியினை மணம்‌ செய்யுக்‌ தொழிலில்‌ ஊக்கமடையா ளாய்தீ தன்‌ தலைவனையும்‌ அவன்‌ பாங்கனையும்‌ அழைத்‌ அக்கொண்டு, இரத்தனவேதிகையின்கடுவில்‌ வைத்துப்‌ பனிநீர்விட்டு வளர்க்கப்பெற்ற பாரிஜாத,த்தருவினை யடைந்தார்கள்‌.௮ப்பொழுது அவள்‌ சேடியர்‌ குழாங்கள்‌ பலவாத்தியங்களைச்‌ கோஷிக்துக்கொண்டு அவளை வந்து: சூழ்ந்தன, பின்னர்‌, மகளிர்கள்‌ ஒருங்குகூடி. பாரிஜாத

142 சூளாமணி

திற்கும்‌ காமவல்லிக்கும்‌ பணிநீரினால்‌ மங்கல ஸ்கானஞ்‌ செய்து இரத்தினாபசணங்களைப்‌ பூட்டிச்‌ சாந்தம்‌ குங்கும , மாதியவற்றா லலங்கரித்து அவற்றிற்கு முறையே பொ , மிலரசு, பொழிலரச என்ற பட்டங்களை இட்டுக்‌ கொ ண்டாடினார்கள்‌. பிறகு யாவரும்‌ பெருங்‌ களிப்புடை யராய்த்‌ தத்தம்‌ விளயாட்டின்மேற்‌ சென்றனர்‌. இவிட்‌ டலுக்கும்‌, சுயம்பிரபைக்கும்‌ அப்பொழுது மக்களைப்‌ பெறவேண்டுமென்ற விருப்பம்‌ பெரிது முண்டாயது. ₹ இன்னகைப்‌ புதல்வர்‌ செல்வம்‌ யாவரே யினிதென்‌ ஞதார்‌."” பின்னர்ச்‌ சுயம்பிரபையும்‌ ஏனைய மடமாதர்‌ களும்‌ பொழில்விக£யாட்டு விளையாடி நிற்குமளவீல்‌ திவிட்டனும்‌ ௮ந்தணனும்‌ மாயவித்தையால்‌ மறைந்து நின்‌.று அன்னோர்‌ புரியும்‌ விகாயாடல்ககக்‌ சுண்டு மத ழ்ந்தனர்‌.

மாதாகள்‌ மலர்கொய்தும்‌, பினையல்கள்‌ புனைந்தும்‌, அவற்றையணிர்தும்‌, பின்னர்க்‌ களைந்தெறிந்தும்‌, மலரா மரங்களை மலர்வித்தும்‌, மலர்க்த மரங்களிலேறி விரை பாடியும்‌ பொழில்‌ விளையாடுதலைப்‌ புரிந்து, பின்னர்‌ ஆங்குள்ள செய்குன்றுகளில்‌ ஏறித்திரிந்தும்‌, சிலம்பெ திர்‌ கூவியும்‌, அம்மனை கழங்கு பந்து முதலியலை களைக்‌ கொண்டு விரேையாடியும்‌, பாடியும்‌ பொழுது போக்கி யிருக்குமளவில்‌, திவிட்டன்‌ ஒரு மாயாதெய்‌ வத்தை அழைத்து அதனை ஓர்‌ களிரமுக அ௮ம்மாதர்கள்‌ முன்வர.ஏவினன்‌. மங்கையர்கள்‌ யாவரும்‌ அதனைக்‌ கண்டி வெருவி விரைந்தோடினர்‌. அப்பொழு சுயம்‌ பிரபை அச்சம்‌ பெரிதுமடைந்து, தனது காதலனைக்‌ கூவினாள்‌. அவனும்‌ அவள்முன்‌ தோன்றி யானையைக்‌

சூளாமணி 143

துரத்தித்‌ தேவியைக்‌ தேற்றி அவளது நிஷகுலைந்த கோலதீதைச்‌ செவ்வனே இருத்தி அவா மனங்களிக்‌ கச்‌ செய்தனன்‌. சூரியன்‌ உச்சிப்‌ பொழுதையடைய மாதர்களின்‌ நூதலில்‌ மு.த்தனைய வியர்வையைக்‌ கண்ட திவிட்டன்‌ ௮வர்சளை யழைத்துச்சென்று சந்தனவாகி, செங்குவகைவாவி, பன்னீர்வாவி, மு.சலிய தடாகங்களில்‌ நீர்விளோயாடல்‌ புரிக்து மிகவும்‌ அகங்களிகூர்ச்கனன்‌. பிறகு யாவரும்‌ அ௮ச்சோலையின்‌ நவெணுள்ள சந்திர கரந்த மண்டபத்தினை யடைந்து ஈரம்புலர்த்து எழிலா டை புனைந்து களபமணிந்து பனிநீர்‌ தெளித்த ஈ.றுமலா்‌ மாலைசூடி. அமிழ்்‌இினுினிய போனகங்களை யுண்டு கெடுகேரம்‌ விராயாடி.க்கொண்டிருக்கனர்‌.

அப்பொழு இரச நூபுரசக்சரவாளத்‌ திலிருந்து ஒரு தூதன்‌ ஆகாபவழியாக வந்து அரசனையடைந்து அவ னடி பணிந்து நின்றனன்‌. அரசன்‌ அவனை நோக்கச்‌ சடியாசன்‌ முதலியோர்‌ க்டமமோவென்று குசலம்‌ வினவினான்‌. ௮த்தாதனும்‌, வாழிய, அனைவரும்‌ கம மென்றுகூறித்‌ தான்‌ கொணர்ந்த சடியரசன்‌ இருமூக த்தை அரசன்‌ கையில்‌ நீட்டினான்‌. அவன்‌ அதனை வாங்கச்‌ சுயம்பிரபையினருகு நின்ற அவளது உயிர்த்‌ தோழியாகய அமிர்தமா பிரபையினிடங்‌ கொடுத்து ௮.தனை வாசிக்கச்‌ சொல்லினன்‌,

அவளும்‌ அ௮ங்கனம்‌ செய்தனள்‌. அதிற்‌ கண்டிரு ந்த விஷயம்‌, ஸுரேந்தஇிர கார்தமென்னும்‌ உத்தரசேடி. ஈசரத்தினை அரசாளும்‌ மேசவாகனன்‌ மகள்‌ ஜோதி மாலையென்னும்‌ ௮ணங்கினைச்‌ சடியரசன்‌ மகன்‌ ௮ழுக்க

கீர்த்திக்கு மணம்புரிர்த விவரமே, இதனைக்கெட்ட

144 ன சூளாமணி

யாவரும்‌ எல்லையற்த இன்பத்தில்‌ மூழ்கி ௮தீதூதற்கு. வேண்டிய ஆடையணி முதலியன ஈந்து மனமுவப்ப விடைகொடுத்‌ தனுப்பினார்கள்‌. அவனும்‌ அவர்களை வணக்ூச்‌ சென்றனன்‌. அப்பொழுது சூரியன்‌ ௮ஸ்த. மித்தனன்‌. இராக்காலமானபின்‌ தஇிவிட்டனும்‌ அரச கன்னியரும்‌ பற்பல ஆடல்‌ பாடல்களினால்‌ மனங்களித்‌ அப்‌ பின்பு ௮.ரசனும்‌ அரசியும்‌ சயனக்ரெகத்தில்‌ அழ இய மஞ்சமேறித்‌ துயில்‌ கொண்டனர்‌, சுயம்பிரபை தூங்குகையில்‌ களங்கமத்த பூரணசந்திர னொன்று தன்‌ வாயினுட்புகுக்து வயிற்றினிற்‌ சென்றதாகக்‌ கனவு கண்‌ டஞ் எழுந்து ௮க்கனவினைத்‌ தன்‌ காதலற்குக்‌ கூறி னள்‌: அவன்‌ அவர அஞ்சலையென்று தேற்றி இஃ தோர்‌ ஈன்னிமித்தமே, எஏகசக்கிராதிபதியாக இவவுல கதஇனை ஆஞம்‌ மைதந்தனைப்‌ பெறுவாய்‌, என்று கூறி னான்‌. அப்பொழுது ஆகாயத்திலுள்ள சந்திரன்‌, தான்‌ ௮ வள்‌ வயிற்றினுட்‌ புகுந்தது உண்மைகானென்று உலகங்கருதகச்‌ செல்லுவான்‌்போல அஸ்தமனமாயினன்‌;. சூரியன்‌ ௮வள்வயிற்‌ ஜோன்றம்‌ புலவன்‌ பேரொளி யினைக்‌ காட்டிவான்போலக்‌ &8ழ்த் இசையில்‌ ௨ தயமாயி னன்‌. அன்றுமுதல்‌ சயம்பிரபை கருப்பவதியாயிருக்து. திக்க காலத்தில்‌ கோள்களும்‌ நாள்களும்‌ வலியுறச்‌ ரல ஈட்சத்திரத்தில்‌ ஒரு புதல்வனைப்‌ பெத்றெடுத்‌ ட தனள்‌. அவன்‌ பிறந்தபொழுது பற்பல ந ற்சகுனங்களம்‌ * நிகழ்ந்தன. மங்கல தூரியமெங்கும்‌ கடலொலிபேரல்‌ முழங்கின ; ஈகரமாந்தர்‌ மாலை தோரண மாதியவற்றால்‌ நகரலங்காரஞ்‌ செய்தனர்‌. இறைவன்‌, மறுமன்னரிடம்‌

' ஏழு வருடமளவும்‌ இறை வாங்காதொழிக, பொன்னை

சூளாமணி 145

யும்‌ மணியையும்‌ யாவருங்கொள்ள வாசிவி௬ுக,, காவலி லிருந்த குற்றவாளிகள்‌ பலரையும்‌ சிறைவீடு செய்க, என்‌.று எங்கும்‌ முரசறைவித்தனன்‌. அருகனாலயத்‌ தில்‌ பலிகளிட்மிக்‌ இருவிழாக்‌ கொண்டாடினர்‌. மக ௮ரிர்கள்‌ ஒருங்குகூடி வீதிகள்‌ தோறும்‌ எண்ணெயும்‌, கள பழும்‌, இழுதும்‌, கான மம்‌, சுண்ணமும்‌ தூவி விளையா டினர்‌. பிறகு புண்ணிபாகவாசனம்செய்து அக்குழ ந்தைக்கு விஜபனென்று காமக.ரணஞ்சூட்டி. வளர்ப்பா ராயினர்‌. அப்புகல்வன்‌ காளொருமேனியும்‌, பொழு தொருவண்ணமுமாய்ச்‌ ௬க்கிலபக்ஷத்துத்‌ தாராபதி போல்‌ இணிது வளர்ந்தனன்‌. இம்மங்கலச்‌ செய்தி யைத்‌ தக்கணசேடிக்கு அறிவிக்கத்‌ திருமுகத்தோடி தூதனை விடுத்து, அவன்‌ வரவினை எதிர்பார்த்திருக்கு மளவில்‌, விமானிமான்று விசம்பாருக விஞ்சையருலகி னின்று மண்ணிடையிழிந்தது, இஃதென்னையென்று யாவரும்‌ யோசித்து இருக்குமளவில்‌ விமானத்தினின்று இழிக்துவந்த தூதர்கள்‌ திவிட்டஈம்பியை கோக்க, 89! நம்மரசன்‌ அருக்ககீர்த்தியின்‌ மனவி சோதிமாலை தித்‌ இரைசெய்யும்‌ அமயத்தில்‌ மதியமொன்று இழிந்து வந்து தன்வயினடைந்ததாகச்‌ சொப்பனங்கண்டு அது முதல்‌ கருப்பவதியாயிருந்து நல்ல சுபமுகூர்த்தத்இில்‌ அமிர்ததேசனென்னும்‌ பெயரிய புதல்வனைப்‌ பயந்த னள்‌. இம்மங்கலத்தை நுமக்குரைக்கும்‌ பொருட்டு எம்மை எண்ணெயும்‌ சுண்ணமும்கொண்டு இவண்வர அரசன்‌ ஆஜ்ஞாபித்தனன்‌. இது2வ எம்‌ வரலாஜெ ன்று உரைத்தனர்‌. இதனைக்கேட்ட திவிட்டராஜன்‌ உள்ளம்‌ மூழ்ந்து வந்தவர்கட்கு உபசாரங்கள்‌ செய்து

10

ஆலையவவவதகையபகிட்ட ட.

146 சூளாமணி

அளவிறந்த ஆடையாபரணங்கள்‌ அளித்து விடைகொ டுச்‌ தனுப்பினான்‌.

ஈதிங்கனமாக, சரத்காலத்துப்‌ பூர்வபக்கத்துத்‌ இங்‌ களைப்போல்‌ வளர்க்க விஜயன்‌ ஜந்து வயதினனாய்க்‌ கல்‌ விகத்றற்குரிய பருவகச்தினை யடையப்‌ பெரியார்‌ பலர்‌ ஒருங்குகூடி. நல்ல சபமுகூர்த்ததீதில்‌ நானாவித வாத்தி யங்களுங்‌ கோஹிக்க அவனுக்கு ஈல்லாசிரீயர்‌ முன்னிலை யில்‌ வித்தியாரம்பம்‌ செய்வித்தனர்‌. அவன்‌ கல்வி கற்று வருராள்‌ திவிட்டசம்பியபின்‌ அருளினைப்‌ பெற்ற சுயம்பிரபை விஜயனுக்‌ இளையாளாய்‌ இளையாட்கு இரை யாளாகிய புதல்வியை பெற்றெடுத்தனள்‌. பெற்டூமுர்‌ அக்குழவிக்கு ஜோ தமாலையென்று தாமகரணஞ்செய்து இமமங்கலச்‌ செய்தியை! வித்தியாதர வுல௫த்கும்‌ அறி வித்தனர்‌. அ௮ப்பெண்மணியும்‌ காமவல்லியோ, தாம ரைச்‌ செல்வியோ என்று யாவருங்‌ கருதப்‌ பேரழகுடன்‌ வளரப்‌ பல கலைஜ்ஞானங்களையும்‌ போதித்தனர்‌. அவ ளும்‌ திருமகளேயன்றிக்‌ கலைமகரையும்‌ பொருவுவாள்‌ இவளெனயாவருங்‌ கூற எல்லா விஞ்சைகளிலும்‌ வல்ல வளாயினள்‌. ஒருநாள்‌ இவள்‌ தன்‌ சேடியரோடு பந்து விளையாடிக்‌ கொண்டிருந்தபொழுது தஇிவிட்டராஜன்‌ அவளைக்கண்டு கன்‌ ௮ருகே யழைத்துகத்‌ சன்‌ மடி.மீதிரு தீதி நெற்றியிலுண்டாகிய குறுவேர்வையைத்‌ துடை தீதுச்‌ சராட்டினன்‌, அப்பொழுது . ௮வள்‌ மஸ்கைப்‌ பருவமடைந்ததை புணர்ந்த அரசன்‌, தன்‌ மனைவி சுயம்‌ பிரபையோடு தமது மடமகளின்‌ மணவினையைப்‌ பற்றி ஆலோசித்துச்‌ சுயம்வாகாட்டுதலே தக்கதென்ற இர்‌ மாணித்து, இன்னகாள்‌ சுயம்வர இனமென்று ஏற்படுத்‌

சூளாமணி 147

இப்‌ பற்பல தேயமன்னருக்கும்‌ தாசரைப்‌ போக்கி, ஈ௧ர மெங்கும்‌ முரசறைவித்தனன்‌. ௬ரமைநாடெக்கும்‌ அமாரருலகம்போலப்‌ பேரொளி பரந்து கின்றது. சுயம்‌ வரத்திற்கு பற்பல தேயமன்னரும்‌, மண்டலீகரும்‌, பட்‌ டவாத்தனரும்‌, மகுடவர்தசனரும்‌, விஞ்சையர்‌, ௮ம ரர்‌, சருடர்‌, கின்னார்‌, கிம்புருடர்‌, கந்தருவராதியோ ரூம்‌ வக்து சேர்ந்தனர்‌. போதனமாககரமெங்கும்‌ இடம்‌ போதாதாயிற்று, இவிட்டராஜன்‌ மைத்துனன்‌ ௮௬ க்ககீர்கதியும்‌ தன்‌ மனைவி ஜோதிமாலை, மகன்‌. அமிர்த தேசன்‌, மகள்‌ சுதாரையாகிய இவர்களோடு போதன மாககரம்வந்து சோந்தனன்‌. இவிட்டராஜன்‌ அவர்கள்‌ யாவரையுமமைதது உபசரித்கஅனன்‌, சுயம்வர இனத்‌ தன்று பற்பல வாத்‌இயங்களும்‌ கடல்போலொலிக்க வந்த அரசர்‌ முதலியார்‌ சுயம்வர மண்டபத்தை யடைந்து த௫்கள்‌ தங்களுக்கென்‌ நியன்ற மஞ்சங்களில்‌ ஏறிபிருந்தனர்‌. அவர்‌ தம்மள்‌ இக்குவாகு குலத்ததோ ன்றலாகிய அயோத்திமன்னனும்‌, குருகுலம்‌ பெருமை யூறப்‌ பிறந்த அத்தினுபுரி அண்ணலும்‌, நாதவபுரக்‌ கொழுந்தாகிய குண்டலபுர மன்னனும்‌, உக்ரெசேன குலச்‌ செம்மலாகிய வாராண? நிருபனும்‌, அரிகுலத்‌ இற்‌ சேர்ந்த சூரியககர்‌ காரதிபஇயும்‌, சர்சிரகுமிலாக்‌ அமனான மதுரையம்பதிப்‌ புரவலனும்‌, இன்னும்‌ பற்பல சேயமன்னர்களஞம்‌ சுயம்வர மண்டபத்தில்‌ எள்‌ விமு தற்கு மிடமின்றி நிறைக்இிருர்தனர்‌, அப்பொழுது அருக்க£ர்ததியின்‌ குமாரனாக அமிர்௧2த௪ திய வீத்தியாதர குமாரர்களும்‌ அம்மண்டபத்தை படை ந்து தத்தம்‌ ௮சனங்களில்‌ வி 2.ிருக்தனர்‌.

148 சூளாமணி

பின்னர்‌, இிவிட்டராஜன்‌ கட்டளைப்படித்‌ தாதியர்கள்‌ ஜோதிமாலைக்கு மணவணிபுனைந்து மாலைசூட்டி. அச்‌ சுபைக்குக்‌ கொண்டவெந்தனர்‌. அப்பொழுது மங்கல வாத்யங்கள்‌ அளவின்றிக்‌ கோஷித்தன, அவள்‌ ஈட ந்துசெல்லும்‌ வழியில்‌ இடையரு து மகரந்தப்பொடி களைக்‌ தாவினர்‌. ௮வன்‌ அ௮ன்னம்போல்‌ மென்மெல நடந்துசென்று ௪பையிற்‌ புக்கனள்‌, மன்னர்கள்‌ யாவ ரும்‌ ௮வள பேரழகினைக்‌ கண்ட வியந்‌, இவளது கைம்‌ மாலையைப்‌ பெறுங்காளயே நல்லபாக்கியவான்‌, அவன்‌ யாவனோ, என்று பெருங்கலக்க முற்றிருந்தனர்‌. அப்‌ பொழுது ஜோதிமாலையின்‌ அருகிலிருந்த உயிர்த்தோழி அவளுக்குஅங்கு வர்திருந்தஇக்குவாகுகுலத்திறைவன்‌ முதலான நிலவேரந்தர்களைப்‌ பிரம்புகொண்டு எட்டிக்‌ காட்டி, அவரைப்பற்றியும்‌ ௮வர்‌ காடுககரங்களைப்‌ பந்‌ றியும்‌ விவரமாய்‌ எடுச்துக்‌ கூறினள்‌, இதோ நவரத்‌. இன கூதமாய்‌ விளங்கும்‌ இரத்தின ஸிம்மாசனத்இல்‌ ௮ழூய பருவதாகிருதியான புயங்களோூ விளங்கு பவன்‌ இணையற்ற இக்குவாகு குலத்தரசன்‌, இவன்‌ தருமசக்கிரப்‌ பிர்வர்த்ககனாயெ ௮ ரகக்‌ கடவுளின்‌ பத மலரை மறவாதவனாய்‌ விருஷப இர்த்தங்கரரின்‌ அருளி னால்‌ இரத்தின கரீடத்தைப்‌ புனைந்து அரசாண்டு வரு. பவன்‌. இவனுக்கு நிகராகப்‌ பராக்கரமத்தையுடைய அரசர்‌ எவருமில்லை. அவன்‌ பக்கத்துவிளங்குபவன்‌ அழகே சக்‌ிரங்களுடைய இசதத்தின்மேலேறி ஸத்‌ | இரச்தின்மேலும்‌ ௮தனை ஓடச்செலுத்திப்‌ பகைவரை வென்று அளவற்ற நிதியினையும்‌ மணியினையும்‌ அணி:

சலங்களையும்‌ கப்பமாகக்கொணர்க்து உலகம்யாவும்‌ ஒர.

சூளாமணி 1409

குடையின்&ீழ்‌ உறங்கக்‌ காத்த பரதராஜன்‌ ” வழித்‌ தோன்றல்‌ ; இவனால்‌ நிலமடந்தை துயர்நீங்கி வாழ்‌ கன்றனள்‌, இவனது குணத்தின்‌ நலத்தினையும்‌ அழ இன்‌ பெருமையையும்‌ யாவரே எடுத்துரைக்க வல்லார்‌. இவனது இடப்பாகத்தில்‌ வீ நிறிருப்பவன்‌ குருகுல மன்னவன்‌. இவன்‌ அருகக்‌ கடவுளின்‌ திருவருளால்‌ அகனிலம்‌ உய்யுமாறு தனது ஆழியைஉருட்டி, மண்ட லாதிபர்கள்‌ எவரையும்‌ வென்றிகொண்டு, தன்னடிப்‌ படுத்திய வயவீரன்‌, தேவர்கள்‌ ஒருங்குசேர்ந்து சப்த மேகங்களையேவிப்‌ பெருமழை பொழிந்தகாலத்தில்‌ இவன்‌ சரக்கூடங்கட்டி ஒரு துளியுமுட்புகாமற்‌ செய்த: பெருமுரவோன்‌. இவன்‌ பெருமையை எடுத்து இயம்ப' வல்லவர்‌ ஏவருமிலர்‌, இவன்‌ பக்கத்தில்‌ தவளக்ஷத்திர கிழத்ற வெண்கவரி இருபுறமுமசைய வீற்றிருப்பவன்‌ வடமலைமேலாசாண்டு உலகுதுரந்து பெருக்தவம்‌ புரி ந்த. சயம்பூலின்‌ வழித்தோன்றல்‌, சக்கரவர்த்திகள்‌ வரிசையாகப்‌ பிறந்து உலகாண்ட உக்கரசேன ராஜ வம்சத்தின்‌ சிறந்தோனாகிய இவ்வள்ளலின்‌ திருவழகனை இனிது கோக்குவாயாக. அதோ தெரிகின்‌றவன்‌ நாதவ குலத்துத்‌ தோன்‌ நலாகிய குண்டலபுரத்தரசன்‌. இவன்‌ சோழன்‌, இவன்‌ பாண்டியன்‌, இவன்‌ கலிங்கன்‌, இவன்‌ தெலுங்கன்‌, இவன்‌ கோசலத்தான்‌ மற்றவன்‌ காபுரத்‌ தான்‌ என்று மன்னர்‌ பலரையும்‌ அன்னவர்‌ சீர்த்தியை யும்‌ எடுத்துக்கூறிப்‌ பின்னர்‌ தேவசணங்களோ டொரு பு.தமிருந்த விஞ்சையர்‌ வேந்தரைக்கூறி வந்தனள்‌. அப்‌ பொழுது பாங்கி, அ௮ருக்ககீர்த்தியின்‌ புதல்வன்‌ அமிர்த தேசனைச்‌ எட்டிச்சாட்டி, அவனை இன்னான்‌ என்று

150 சூளாமணி

உணர்திதுமுன்னரே, ஜொதிமாலயின்‌ கண்கள்‌ ௮ல்‌ காளையின்‌ போழகாகிய வலையிற்‌ சுக்குண்டதனல்‌ அவள்‌ அக்கோதிலாக்‌ குமரர்க்கே தனது பாணியால்‌ தாதுலாமாலூட்டி காணினால்‌ தலைவணங்‌? நின்ற னள, ஊழ்வினைபின்‌ வல்லபத்தினை எவரே உய்த்துணர வல்லார்‌, திவிட்டகம்பி, கனதமகள்‌, தன்னுடைய மைத்‌ துனன்‌ மகன்‌ அமிர்தசேசனுக்கு மணமாலை சூட்டி யதையறிக்து மனமூழ்ந்து, அவர்க*£க்‌ கங்கையாதிப்‌ புனித நீர்களால்‌ மஞ்சனமாட்டி. மங்கல தூரியமுழங்க அர்தணர்‌ செந்திவளர்ப்ப விவாஹமஹோ தக்ஸவைத்சைப்‌ பலரும்‌ கண்டு களிக-ர இனிது இயற்றினான்‌. அரும்‌ ்‌ தீதி தரிசனமும்‌, பூரணா குதிகளும்‌, நடக்தபின்பு தம்பதி களிருவரும்‌ தம்‌ மாளிகை யடைக்கனர்‌. விவாக முடி. ஈீதவுடனே விஞ்சைய.ராஜ.குமரான்‌ அருக்ககர்த்தி தன்‌ மடமகள்‌ சுதாரைராம சுந்தரிக்குச்‌ சுயம்வரமென்று யாண்டும்‌ முரசறைவித்து அரசர்களை மண்டபத்திற்‌ சேர்த்து நல்ல முகூர்த்தத்தில்‌ ஏன்‌ மகளைச்‌ சுயம்வர மண்டபத்திற்குத்‌ தோழியர்‌ புடைசூழ வரவழைத்த னன்‌. கோழிகள்‌ அம்மங்கைக்கு அரசர்கள்‌ பலரையும்‌ ஒவ்வொருவராக இன்னார்‌ இன்னாரென்று எடுத்துக்‌ கூறிவரும்பொழு து, அர்கங்கை இவிட்டராஜன்‌ புதல்வ னாகயெ விஜயகுமாரனுக்கே மாலைசூட்டினள்‌. பின்பு சுதாரைக்கும்‌ விஜயனுக்கும்‌ முறைப்படி அக்கினி சாஷியாக விவாகம்‌ நடக்தேறிய ௪. யாவரும்‌ பேசா னந்தத்தில்‌ மூழ்னெர்‌. விஜயகுமாரனும்‌ ௮வன்‌ மனைவி சுதாரையும்‌ போதனமாககரில்‌ இனிது விற்றிருக்க, ஜோதிமாலையும்‌ அமிர்ததேசனும்‌ இரத நூபுரத்தினே

சூளாமணி 15 1

யடைக்து பேரானந்தம்‌ ௮னுபலிப்பாராயினர்‌. தஇவிட்ட ராஜன்‌ ஏசசக்ரொதஇபதஇியாகவும்‌ அவன்‌ மகன்‌ விஜயன்‌ இளவரசாசவும்‌ மறுமண்டலாதிபர்கள்‌ தம்மை வண'ு

இப்‌ பணிகேட்ப அ௮ரசுவீழற்றிருந்தனர்‌,

அத்தியாயம்‌ 9

னம்‌ இவிட்டராஜன்‌ சுயம்பிரபைமககையை மணந்து ஸர்வலோக நாயகனா? இந்திராதியரும்‌ ௮னு பவித்தற்கரிய இணையிலாப்‌ பேரின்பத்தினை அ௮னுபவித்‌ தலையும்‌, எல்லா நகரங்களிலும்‌ போதனமாரநகரமே இறப்படைந்து விளங்குவதையும்‌ பயாபதி அரசன்‌ கண்டு களி-ூர்ந்திருந்தனன்‌. ஒருநாள்‌, இவிட்டன்‌ பு.சல்வனும்‌ புதல்வியும்‌ பயாபதி ௮ரசன்‌ பாங்கணையப்‌ பயாபதி ௮ரசன்‌ அவர்களைப்‌ பலவிதமாகப்‌ பாராட்டிச்‌ ராட்டிச்‌ இறப்புச்செய்து அவர்களுடன்‌ களித்‌9ரக கும்பொழுது, அவனுக்கு அடியிற்கண்டபடி ஓர்‌ எண்‌ ணம்‌ தோன்றியது, * உலகலுள்ள அரசர்‌ பலருளளும்‌ நான்‌ பெரிதும்‌ மேம்பட்டுவிளங்க எனக்குத்‌ திருமா லின்‌ அவதாரமான திவிட்டன்‌ மகனாகத்‌ தோன்றிய தம்‌, விஞ்சையராஜன்‌ தனது மகளை அவலுக்கு வலியக்கொணர்ந்து கொடுததுச்‌ சிறப்புச்‌ செய்த தும்‌, இவர்தம்‌ குழந்தைகளாகிய விஜயனும்‌ ஜோதி மாலையும்‌ மாநுடர்க்கரிதாகய வித்தியாதர பதவியினை யடைந்ததும்‌ ஆயெ இவையெல்லாம்‌ நான்‌ முற்‌ பிறப்பிற்செய்த தவத்திலைன்றோ. ஆதலின்‌ இப்‌ பொழுதும்‌ நான்‌ தவமியற்றினால்‌ இன்னும்மேலான பத

192 சூளாமணி

வியையடைந்து பெரும்பேறு பெறலாம்‌. இவ்வுலகத்‌ தில்‌ இதற்குமுன்‌ அரசாண்ட பராக்கிரமழமுடைய அர சர்‌ பலரும்‌ மாய்க்தனரே யன்றிச்‌ சரஞ்சீவியாய்‌ வாழ்‌ ந்தவரார்‌? அறுவகைச்‌ சவையினையுடைய உண்டிகளை மாறி மாறி யுண்டு இரத்தியபைண பூஷணங்களை ௮ணி ந்து, நாம்‌ நாம்‌ என்று பேரபிமானத்துடன்‌ வளர்த்த இவ்வுடலமும்‌ வாலிப யெளவன கெளமார நிலைமை களாக்கழிந்து நரை திரை மூப்புப்பிணிச்‌ சாக்காடடை த்து மேகத்தில்விழுந்த இர்‌தரதனுவைப்போல்‌ போக்கு வரவினை அறியற்பால வாகாப்‌ புணர்ப்பின யுடைய தாய்க்‌ கழியுமாதலின்‌, ௮தனை நம்புதல்‌ பேரிழுக்‌களை த தீரும்‌, ₹ ஏரிபுரை யெழில தாய விளந்தளி ரிரண்டு நாளின்‌ மரகத வுருவ மெய்தி மற்றது பசலை கொண்டு கருகலை யாகி வீழ்ந்து சரிந்துமண்‌ ணாதல்‌ கண்டும்‌ பவெருவிலர்‌ வாழ்து மென்பார்‌ வெளிற்றினை விலக்க லாமோ.”

: தொகைமல ரலங்கல்‌ சூட்டித்‌ துதறுஞ்‌ சுண்ண மப்பிப்‌ புகைஈனி கமழ ஓட்டிப்‌ புறஞ்செயப்‌ பட்ட மேனி இிகையிஜோர்‌ சிறுமூட்‌ டீண்டச்‌ திதைந்தமழுக்‌ கொழுகு மாயின்‌

சூளாமணி 153

ஈகைபெரி துடைத்து நாணா மிதனைநா மகழ்த னெஞ்சே,

என்று இவைபோன்ற பலவற்றைச்‌ சிந்இத்து, நிலையில்‌ லாதவற்றைக்‌ சொண்டே நிலயுள்ள தருமதக்தைச்‌ செய்‌ கவென்று வேதங்கள்‌ கூறுகன்றமையால்‌ நாம்‌ இந்தச்‌ சரி ரமுள்ளபோதே இம்மை மறுமைகளை வளிக்கும்‌ தருமத்தைச்‌ செய்யவேண்டும்‌. காற்றுள்ளபோதே தூற்றிச்கொள்ளாதவன்‌ பேதையிலும்‌ பேதையாவான்‌. ஆதலின்‌, உண்மைஞானச்தைப்‌ பெறவேண்டுவது அத்தியாவசியகம்‌, என்று தீர்மானித்துப்‌ பயாபதி ர சன்‌, தன்‌ மந்திரிகளை வரவழைத்து மந்திரசாலையை அடைந்து, அவர்களை நோக்கிப்‌ பின்வருமாறு பேசு இன்‌ றனன்‌ 2:-- ்‌

மந்திரிசாள்‌ / பசைமன்னராற்‌ கொளளப்படாததாயும்‌ கள்வராலும்‌ அபகரிக்க முடியாததுமாகிய நில்பெற்ற செல்வம்‌ ஒருவருக்குக்‌ இடைக்குமாயின்‌, அதனை ஏவ கனம்‌ காப்பாற்றலாம்‌ ? அதனைக்‌ கெரிக்கவரும்‌ இடை யூறுகள்‌ யாவை ? என்று கேட்ப, அதற்கு அமைச்சர்‌ கள்‌, ௮ரசே/ ஈற்குணழடைய ஓருவன்‌ ஈன்‌ மபற்சியா லீட்டிய செல்வத்தினை நல்வினை உளனாபின்‌ இனிதனு பவிக்கலாம்‌. அதற்கு இடைபூறரூக எதிர்வது கூற்‌ மே, என்று கூறினர்‌. அதற்கு அரசன்‌, அக்கூற்றதி தால்‌ கொள்ளப்படுவது யாது? அதனைக்‌ கூறுமென, அவர்‌, அரசே | நாளுலந்தகாலத்துக்‌ கூற்றுவன்‌ மேல்‌ வந்து ஆன்மாவினைக்‌ சவருவான்‌, என்றனர்‌. அரசன்‌ எவ்வுபாயத்தால்‌ அக்‌ உற்றுவனை வெல்லலாம்‌, என்று கேட்ப ௮தற்கு அவர்‌, வீயனே / பல பிழைகளையு மிப

154 சூளாமணி

றிப்‌ பலவிதமான பிணிகளாகிய செனைகள்‌ சூழவத்து உயிரின்‌ வாழ்கா&£ அபகரிக்கின்ற கூத்றுவனை வெல்‌ ௮ம்‌ உபாயத்தை யாங்கள்‌ அறிந்திலோம்‌, என்ற கூறி ஞர்கள்‌. பயாபதி அவர்களைகோக்க, அமைச்சரே 1! நமது செல்வமெல்லாம்‌ காலன்‌ கையிலுள்ள, ஆன்மா இலவவுலகத்து வாழும்‌ வாழ்க்கை, மான்கன்றொன்று தன்‌ மேல்‌ கொடியவேங்கை ஒன்று பாய இருக்கும்பொழுது இளம்புல்லை ஆய்ந்துமேயும்‌ தன்மையினை தநிகர்க்கும்‌, ஏன்று கூறினன்‌, அமைச்சரும்‌, தாங்கள்‌ கூறுவதுண்‌ மையே, யாம்‌ அனைவரும்‌ யானைவாயிற்‌ சவளம்போலக்‌ காலன்வாயில்‌ அசப்பட்டு விழிக்கெளோம்‌, என்றுகூற,. அரசன்‌, ௮க்காலன்‌ வாயினின்றும்‌ தப்புமாறு உறுஇ கூறும்‌ தக்கோர்‌ யாவர்‌ ? என்று வினாவினன்‌. குற்‌ கவர்கள்‌ உலசவாசையைத்‌ துறந்து அருகன்‌ திருவடிப்‌ போதினை அனவரதமும்‌ ௮கத்திற்கொண்ட முனி வரசே அதற்குத்‌ தக்கோர்‌. அமலன்‌ அடியைத்‌ இதயா ணிச்கும்‌ ௮றிவுடையோரினும்‌ பெருமையடையோர்‌ எவருமிலர்‌. ஆதலின்‌, அருகக்கடவுளின்‌ -இருவடியை அடைக்கலம்‌ புகுதலினும்‌ உயிருக்கு உறுஇபயக்கும்‌ அரண்‌ வேறொன்றும்‌ இல்லை யென்று கூறி முடித்தனர்‌,

இகனைக்கேட்ட பயாபதி௮ரசன்‌ அவிர்‌ சுடர்‌ விளக்கில்‌ நெய்‌ விட்டாங்கு அகமிக ம௫ழ்ந்து தன்‌ பரிசனங்களை நோக்கி மலர்மிசைவதியும்‌ வான வர்ச்கு இன்று அ௮ணிவிழா அயரும்‌ ஈற்றினமென்ற நகரமெங்கும்‌ முரசறைய ஏவினான்‌. இதனைச்‌ கேட்ட மாந்தர்‌ பலரும்‌ நகரினைப்புனைந்து பொன்னுலகினும்‌ அ௮ணிபெற அலங்கரித்தனர்‌. நவமணிகள்‌ புதை

97

சூளாமணி 15

க

3

ரசு

தத மாடங்களமிசை அூற்புகை வதியும்‌ * தோற்‌ றம்‌, மேருமலையின்‌ சிகரத்தில்‌ இரமழை தவழ்வதொ தீது விளங்கிபது, பயாபதி அரசன்‌ தூயநீர்படிந்து புனிதப்‌ அ௮.ருசனாலயம்‌ செல்லப்‌ புறப்பட்டனன்‌, அப்பொழுது வெண்துகிலுடித்து வெண்மா சூடி ; வெண்சாந்துபூசி வெள்ளணி யணிச்று வெண்மருப்‌ பீர ண்டுடைய வேழங்களிலிவர்க்து வேதியர்‌ பலரும்‌ ஆது நாதன்‌ ஜய போதநூல்பயிலும்‌ வாயினராம்க்‌ கடவுளைப்‌ பரவிவந்தனர்‌. அரசர்கள்‌ பலரும்‌ செவ்வாடை, தரித்துச்‌ ' செம்மலர்மாலைசூடிச்‌ செவ்வணியணிர்து செஞ்சாற்லு பூசி அரசுவாக்களின்‌$மல்‌ ஆசோகணித்துப்‌ பின்‌ கொட. ரலாயினர்‌, செக்குவலா மலர்சூடிச்‌ செம்பொற்சாந்து பூசிப்‌ பொன்னணி புனைந்து பீதாம்பரங்கள்‌ தரித்து வைடியரும்‌ சூக்இரரும்‌ இவர்கள்‌ பின்‌ கெருவ்கிவத்கு னர்‌. இங்கனம்‌ யாவரும்‌ தன்னைச்‌ சூழ்க துவரப்‌ பயா பதி அரசன்‌ பட்டத்துயானயின்‌ மீ2தறி, நீர்ப்பலி, விரைப்பலி, மலர்ப்பலியாயெ இவற்றை பயெடிக் ஐக்‌ கொண்டு வேலனகண்மடவார்‌ இருபுறம்‌ சுவரிவீசப்‌ பால்போலும்‌ வெண்ணிறமுடைய ஆதபத்திரம்‌ மேலே: நிழற்றச்‌ செகரத்தைச்‌ சென்றடைந்று, அருகனை மன மொழி மெய்களால்‌ வணக்கப்‌ பூஜைசெய்து ெகாரச்‌ தை வலம்வக்து அருகச்கடவுளின்‌ எஇர்கின்‌.இு வாயா£த்‌ துதித்து வாழ்த்தின்‌. பின்னர்‌, கடவுளின்‌ நிருமாலிய சேடத்தையணிந்து அயலிலுள்ள தோர்‌ மண்‌டபுத்இில்‌ தியானச்‌ சோஇபுடன்‌ அமர்ந்திருந்த ஜர்‌ முனிவரைக்‌ கண்டு வணங்கி அவர்‌ பதமலரைச்‌ சிரமமற்சூடி,

யனே ! அடியேன்‌ உய்யுமாறு பிறவிப்பிணியை நீக்கும்‌

1௦90 சூளாமணி

உபாயத்தினை அருள்‌ செய்யவேண்டும்‌, என்று பிரார்த்‌ இத்தனன்‌. அம்முனிவாரும்‌ அரசனை நோக்கிப்‌ பின்‌ வருமாறு உபதேசம்‌ செய்தருளினார்‌.

அ. ரசனே.' உல$ல்வாமும்‌ ஆன்மசோடிகள்‌, ௧ர௪ கதி விலங்குகதி மாறுடகதி தேவகதி என நால்‌ வகைப்படும்‌. அவற்றுள்‌ ஈரககதி பாவஞ்செய்தோர்‌ மேவும்‌ உலகமாம்‌. அத்நரகம்‌ எழுவகைப்பட்டு ஒவ ! வொன்றம்‌ எவ்வேழு பாகங்களை யுடையதாய்‌ காற்‌ ' பத்தொன்பதாய்‌ விரிந்து நிற்கும்‌. சிலநூல்கள்‌, ௮வை எண்பத்துகான்கு பிரிவினையுடையனவென்றும்‌ கூறு இன்றன. அவை இருள்கரகம்‌ முதல்‌ கும்பிக்குழி சருகு வாயினாற்‌ சொல்லவும்‌ மனத்தினால்‌ சனைக்க வும்‌ அருவருப்பினைத்‌ தரத்தக்கவைகளாம்‌. அநீநர கங்களை யடைந்தவர்‌ படுந்துயரங்‌ கணக்க, ௮வ ரவர்சள்‌ பூமியித்செய்த பாவச்‌ செயல்களுக்குத்‌ தண்‌ டனையாக பற்பலவிதமான துயரங்களை அவர்கள்‌ அனுபவிப்பார்கள்‌. எம௫ங்கரர்கள்‌ சிலரைக்‌ கொதிக்‌ கும்நெய்‌ புகைந்துகொண்டிருக்கும்‌ செப்புக்கடாரத்தி லிட்டுப்‌ பொரிப்பா்‌, லெரைப்‌ பழுக்கப்‌ பழுக்கக்‌ காய்ந்த இருப்புப்பாவையைத்‌ தழமுவென அடிப்பார்‌ கள்‌, இருப்புமுளைகள்‌ பதித்த பெரிய தண்டா யுதங்களால்‌ சிலர்‌ உடலங்களைப்‌ பஞ்சாய்ப்பறக்க அடி. தீது நொறுக்குவார்கள்‌. சிலர்வாயில்‌ தாமிரத்தை உரு தத வார்ப்பார்கள்‌, சிலர்‌ நாவினைப்பிடுக்‌இயும்‌, சிலர்‌ கண்‌ ணைச்சூன்றும்‌, இலர்‌ உடலங்களைச்‌ செக்கிலிட்டுத்‌ திரித்‌ தும்‌, தோலைஉரீத்து நெருப்பில்வாட்டியும்‌, கோடாலி களால்‌ மார்பினைப்‌ பிளந்தும்‌, கழுமரங்களிலேந்றியும்‌,

சூளாமணி 157

தண்டம்‌ புரிவார்கள்‌. இங்கனம்‌ தண்டிக்கப்பசிபவர்‌௪ ளுள்‌ தண்ணீர்‌ வேட்கையால்‌ அலறுபவர்களுக்குக்‌ காலதூதர்‌ ஈச்சப்பொய்கைகளில்‌ நீருண்ணச்செய்து அவர்கள்‌ காவினை ௮1௫ விழும்படி. இய றிக்‌ கொடுமை புரிவார்கள்‌. இன்னும்‌ எத்துணையோ விதமான வேதை: கள்‌ பல ௮ங்கே உண்டு, &ழ்ஈரகங்கள்‌ ஒவவொன்றிஓம்‌ அதன்‌ அகன்‌ மேலுள்ள ஈரகிற்பநிம்‌ துயரங்களுக்கும்‌ தண்டனைகளுக்கும்‌ இரட்டிப்பு இருந்துகொண்டு இருச்‌ கும்‌. முதல்‌ நரகில்‌ அனுபவிப்பவருக்கு அற்பகாலம்‌ பதஇிஞபிரம்‌ ஆண்டு, ௮ இசகாலம்‌ ஒரு ஸமுத்திரவருட மாகும்‌, அதன்‌ இழ்நரகங்களில்‌ கிடப்பவர்கள்‌ அவ்வவ்‌ விடங்களில்‌ தயரனுபவிக்கும்‌ சிறுகாலஎல்லை, தமக்கு மேல்‌ நஈரகத்தாருடைய பெருங்‌ காலமாம்‌. €ழ்‌ ஆறு நரகங்களினும்‌ இருப்பவர்களுக்கு ௮இக காலமரவது மூன்று, ஏழு, பத்து, பதினோழு, இருபத்திரண்டு, முப்‌ பத்துமூன்று என்னும்‌ கடற்றொகை அளவீனவாம்‌.. அரசனே ! அந்கரகங்களை யனுபவிப்பவர்கள்‌, பிறர்மன விழைந்தோரும்‌, அ ழக்காறுடையோரும்‌, உயிர்ச்‌ கொலை செய்தோரும்‌, அ௮ல்லவழியாற்‌ பொருளீட்டியோ ரும்‌, ௮றங்கொன்றோரும்‌, அறத்தின்‌ யிகழ்க்தோ ரும்‌, பிதஉயிர்‌ செகுத்‌ ததனை புண்டோரும்‌ முதலாகிய பாவத்தொழில்‌ புரிந்து வந்தவர்களே. இவர்கள்‌ நர இற்டெந்து பலகாலம்‌ அனுபவித்த பின்னர்‌, இக்கிலவுல கதிதில்‌ மீண்டும்‌ மீண்சிம்‌ பிறந்து முன்‌ வாசனையின்‌ தொடர்பால்‌ பாவங்களைப்‌ புரிந்து மீளாநரகற்‌ காளாகு. வர்‌,

இனி, ஓர்‌ ௮றிவு உயிர்முதல்‌ யறிவு உயிர்‌ ஈறாக

158 சூளாமணி

விலங்கு, கதியின்‌ பாற்படும்‌. அவை வசைப்படும்‌. அவை தம்முள்‌ ஓரறிவுயிர்கள்‌ சில அசைவுடையன வாசுவும்‌, சில அசைவில்லாதனவாகவும்‌ பொருந்தும்‌. இவ்வோரறி வுயிர்களில்‌ அனந்தம்‌ பேதங்கள்‌ உண்டு, ௮வத்றின்‌ பெயரும்‌ யாவரும்‌ அறியார்களெனின்‌ ௮வ ற்றைப்‌ பற்றிய விவரங்கள்‌ கணக்கிலடங்கா. ஈரறிவு முதல்‌ மேறிவு இறுதியான நான்கு ஜீவன்களும்‌, தாம்‌ தாம்‌ முற்பிறப்பிற்‌ செய்த பாவத்தால்‌ விலங்காய்ப்‌ பிறந்து ஊர்ந்து சென்றும்‌ நிலங்களை உழுதும்‌, பார்‌ களைச்‌ ஈமந்தும்‌, ஊனின்‌ பொருட்டுக்‌ கொல்லப்பட்டும்‌, அரசர்‌ வேட்டையில்‌ அகப்பட்டும்‌ பலவாறழிந்‌ தொழி யும்‌. அரசனே கன்னியர்‌ வேட்கையும்‌, கடவுளின்‌ தகைமையும்‌, பிணிபின்‌ கொடுமையும்‌, விலங்கின்‌ துய ரமும்‌, முற்றத்துநந்த முனிவே யன்றி ஏனையோர்‌ அறியற்பாலரல்லர்‌. இத்தகைய விலங்னெங்களாகப்‌ பிறந்து துயருழப்போர்‌ எவசொனில்‌, தலைப்‌ போல வேடம்பூண்டு மாயம்புரிந்து உலகினை வஞ்‌ சித்துத்‌ திரிவோரும்‌, இரஸவாதம்‌ முதலியன புரி த்து பெரும்‌ பொருள்‌ தருவதாகச்‌ சிறு பொருளு டையோரை யேமாத்றிக்‌ கைப்பொருள்‌ பறித்துத்‌ திரி வோரும்‌, ஜீவன்களுக்குண்டான இடர்களைக்‌ கருதாத ( வரும்‌, முதலில்‌ ஒரு பற்றினால்‌ கட்புப்பூண்டு பின்பு கோபத்தினால்‌ அந்கண்பினர்க்குத்‌ தீமை யியற்றினோ ரும்‌ உறவின்ழுறையாரை ஒறுத்தவரும்‌, கடவுளும்‌ ்‌ இல்லை ஆன்மாவும்‌ இல்லை பாவபுண்ணியமில்லை, பித ்‌ ப்பு, இறப்பு, கன்மை தீமையாதிய இல்லை என்று குதர்‌

"சூளாமணி ப 159

க்கவாதம்‌ பேத திரிபும்‌ கொழுப்புடையோரும்‌, ஆய இவர்‌ மு.தலாகிய பலருமாம்‌.

மன்னவ / இனி மாநுடகதியை யான்‌ கூறக்கேள்‌ ; மக்கட்கதியென்பது ஒரேசுஇ.பாயினும்‌ அம்மக்களினுள்‌ ளும்‌ சேகர்‌, மிலேச்சர்‌, மனிதர்‌, இப்பியர்‌, போகமணி. தீர்‌ என்னும்‌ பலவித விகற்பங்கள்‌ உண்மி, சேகரும்‌ மிலைச்சரும்‌, பிறப்பினும்‌ உருவக்தினும்‌ மாநுடரைப்‌ போல்வராயினும்‌ அறிவு முதலியவற்றால்‌ விலங்கின த்தை யொத்தவர்‌. சிற்சில இடங்களில்‌ நீண்ட வால்க ளோடும்‌ தேகமழுவதும்‌ அடர்ந்து நீண்ட உரோமத்‌ தோடும்‌ விளங்குகின்றனர்‌. மாநுடருள்ளும்‌, மனித ள்ளும்‌, ஈடுவுகிலைமையின்றி நீக்கிக்‌ குகாக்கவாதம்‌ மேற்‌ கொண்ூ இந்திரியங்கள்‌ வழிகஈடக்கும்‌ மனம டையராய்‌ ஊனுண்டு கொடுந்தொழிலப்‌ புரிவோர்‌ ஆதியோரும்‌ விலங்கின்‌ பாற்பவெர்‌, இவர்களேயன்றி நற்குலத்தில்‌ தற்றேயத்தில்‌ பிறந்துளாராயினும்‌ தக்கவின்ன, தகர தன வின்னவென்று ஓக்க ஆராயும்‌ பகுக்கறிவு இல்‌ லாத மாநுடரும்‌ மக்கட்‌ பதராவர்‌. இவையின்றி மூன்னியற்றிய தவத்தினால்‌ நற்குலத்தில்‌ உற்பவித்தா லும்‌ ஊமை, செவி, முடம்‌, குருடு, பேடி, அலி முதலி யனவாக மக்களுட்‌ பிறப்பிலும்‌ ௮ஃது இழுக்குடைத்‌ தாகும்‌. மேலும்‌ கருவிலழிதல்‌, பிறந்தவுடன்‌ மரித்தல்‌, இளமையில்‌ இறத்தல்‌, முதலிய அகாலமிருத்துவோகுி இடைபிடையே அ௮னுபலிக்கவரும்‌ கோய்‌ முதலிபனவும்‌ இல்லாமலே, நல்லொழுக்கம்‌ தலைக்கொண்ட மனிதரே மாநுடவகப்பில்‌ இறந்தவராவர்‌. இத்தகைய மணி தீர்‌ அனுபவிக்கும்‌ இன்பமானது ௮.ற்பசுகம்‌ என்ர

160 சூளாமணி

கருதப்படவேண்டும்‌. ஒருவன்‌ மகாரணியமொன்றில்‌ வழிதப்பி அலைந்துதிரிகையில்‌ புலியொன்று துரத்த மரமொன்றின்‌ மேலேதி இராப்பொழுதைக்‌ சுழிக்க நினைத்தவன்‌, ஒரு கிமாயில்‌ தாங்‌ க்கொண் டிருக்கும்‌ பொழுது கைதவறிக்‌ கீ2ழேவிழ, விழும்பொழுது ஆண்‌ டுக்‌ தொக்யெ இரண்டு கொடிகளைப்‌ பற்றிக்கொண்டு இழியுமளவில்‌ இழியுமிடம்‌ ஒரு பெரும்‌ பாழுங்கிண "ஐய்‌ இருந்தது, ௮ இனின்றம்‌ ஏந்து தலை நாகம்‌ ஒன்று கடுவிடத்தை உமிழ்ந்து அவன்மேல்வரக்‌ கணெற்றினின்‌ றம்‌ வெளியேறப்‌ பார்த்தபொழுது வெளியில்‌ நின்று ்‌ மதயானை ஒன்று பாய்ந்து சாடிவ.ர,௮வன்மேலும்‌ போக . முடியாமற்‌ கீழும்செல்ல முடியாமற்‌ கொடிகளைப்பற்‌ _றித்‌ தொங்கி பிருக்குமளவில்‌ வெள்ள எலி யொன்‌ றும்‌ கறுப்பு எலி யொன்றும்‌ ௮வன்‌ கைப்பற்றிய கொடிகளைக்‌ கடித்துவிட, அச்சமயத்தில்‌ மரத்தின்‌ களை - யொன்றிற்‌ கட்டியிருந்த தேன்‌ கூட்டினின்றும்‌ இரண்‌ “டொரு அுளிசள்‌ அவன்‌ வாயில்‌ தற்செயலாய்‌ விழ, - அவன்‌ அதற்குப்‌ பெரிதும்‌ மனமகஇழ்க்தனன்‌, எத்து. ணையோ துன்பங்கள்‌ மலைமலையாய்‌ அளவின்றிச்‌ சம்ப வியாகித்க அவைகளாக்கிடையே அனுபவிக்கப்படும்‌ இவ்வுலக இன்பமானது மேலேசொன்ன கதையித. பாழுங்கெம்றில்‌ விழுந்த மனிதன்‌ தேன்‌ துளியை நக்கி மனம.ழும்‌ சுகத்திற்குச்‌ சமானமாஞும்‌. எனின்‌, மாநுடஜன்மத்தாற்‌ பயன்‌ சிறிதும்‌ இல்லையோ என்னும்‌. ஆசங்கை உண்டாகலாம்‌. தற்குணத்தை மேற்கொ ண்டு தானம்‌, தவம்‌, பூஜனை, என்று ஈல்லொழுக்கமுடை பராய்‌ இந்நிலவுலகத்திற்‌ காலங்கழித்கவர்‌ பின்னர்ச்‌

சூளாமணி 161 கற்பக நிழலையுடைய போக பூமிகளில்‌ அளவற்ற இன்‌

பம்‌ அய்ப்பர்‌. தானம்‌ ஈவோரும்‌ ஏற்போரும்‌, உத்த மர்‌, மத்திமர்‌, ௮கமர்‌, என மூவகைப்படுவர்‌. ஈயப்‌ படும்‌ பொருளும்‌ மூவகைப்படும்‌. ஐம்புலன்‌ ஓடுக்இ னோரிலும்‌ மனவமைதி உடையர்களாய்தி தானமேற்‌. போர்‌ இருத்தல்‌ வேண்டும்‌ ; ஒப்புரவு, அடக்கம்‌, பிறர்‌ க்கு நன்மைசெய்தல்‌, உற்முர்‌ உறவினரை ஓம்புதல்‌, உண்மை வழிகிற்றல்‌, ஆதியவைகளே ஏற்பார்க்குள்ள குணமாம்‌. காலத்தில்‌ ஈதலும்‌, கண்ணோேட்டமுடை | மையும்‌, ஈதலின்‌ ஆசையும்‌, இரவலர்‌ மாட்டன்பும்‌, . பொருளினிடத்துப்‌ பறறின்மையும்‌, வறுமையையறிந்து . ஈதலும்‌, ஈவோர்க்குள்ள குணமாம்‌, ஆதுலரைக்‌ கண்ட ஞான்று சன்றினைக்கண்ட கறவையென மனமுரு௫ விரைவிற்சென்று வலிய உபசரித்து ஈவோர்‌, நிலவுலக மன்னராய்‌ நீடுழி வாழ்வார்‌. அ௮த்தகையோரே மனித ருட்சிறந்தோர்‌. அ௮ஃதன்றி உயிர்களுக்கு இடையூறு செய்து திரியும்‌ கொடியோருக்கு ஈயும்‌ தானம்‌, கைப்‌ பொருளை இழப்பிப்பதோடு நரகத்தினையும்‌ ௮அடைவிக்‌ கும்‌, ஆகாயத்திற்‌ செல்லும்‌ சணியனை யாரே விலக்கு வாங்குவார்‌ 2 இதுநிற்க, உத்தமோத்தமரான முனிவர ருக்கு ஈந்த தானப்பயன்‌ ஈவோனைத்‌ தேவருள்‌ ஒருவ னாக வைக்கும்‌, இது விசேஷ கருமம்‌. இவவிசேஷ தருமத்தை உண்டாக்குவதற்குக்‌ காரணமான சாமா னிய தருமங்கள்‌ பல உள. அவை அருள்‌, அறிவு, நற்குணத்திலாசை, தவம்‌, ஞானம்‌, இயானம்‌, புகழ்‌! புரிதல்‌, ஆயெ இவ்வேழுமாம்‌. அவற்றுள்‌ அருள்‌, மன்னுயிர்‌ அன்புறுங்கால்‌ அ௮தனைக்கண்கி மனமிரங்‌க 11

102 சூளாமணி

அத்துன்பினை ஒழிக்கக்‌ தோன்றும்‌ நற்குணமாம்‌, விர ப்பு வெறுப்பின்றி மெய்யுணர்வோடு இருப்பதே அறி வரம்‌. அறிவுடையார்மாட்‌ டன்புவைத்து முனிவரர்‌ ஒழுக்சத்தையுகத்தல்‌ முதலாகிய செயல்கள்‌ நத்குணத்‌ இலாசை, நற்றவம்‌ இழைத்தல்‌, கல்லொழுக்குடைய ராயிருத்தல்‌ முதலியன புகழ்புரி சலாம்‌. கவமெனப்‌ பவது ஆசியம்‌, இரதி, ௮.ரதி, சோகம்‌, பயம்‌, சுகுத்‌ ஸையாதிய அறுவகைத்‌ அவர்ப்புக்களும்‌ நீங்கி உத்தம ஒழுக்கத்தை மேற்கொள்ளுதலாம்‌, தநோனம்‌ என்னப்‌ பட்டது இறைவனூலை உணர்ந்து நுண்ணறிவுடையோ ரால்‌ அறியப்பட்டு அஜ்ஞான இநள்‌ நீக்குவதாய்‌ மெய்‌ , ப்பொருளை விளக்குவதே, இயானகிகழ்வு, ஆர்த்தம்‌, -இசெளத்ரம்‌, சுக்கிலம்‌, காட்ரியென நரல்வகைப்படும்‌, இவை மறையே ஜனனமரணஙகளுக்கு ஏதுவாயும்‌ போக மோக்ஷத்தைக்‌ கொடுப்பதாயும்‌ உள்ளன. காட்டு என்னும்‌ தியானவிளக்கை எற்றினவர்கள்‌ மேலேசொ ன்ன விரதானுட்டானங்கள்‌ இலராபினும்‌ பிறப்பிறப்‌ பின்றி எக்காலதீதும்‌ இடையமுத போக மோஷஷங்க சோயே அனுபவிப்பர்‌. இவர்களிக்கனமாகப்‌ போகமனி தரெனப்படிவோர்‌ உனது புதல்வர்களான விஜயன்‌, இவிட்டன்‌ முதலாய பதினெட்டுப்‌ பேர்கள்‌ உளர்‌, நின்குல முதல்வனாகிய பாதனும்‌ நீயும்‌ அவர்‌ தம்முட்‌ சேர்ந்தவரே. அருகனும்‌, வீடடைந்த துறவோரும்‌ இப்போகிகளுள்ளே தலையாயவர்‌. தகுதியான கானம்‌ முதலியவற்றைச்‌ செய்து போகபூமியை யடைந்தவர்‌ கள்‌ அளவிலா இன்பம்‌ இய்ப்பர்‌, அர்நிலத்‌ துறை 'வோர்க்குக்‌ குழந்தைப்பருவம்‌ ரா.ற்பத்கொன்பதுவயஅ.

சூளாமணி 109

அதன்‌ பின்னர்க்‌ காளையராகவும்‌, சன்னியராகவும்‌ அமை வர்‌, அ௮க்னம்‌ அமைந்த தலைவலும்‌ தலைவியும்‌ தத்‌ தம்‌ ஊழ்வினையாற்‌ பொழிலினையடைந்து தெய்வங்‌ கூட்ட ஒருவரையொருவர்‌ கண்டு காமுற்று, மூன்று பல்லமென்னும்‌ கால அளவு முடியும்வரைப்‌ பலவகைச்‌ சுகானுபவங்களை நூகர்வர்‌. குறித்தகாலம்‌ முடிக்தவுட னே அவர்கள்‌ மேற்சஇ படைதலல்லது கீழ்கோக்குவது இல்லை.

புண்ணியமேலீட்டினால்‌ ஆன்மா தெய்வபதவி படை ந்து அமாரின்பம்‌ அனுபவித்தலுண்டு, அத்தேவர்கள்‌ ; பவணர்‌, வியந்தரர்‌, சோதிடர்‌, கற்பகர்‌, என்று நால்‌ 1 வகைப்படுவர்‌, இவர்கட்குமேல்‌ நூவகைபினர்‌ விளங்கு ' வர்‌. பவணர்‌ ஆயிரம்‌ ௮ணிமணிப்‌ பணுமுடியையும்‌ அழற்சசையினையும்‌ உடையார்‌. கின்னரர்‌, சத்தருவர்‌ முதலியோர்‌ வியந்தர ரெனப்படுவர்‌, இவர்‌ இப்பூவுல கத்து எங்கும்‌ இயங்குபவராய்‌, யாழ்முதலியன கைக்‌ கொண்டு இசையறிகுரராய்ச்‌ களித்துத்‌ இரிவர்‌ : இரு விழா உள்ளவிடத்தில்‌ அவர்‌ இருப்பர்‌; தெப்வமன்ன ரைச்‌ சேர்ந்து வழிபடுவர்‌ ;: அட்டகுலூரிகளிலும்‌, சோலைகளிலும்‌, வாவி கூப தடாக ஸாகராதிகளி லும்‌, த்விபங்சளிலும்‌, வெள்ளிடைகளிலும்‌, ககரங்களிலும்‌ ஒளிக்தும்‌, வெளிப்பட்டும்‌ இரீவார்கள்‌. சந்திர, சூரிய இரசநகூத்திராதகளே சோதிடசெனப்‌ படுவர்‌. இவா கஜா மேருவை வலம்செய்யபும்‌ வேல மேற்கொண்டா முகுவர்‌. இவர்களுக்குமேல்‌ கற்பலோகவாஹிகளே கத. பகராவர்‌. இவர்களே இமையா நாட்டத்தவா ; வாடா :

மாலையும்‌ கெடாததுகில்களு முடையராயத்‌ துன்பஞ்‌ .

164 சூளாமணி

சிறி அமின்‌ றி இன்பமே யனுபவிக்கும்‌ இயல்பினையுடை யர்‌, இவர்களுலகம்‌ இரவும்‌ பகலுமின்றி எக்காலத்‌ தும்‌ பேரொளியுடையதாய்த்‌ இகழும்‌, ஈ.ரர்கள்‌ ௮ணி மா மகிமா முதலிய அ௮ட்டமாடித்திகளிலும்‌ வல்லவசா வர்‌. ௮ரசனே/கான்குகதிகளையும்‌, ௮க்கசிகளிலுள்ளார்‌ இயல்பினையும்‌, ஈரகத்திலும்‌ விலங்குகதியிலும்‌ செல்லா மல்‌ ஈற்காட்சியுடையராய்‌ அருந்தவம்‌ புரிக்தோர்‌ பெ ருமையுடையவராவர்‌ என்பதையும்‌, ண்டுஒருவாற௮ு எடு தீதுச்‌ கூறினேன்‌. இவற்மை உய்த்துணர்வாயாக, என்று அம்முணிவரர்‌ பபாபதி மன்னனுக்கு விரிவாய எடுத்து உபதேடித்தருளினார்‌. இந்தத்‌ இவியோபதேசத்தைக்‌ கேட்டு பயாபதி ௮ரசன்‌ இனிகான்‌ அரைக்கணமும்‌ தாமதியாமல்‌ வீட்டுலக இன்பத்தினை மேவ விரைந்து கவம்‌ செய்வேனென்றுகூறி எழுந்தான்‌. அமைச்சர்கள்‌ இவ வுலகபாலனத்தனை விடுத்துச்‌ சேறல்‌ நீதியன்மென முதலில்‌ மறுத்துரைத்தனர்‌ என்றாலும்‌, அரசன்‌ மன வுழுதியை ஈன்குணர்க்தபின்னர்‌ ௮வன்கொண்ட கோட்‌ பாடே தக்கதென்று உகந்து மனம்‌ ஒப்பினார்கள்‌. அத்தியாயம்‌ 10

10க்திரிகள்‌ பயாபதியரசனை கோக்க, ௮ரசசிகா மணியே பல ஊழிக்கா லம்‌ மேற்கூறிய ௩ரகவ களினிடையே உழன்று வருந்திய ஒரான்மா தான்‌ எப்பொழுசோ செய்த நல்வினைப்‌ பயத்தால்‌ அவ்விரு ளாதிய கரகங்களைக்‌ கடந்து மேற்கதியடையப்‌ போகும்‌ தருணத்தில்‌ ௮தனை வழிமறித்து மீளவும்‌ நரஇலுய்ப்‌ பேன்‌, ௮ஃதே சன்மை தரும்‌, என்று விலக்கின்‌, ௮௮ திகு ௮வவான்மா உடன்படுமோ ? மன்னளுற்‌ சிறை

சூளாமணி 165

வைச்கப்பட்ட ஒருவன்‌ ௮ச்‌ கிறைத்துன்பத்தினைப்‌ பெரிது மனுபவித்துப்‌ பின்னர்‌ நீங்கியகாலதீதில்‌ ௮வன்‌ மீளவும்‌ ௮ச்சிறையுட்புகக்‌ ௧௬ துவானோ ? ௮ங்கனமே அனாஇகாலமாய்‌ ஆன்மாவைப்‌ பிணித்திருக்கும்‌ இப்‌ பிறவிப்‌ பிணியை ௮ஞ்சி, ௮.தனை நீங்‌ அழிவில்லாத தாய்‌, ஒப்புயர்வற்றதாய்‌, எக்காலத்தும்‌ ஒருபடித்தா னதாய்‌, தெவிட்டாததாயுள்ள விட்லலெக வின்பத்தை விரும்பித்‌ தவம்செய்யத்‌ துணிர்தவர்கள ஆசைக்கட ௮ள்‌ ௮மிழ்த்தும்‌ தொடர்பினையுடைய பந்து மித்திர புத்தி கள,த்திராதிகளைச்‌ சிறிதும்‌ விரும்பார்கள்‌, இரு வினைப்‌ பற்றற்றவர்‌ எய்துதற்குரிய நிரதிசயாநந்த த்தையடையக்‌ கருதியவர்‌ நிலைபேறில்லாத ராஜபோக த்தைக்‌ காலில்‌ ஒட்டிய தூசியாகச்‌ கருதுவார்கள்‌. ஆதி லின்‌, மன்னவ, இனிச்சிறிதும்‌ தாங்கள்‌ தாமதிக்காமல்‌ ௮.ரசரிமைச்‌ சின்னமாகிய ௮ணிமுடியை நீக்கு அருந்‌ தீவம்புரிய ஒருப்பட்டெழுதலே முறைமையென்று விண்ணபித்தனர்‌. பின்னாப்‌ பயாபதி ௮.ரசன்‌, தன்‌ புதல்வரை அழைத்து, 4 மைந்தர்களே, பொருளில்லா । "தவர்க்கு ஐம்புலன்‌ வாயிலாய்‌ அனுபவிக்கப்படும்‌ இன்‌ பமில்லை. அருளில்லாதவர்க்கு முத்தியுலக வின்பம்‌ ' இல்லை,

“ பொருளிலார்க்‌ இவ்வழிப்‌ பொறியின்‌ போகமு மருளிலா£க்‌ கறத்தினாம்‌ பயனு நூல்வழி யுருள்விலா மன ததவர்ச்‌ குணர்வும்‌ போன்மனக்‌ தெருளிலார்க்‌ இசைவில டி.ருவின்‌ செல்வியே.''

கல்வியில்லாதார்மாட்டு நட்பமான அறிவு காணப்‌ . படாதவாறுபோல, நற்குணமும்‌ அறிவும்‌ இல்லா தர ,

160 சூளாமணி

ரிடதத.த்‌ திருமகள்‌ சேராள்‌. திருமகளினது இயல்பினை யும்‌ யான்‌ கூறுவல்‌, ௮மைவுடன்‌ கேட்பீராக, அவள்‌, பலகாலம்‌ தன்னொடு பழடூயவரையும்‌ இகழ்ந்து நீத்‌ "அச்‌ சமயம்‌ வாய்க்குமிடத்து மற்றவர்களை விரும்புவாள்‌. ' யாவரிடத்தும்‌ நிலபெற்றிராள்‌ ; செல்வமுள்ளளவும்‌ அப்பொருளை முன்னிட்டுத்‌ தானும்‌ கலந்திருக்து செல்‌ வம்‌ நீக்கியகாலத்தில்‌ விட்டுநீங்கும்‌ பரத்தையைப்‌ போல்‌, அத்திருமகளும்‌ புண்ணியமுள்ளளவும்‌ ஒருவன்‌ மாட்டிருந்து ௮ஃது குறைந்தகாலத்து அவனை அகல்‌ வாள்‌, அவள்‌ எவனை அணுகுின்றனளோ, அவனிட தீதிலுள்ள ஈற்குணங்களை மறைத்து அகங்காரம்‌, கோ பம்‌ முதலிய துர்க்குணங்களை வளரச்‌ செய்வாள்‌. கத்த வா, நற்றவர்‌ முதலியோரை உற்றவரென்று கருதாத வள்‌. சணிகை மாதினை விரும்பியவன்‌ கைப்பொருளிழ நீது தவிப்பதுபோலத்‌ இருமகளினை விரும்பினோலும்‌ தனது ஈற்குணங்கள்‌ தொலைந்து வருந்துவான்‌. ஆதலின்‌ அவளமாட்‌0 என்றும்‌ நீங்கள்‌ அன்பு கொள்ளன்மின்‌. அவ அயலாளென்றே எப்பொழுதும்‌ கருதுவீ ராக, உங்களிடதது எக்காலத்தும்‌ ௮ன்புடையராக இருப்பவ ர்கள்‌ கல்வியறிவிற்‌ றந்த உத்தமரே. அவர்கள்பால்‌ என்றும்‌ அன்புவைத்து வாழ்விராக,. இனி கிலமடந்தை யின்‌ இயல்பினையும்‌, யான்‌ கூறக்கேளுங்கள. அவள்‌ குணம்‌, குலம்‌, செல்வம்‌, இவற்றை யொன்றையும்‌ ௧௫ தூத தன்மையினையுடையாள்‌. ஆற்றலும்‌, சூழ்ச்சி. யும்‌ உடையார்‌ மாட்டு ௮வாவிச்செல்லும்‌ இயல்பினள. அவளை யடைந்து இன்புற்ற அரசர்‌ ஆழிவாய்‌ மணலி னும்‌ பலராம்‌. அ௮வர்தம்முள்‌ ஒருவருடனும்‌ கூடச்‌

சூளாமணி 167

சென்றவளல்லள்‌. தன்னை ஊறிக்காலம்‌ ஆண்டுந்த : மன்னவன்‌ இவனென்று எவனிடத்தும்‌ பற்றுவையாது எவன்‌ தன்னைக்‌ சைப்பற்றுகின்றனனே அவனை2ய சாரும்‌ கற்பிலி, சிறிதுநேரத்திற்குழன்‌ தன்னை மண : ந்தரசாண்ட மன்னவன்‌ போர்க்களத்தில்‌ விழுக்து மடிய, : அவள்‌ அறிதும்‌ இரக்கமிலளாய்‌ ௮வன வதைத்த , வனைமே உடனே மணத்து மூழும்‌ மானமிலி. இல்‌ டைய பாதிலிரத்தியம்‌ இங்கனம்‌ உளள து, ஆதலின்‌ இவள்பால்‌ அன்பு சிறிதும்‌ வையாதீர்கள்‌. நீக்கள்‌ சும க்கும்‌ பூபாரத்தை உமது புதல்வர்‌ தக்கப ருவமடைகத காலத்து அவர்பா லிதக்்‌பிட்டு உ௱்கள்‌ உயிர்க்கு உறுதியினப்‌ பயக்கும்‌ தவக்தினைச்செய்‌க. மத்தி யின்‌ பத்தை யடைய விரும்பு வர்களாக,

மைந்தர்களே, யான்‌ இவ்வரசாட்சிபை இனி வேண்‌ டேன்‌, ஏவரும்‌ இட்டுதற்கரியதாப்‌ அழிவில்லாததாப்‌ , ஐசே நிலைமைபினை உடையதாய்‌ விளங்கும்‌ முத்தியுலக அரசாட்‌பினையே விரும்‌:9 மேவுவேன்‌. இன்றுமுதல்‌ இம்‌ ஈரகிலக்காவல்‌ நூம்வயத்ததத. நீவிர்‌ என்னுடன்‌ இனிதிருந்த காள்களோ சில, இனிச்கழிபவேண்டி.ப நரள்சளோ பல. கற்றறிவிற்‌ கறந்தவர்களான நீங்கள்‌ எனது பிரிவிற்காக ௮ ணுவளவும்‌ வருந்தலீர்‌, யானோ யாவற்றையும்‌ துறந்து பெருந்தவம்‌ செய்யத்‌ அணிச்‌ துளேன்‌, என்றுகூறி முடித்தான்‌. குமாராகள்‌ இத ஊக்கேட்டு அஞ்சலியஸ்தராய்‌ ௮வன்‌ அடி.மலர்‌ பணி ச்து, 80, யாங்கள்‌ அடிகட்கு எத்தவறு இழைத்‌ துளோம்‌, எங்களைவிட்டு இங்கனம்‌ நீங்க, என்று கவ

ன்று உரைத்தனர்‌. பயாபதி மன்னன்‌, நீவிர்‌ ஒறு

168 சூளாமணி

பிழையிம்‌ இழைத்திலீர்‌, என்றுகூறி, அவர்கட்கோர்‌ அயலவன்‌ போலாயினான்‌. பின்னர்‌, இக்காளளவும்‌ தனக்கு அவியும்‌, அமுதமும்‌ போன்றவரான மனைவி' யரை வரவழைத்து, தேவியசே/ யான்‌ தவஞ்செய்யத்‌. அணிச்தேன்‌. ம்கருத்து என்னையோ வென்று வினாவ,. அன்னோர்‌, தாமும்‌ தவஞ்செய்தற்கு ஒருப்பட்டு ௮வ னுடன்‌ செல்லத்‌ அணிந்தெழுந்தனர்‌. இதனைக்கண்ட அமைச்சர்களும்‌ தாமும்‌ தவத்தின்மாட்டு அன்பு கொண்டவராய்த்‌ தமது அமைச்சுரிமைத்‌ தொழிலக தம்மைந்தர்மாட்டு ஒப்புவித்துத்‌ தாமும்‌ தவஞ்செய்யப்‌ புறப்பட்டனர்‌. அவ்வமயத்துப்‌ பயாபதி அரசன்‌ இருப்பாற்கடலினின்றும்‌ தேவர்கள்‌ கொணர்ந்த ௮ மத நீரில்‌ மூழ்கித்‌ தன்னரசக்கோலத்தை நீத்துத்‌ தவக்கோ லம்‌ மேற்கொண்டனன்‌. அக்காலத்து ௮வன்‌ ஆணை வழிகின்று அடிபணிந்து வாழ்ந்த குறுகிலமன்னவர்‌ ஓராயிரவர்‌, தாமும்‌ தம்‌ ௮ரசரட்சியைத்‌ துறந்து தம்‌ மைந்தருக்கு மகுடாபி2ஷகம்‌ செய்‌ துவிட்டுத்‌ தவஞ்சசெ ய்ய ஒருப்பட்டனர்‌. விஜயனும்‌ திவிட்டனும்‌ தமது பிதா வின்‌ துறவிற்காக முதலில்‌ வருந்தினவராயிருப்பினும்‌ பின்னர்‌ இயல்பான தம்மறிவின்‌ மேம்பாட்டினனும்‌, உடனிருந்த முனிவரர்‌ உரைத்த தேற்றத்தினுனும்‌ மன ந்தெளிர்தவராய்‌ வருந்து தலொழிந்து, நித்திய இன்‌ பத்தை அ௮டையமுயலும்‌ தமது பிதாவினை வணங்கி விடைபெற்றுத்‌ தம்‌ நஈகரையடைந்தனர்‌. மற்றுமுள்‌ ளோரும்‌ இவ்வுலக வின்பத்தைத்‌ தரணமென்று கினை தீதுத்‌ துறந்த அம்மன்னனைப்‌ பெரிதும்வியந்து, அவன்‌ அடிபணிந்து விடைபெற்று மீண்டனர்‌.

பயாபதி மன்னன்‌ முனிவர்கூறிய நன்னெறியில்‌:

சூளாமணி .: 100

நின்று 8ம்புலன்களாயு மடக்கிக்‌ காமாதி யறுவகைப்‌ பகையையும்‌ கடச்து, பேரின்பவாரிதி சூழ்ந்த முத்தி யுலனைக்‌ கைப்பற்றிப்‌ பெருவாழ்வுடன்‌ விற்றிருந்த னன்‌. இங்கனம்‌ இமையவருள்‌ ஒருவனாய்க்‌ கடவு ளின்‌ நிலமையை யடைந்து அ தவாழியுட்குளித்து ஆரொளி பரப்பிநின்ற பயாபதி மூர்த்தியை அமரர்கள்‌ அடிபணிந்து வாழ்த்தி மலர்சொரிக்‌ தேத்தித்‌ ததீதம்‌ உலகு சென்றனர்‌, பயாபதி தனது கேவலப்‌ பேரொ ளியால்‌ உலகமெல்லாம்‌ விளங்க அருங்கதிர்‌ பாப்பு மோர்‌ சூளாமணியாயத்‌ இகழ்ந்தனன்‌. யாவராலும்‌ கடத்தற்கரிய மயக்கமாக்கடலை யொழித்துத்‌ தேவ ர்கள்‌ தன்னடிபோற்றப்‌ பயாபதி ௮ரசன்‌ பிரம லோகத்தை இனிதாண்டு வீற்றிருக்க, தஇவிட்ட ராஜன்‌ உலகமுழுவதும்‌ தன்‌ ஆணைவழிச்செல்ல ஒரு குடை நீழலின்‌&ழ்‌ மன்பதை உவத்து வாழ்வெய்‌ தத்‌ தனது தேவியும்‌ மக்களும்‌ களித்து விற்றிருக்க அ.தவாழி அந்தணனை அ௮னவரத மம்‌ அகத்தடக? நீடுழிகாலம்‌ அரசாண்டு ம௫ழ்ந்திருந்தனன்‌,

:₹ வலம்புரி வண்ணனு மகர முக்நீர்‌

மணிமேனி புலம்புரி தோளினனு முலக மெல்லா டன்வணங்கச்‌ சலம்புரி வினைவென்ற தங்கோன்‌ செந்தா மரையடிக்கீழ்‌ நலம்புரி விழவியற்றி நாஞ்‌ காஷ ம௫ழ்கன்ருர்‌.'!

சுபம்‌,

முத்திற்று, 12

அரம்பதவகராதி

அகம்‌ : மனம்‌,

அ௮ச்காந்த : வாய்‌இறந்த,.

அசதி; நகைமொழி, விகோ தப்‌ பேச்சு,

அசலம்‌ : மலை,

௮ ஞசனம்‌ ச ஸ்ம,

அட்டம௫சகலம்‌ : ₹*சாமரை தீபம்‌ தமனியப்‌ பொற்‌ குடம்‌, காமர்‌ சயலினிணை முதலாத்‌, தேமருவு, கண்‌ ணாடி தோட்டிக்‌ சதலிகை வெண்முரசு, மெண்ணிய மங்கலங்களெட்டு.' [சம னியம்‌--பொன்‌ ; காமர்‌... அழகு ; தேம்‌--இனிமை ; தோட்டி அங்குசம்‌ ; கத லிகை...கொடி.,]

அடர்த்து ; எதாதறு,

அடி.கள்‌ ; ஆசாரியர்‌,

அடுதல்‌ ்‌ கொல்லுதல்‌,

. அண்டகடாகம்‌: அண்டத்‌ தின்‌ மேற்புறணி,

௮ண்ணல்‌ : புபரியோன்‌,

அண்மி : நெருங்கி,

அணங்கு : தெய்வப்பெண்‌.

அணிகலம்‌ : ஆபரணம்‌,

அதரம்‌ 5 கீழுதடு.

அந்தி: மாலை, அரங்கன்‌ : மன்மதன்‌, அ(கலம்‌ ; நெருப்பு. அமைச்சர்‌ : மத்திரிகள்‌. அமோகமான : அளவற்ற, அயர்வு : சோர்வு, இளைப்பு... அயில்‌ ள்‌ பேல்‌, அயினிகீர்‌ ; சோற்றுத்‌ இரளை கள்‌ பெய்த நீராஞ்சனம்‌, அரசுவா ; உத்தம இலக்கண முள்ள யானை, அரண்‌ : சாப்பு,

/அரஇ: வெறுப்பு,

அரிமான்‌ : இற்கம்‌,

அருங்கலம்‌ ு ௮ரிய ஆபர ணம்‌,

அருப்புக்கணை : ணம்‌,

அல்லவழி ; தியவழி, அன்‌ மார்க்கம்‌,

அலக்கண்‌ : துன்பம்‌,

அலங்சல்‌ : மாலை,

புஷ்பபா

அலத்தகம்‌ ; செம்பஞ்சுக்‌ யப்‌.

அ௮லாயுதம்‌ ;: கலப்பைப்‌ பபை,

அவதி : எல்லை,

அரும்பதவகராதி 141 .அவூஞாொனம்‌ : முடிந்த ஞா இடுக்கண்‌ ;துன்பம்‌. னம்‌. இந்திரதனு : வானவில்‌,

அளை : சபை,

- அளகம்‌ : முன்நெற்றி மமிர்‌,

அளவளாய்‌ ; கலத்து,

அற்றம்‌ ; குற்றம்‌.

அறத்தாறு ; தருமமாராக்கம்‌,

அறவாழி : தருமசக்கரம்‌.

அனவரதம்‌ : சதாகாலம்‌,

அனைய : போன்ற,

௮ஸ்தக;டகம்‌ ; கைவளை.

அஸ்திரம்‌ "கைவிடும்படை,

ஆகுளி : சிறுபறை.

ஆசியம்‌ : கை,

உட்டு: அளுகை (ஆள்‌--

எடு னத

ஆதபதீதஇரம்‌ : குடை,

ஆதிய : முதலாயெ,

அதுலன்‌ : வறியவன்‌,

ஆமோதித்தல்‌ : ஒப்புக்கொள்‌ ளால்‌.

ஆராமம்‌ : சோலை, 6

ஆரோகணித்தல்‌ : ஏ.றுதல்‌,

ஆலவட்டம்‌ : வட்டவடிவ மான விகிறி,

ஆவி ்‌ உயிர்‌.

ஆழி : சக்கரம்‌, கடல்‌, மோ இரம்‌.

ஆத்றல்‌ க ௪க்இி, இஸ்கிதம்‌ : நன்மை, இடியேறு : பேரிடி,

தேவர்‌ ; விசே

ஷமூள்ள இமைபினை - யூடையவர்‌; இமையாத

கண்களை புடையவர்‌,.

இயக்கம்‌ : சஞ்சாரம்‌,

இயங்காது ; நடைபெருது,.

இயங்கும்‌ : சஞ்சரிக்கும்‌.

இயம்‌ ; வாத்தியம்‌,

இரட்டுதல்‌ : வி*-தல்‌, முழக்‌ குதல்‌,

இமையவர்‌ :

9 ; இரதி 2 விருப்பம்‌.

இரவலர்‌ ; யாசகர்‌, இலங்குதல்‌ ; விளவ்குதல்‌, இலச்சினை ; முத்திரை, இலேககன்‌: எழுத்துக்காரன்‌, இவர்தல்‌ : ஏறுதல்‌, இழிந்து : இறங்கி,

இழுது . நெய்‌.

இளவல்‌ ; தம்பி, இளையாள்‌ : இலக்குமி. இன்னன : இவைபோன்ற. உசாவி ; கேட்டு, உடலுதல்‌ (பகைத்தல்‌, உடு : நகூத்திரம்‌.

உதரம்‌ : வயிறு,

உதிரம்‌ : இரத்தம்‌. உயங்குதல்‌ : வருந்துதல, உரப்புதல்‌ : அதட்டுசல்‌,

உரியபருவம்‌ ; தகுந்தகாலம்‌,

ஸ்‌

112

உருத்து : கோபித்து, உலத்தல்‌ : அழிதல்‌ உலம : கறுறாண்‌, உவகை : களிப்பு, உவணம்‌ ; கருடன்‌, உவை ; புலி, உழையர்‌ ; ஏவல்புரிவோர்‌. உளை : பிடரிமயிர்‌, உற்பாதம்‌: திச்சகுனம்‌, உறலகும்‌ ; தூ ஆரந்கும்‌, உறமும்‌ ; போலும்‌, உன்னி : நினைத்‌ ௮.

ஊடல்‌ : பிரணய கலகம்‌.

ஊழித்தீ : பிரளய காலாக்‌ கினி.

ஊறு : துன்பம்‌,

எய்த்தல்‌ த இளைத்தல்‌,

எயிறு ன்‌ பல்‌,

எழில்‌ : அழகு,

எழு ; இருப்புத்தூண்‌,

ஏதம்‌ ; குத்தம்‌,

ஏற்றம ;: உயாவு,

எனைய : மற்ற,

- வயணை : இலவம்பஞ்சு, வெ

ண்பஞ்சு, செம்பஞ்சு, மார்‌, அன்னத்தின்‌ தூவி, இவற்றானியன்ற சயனக்‌ கள்‌. ஐவகைத்தாயர்‌ ;:

செவிலித்தாய்‌,

நற்ரூய்‌,

ஊட்டுந்‌

சூளாமணி

தாய்‌, மூலைத்தாய்‌, கைச்‌ தாய்‌,

ஒண்ணாது ; கூடாது,

ஒப்புரவு : உலகத்தோ டொ ப்பவொழுகுதல்‌,

ஒரும்கே ; ஒன்றாகச்கூடி,

ஒளித்தல்‌ : பிரகாடித்தல்‌,

ஒற்றர்‌ : தூசர்‌,

ஓடை : யானை நெற்றிப்‌. பட்டம்‌,

ஓதை : ஐசை,

இப்பதி 2 பாதுகாத்தல்‌

ககனம்‌ : ஆகாயம்‌,

கச்சை : யானைகட்டும்‌ கயிறு;. அரைக்கட்டு,

கஞ்சம்‌. வெண்கலம்‌,

கடப்பாடு ; கடமை,

கடிய : வேகமுள்ள.

கடுவன்‌ - ஆண்‌ கூரங்கு,

கண்டம்‌ : பாகம்‌, துண்டம்‌,

சண்ணி : மாலை,

கண்ணோட்டம்‌ : தாகூண்யம்‌,

கண்ணுதல்‌ ; நோக்குதல்‌,

கணம்‌ : கூட்டம்‌

கணிசை ம்‌ பொதுமகள்‌.

கதம்‌ : கோபம்‌,

கமழ்தல்‌ வாசனை விசுதல்‌,

கயம்‌ : குளம்‌.

கல்லணை ; ஜேணம்‌.

கலாபம்‌: மயிலினது தோகை,

முடியாது,

௮ரும்பதவகராஇ

கலினம்‌ : சடிவாளம்‌,

கலுழன்‌ : கருடன்‌.

கவரி . சாமரை,

குவான்‌ : தொடை,

சவின்‌ : அழகு,

கவுள்‌ : சன்னம்‌.

கழல்‌ : கழடிக்காய்‌,

களத்திரம்‌ : மனைவி,

களபம்‌ : சந்தனச்‌ சேறு,

களித்றினம்‌ : ஆண்யாணைக்‌ கூட்டம்‌,

கறங்குதல்‌ : ஒலித்தல்‌,

காப்பு : காவல்‌,

காரிசையார்‌ : மகளிர்‌,

கால்‌ : காற்று.

அழகுடைய

சாவணம்‌; நடைவானப்‌ பந்‌ தல்‌,

காம்‌ 2 வைரம்‌.

கான்று : கததி.

கிங்கரர்‌ : வேலைக்காரர்‌.

கிளர்‌ தல்‌ : எழுதல்‌,

குசலம்‌ : யோகக்மம்‌,

குஞ்சி ்‌ ஆண்‌ மயிர்‌,

குடதிசை : மேற்றிசை.

குணத்தொனி ; காணியிலெ முப்புமொலி,

குதூகலம்‌ : சந்தோஷம்‌,

கும்பி;ஈரகத்திலொரு பாகம்‌,

குரவர்‌ ; பெரியோர்‌,

குரோதம்‌ ;: கோபம்‌,

114'

குலம்‌ : கிரேஸ்டம்‌, குவால்‌ : கூட்டம்‌, குழாம்‌ : கூட்டம்‌, குற்ங்கு ; தொடை, குறிப்பு : உட்கருத்து, கு௮முறுவல : புன்னகை, கூளி : பேய்‌,

கைம்மலை யானை, கையற்று : செயலய்று,. கோங்கு ்‌ வாசனை, கொடிஞ்ச : தேர்மொட்டு, கொண்டு ; மேகம்‌,

கொத்தளம்‌ ; மஇற்புறம்‌,

கொற்றம்‌ : வெற்றி, கொன்னே : விணாக, கோட்டம்‌ . சோவில்‌, கோடிகம்‌ ; பூந்தட்டு; அணி

கலச்செப்பு,

கோடு : சொம்பு, கோதை : மாலை, கோலம்‌ ; ௮ழகு, கோள்‌ ; கிரகம்‌; ஞாயிறு,

இங்கள்‌ முதலிய ஒன்பது இரகங்கள்‌.

கோளரி . சிங்கம்‌,

சகடம்‌ ;: வண்டி,

சங்கற்பித்தனள்‌ ; தீர்மானித்‌ தனள்‌,

சங்ேணம்‌ ; கலப்பு,

சங்கை : சந்தேகம்‌,

சசிதேவி ந இத்திராணி,

174

சதம்‌ : நித்தியம்‌, சந்திரகாந்தம்‌ : சந்திரனொளி யால்‌ தண்ணீரைக்‌ கக்கும்‌ யம வட்‌... சப்ததாதுக்கள்‌ : தோல்‌, இர த்தம்‌, என்பு, மூளை, கசை, மச்சை, சுவேதகீர்‌, சரற்காலம்‌ : மாரிகாலம்‌, சஸ்திரம்‌ : கைவிடாப்‌ படை, சாகை : திம்‌, : சாந்து : சந்தனம்‌, சலவைச்‌ சாந்து,

சாம்பூரதம்‌ ; மேரு மலையி இள்ள ஒருயாறு ; தீண்டி யதைப்‌ பொன்னாக்கும்‌ தெய்வத்தன்மை யுடை யது,

சால்பு ;: பெருமை,

சிகை . குடுமி,

சிலம்பு : பாதசரம்‌, மலை,

சிலாதலம்‌ ; சாரணர்‌ இருந்து தருமோபதேசஞ்‌ செய்தற்‌ பொருட்டுச்‌ சமணர்கள்‌ அமைக்காம்‌ வட்டக்‌ கற பாறை,

கிலீமுகம்‌ : அம்பு

சிலை : வில்‌,

சிவிகை . பல்லக்கு,

சிறை : தடை,

இிறைவீடு : இறைச்சா। லயி னின்று நீக்குதல்‌,

சூளாமணி

னகரம்‌. ஜினகரகம்‌ 7 ஆல யம்‌$ அருகன்‌ கோவில்‌,

சீயம்‌ ச சிங்கம்‌,

சுண்ணம்‌ . வாசனைப்‌ பொடி,

சுரும்பு . வண்டு.

சூரியகாந்தம்‌ ; சூரியனொளி யால்‌ தீப்பொறிகளைக்‌ கக்‌ ரும்‌ ஒரு கல்‌,

சூழ்ச்சி . ஆலோ சனை,

சூழியம்‌ . யானை முகபடாம்‌,

சூள்‌.; சபதம்‌,

சூளாமணி ள்‌ ளம்‌--சிகை, மணி--இரத்தினம்‌ ; சிகா ரத்தினம்‌, சூடாமணி (சூ டம்‌. சிலை), இஃது இந்‌ தாமணிபோல நினை த்த வற்றினைத்‌ கரவல்ல தோர்‌ தெய்வமணி.

சூறைக்காற்று ; பெருக்கா ற்று,

சூன்று : தோண்டி.

சேகுத்தல்‌ : அழித்தல்‌.

செம்மல்‌ : செம்மைக்குண முடையான்‌.

செயலை : அசோகமரம்‌,

செரு : புத்தம்‌.

செல்லுதும்‌: செல்லுவோம்‌.

செவ்வி ; அழகு.

செற்றலர்‌ : பகைவர்‌.

செருது : கோபியாமல்‌,

அரும்பதவகராதி

செறிந்தவர்‌ : நெரும்ளெவர்‌ ; அன்பு மிக்கவர்‌.

- சென்னி; தலை,

சேடி: தோழி, :

“சேய்‌ : புதல்வன்‌.

சேறல்‌ : செல்லுதல்‌,

சோலை: சோபை, பிரகாசம்‌.

சோனாமேகம்‌ : மழைமேகம்‌.

சேளபாக்கியம்‌ : மங்கலம்‌,

ஞான்‌௮ ; தினம்‌, பொழுது,

த்காந்து: உடைந்து,

தசைந்து; எதிர்த்து, தடுத்து.

தடி.தல்‌ : கொல்லுதல்‌, வெட்‌ முதல்‌,

தண்டம்‌ : தண்டனை.

தமம்‌: இருள்‌.

தமர்‌ : சத்றத்தார்‌.

தமனியம்‌ : பொன்‌,

தமாலம்‌: புச்சலைமரம்‌,

தரணி ; பூமி,

தலைக்கண்‌ : முதலில்‌.

கனு; வில்‌.

தாத; மகரந்தப்‌ பொடி,

தாபதமகள்‌ ; தவப்பெண்‌,

தாம்பத்தியம்‌: இல்லம்‌.

தாமரைச்‌ செல்வி: இலக்‌ குமி,

தாராகணம்‌ ; நக்த்திரக்கூட்‌ டம்‌.

தாராபஇ; சந்திரன்‌, நக்த்‌ திரங்களுக்குத்‌ தலைவன்‌,

தாழ்த்து ; தாமதித்து, தாழி : பெரும்பானை. திகந்தம்‌ ; இசையினெல்லை. இசழ்தல்‌ : விளங்குதல்‌. இகிரி : சச்கிரம்‌, இங்கள்‌ : ௪ஈஇரன்‌, மாதம்‌, திட்டிவிடம்‌ ல்‌ சண்ணில்‌ விட முடையவோர்‌ கொடுநா கும ்‌ இண்ணிய : வலிய, இப்பியம்‌: தெய்வத்தன்மை, திரு : இலக்குமி, சர்கிகானம்‌. தருவன்‌ ச செல்வன்‌. திலகம்‌ :) செக்றிப்பொட்டு ண்டு நீ.றிப்பொட்டு.. திவளுதல்‌ ; அசைதல்‌, திலாத்தல்‌ : அனுபவித்தல்‌, இறல்‌ . பராக்கிரமம்‌, இறை த கப்பம்‌, தினகரன்‌ : சூரியன்‌, தினத்‌ தைச்‌ செய்பவன்‌, துகள்படுத்‌தம்‌ : அழிக்கும்‌, ௫ல்‌ : வஸ்இரம்‌. அஞ்சினா ; இறந்தார்‌, அதைதல்‌ : கெருங்குதல்‌, இபில்‌ உணர்ந்து : நிதீதிரை நீங்கி. துல்லியம்‌ ; பரிசுத்தம்‌, அன்னி : கெருங்கி, தூரியம்‌ : வாத்தியம்‌, தூற்றுதல்‌ : சொரிதல்‌,

140

தேரியல்‌ : மாலை, தெருள்‌ : அறிவு: தேர்தல்‌ : ஆராயதல, தேஜஸ்‌ : ஒளி தோக்கு : கூடி.

தொந்தயுத்தம்‌ : கைகலந்த சண்டை,

நகுதல்‌ : விளங்குதல்‌? மலர்‌ தல்‌.

நஞ்சு : விடம்‌.

நடுவண்‌ : நடுவிடம்‌, .

நதம்‌ : மேற்றிசை யோடும்‌ யாறு,

நலம்‌ : நன்மை,

நவரவமாய்‌ : புஇதுபுதிதாய்‌,

நறவம்‌ : தேன்‌.

நாஞ்சில்‌ : சலப்பை,

நாட்டம்‌ : கண்‌,

காமகரணம்‌ : பெயரிடுஞ்சட ங்கு,

நாமஞ்சூட்டி : பெயரிட்டு,

நாராசம்‌ ; இருப்புக்கம்பி,

நாலுதல்‌ : தொங்குதல்‌,

நாவாய்‌ : கப்பல,

நாள: ஈகூத்திரம்‌,

நானம்‌ : புழுகு.

நானிலம்‌: பூமி, குறிஞ்சி, முல்லை, மருதம்‌, நெய்தல்‌ என்னும கானகு வகை யான நிலங்களை யுடை யது, காரணப்‌ பெயர்‌,

்‌ சூளாமணி

நிமித்திசன்‌ : சொதிடன்‌,

நிருபம்‌ : கடிதம்‌,

நிருபர்‌ ; அரசர்‌,

சிருமாலியம்‌ ; பூதித்துக்‌ கழி தீதபொருள்‌,

நிலாவுதல்‌ : பொருந்துதல்‌.

நீத்தோர்‌ : துறவிகள்‌.

நீர்மை. தன்மை,

ீராஞ்சனம்‌ : ஆலத்தி,

நேமி 5 சக்கரம்‌,

நோக்கம்‌ : உட்கருத்து,

சோன்பு : விரதம்‌,

பகுவாய்‌ : பிளந்தவாய்‌.

பசலை : பசுமைகிறம்‌.

படமாடம்‌ : கூடாரம்‌.

படர்‌: சென்று,

படலம்‌ : கூட்டம்‌,

பண்ணுறுத்தல்‌ : அலங்கரித்‌ ம்‌

பணி, தொழில்‌,

பணிலம்‌ ச சகு.

பரத்தை; பொதுமகள்‌,

பரதசாஸ்திரம்‌:சாட்டியதநூல்‌.

பராரை ; அடிமரம்‌,

பரிந்து ; வருக்தி,

பரு த்தடமவக : நீண்டகை,

பல்லாண்டு; வாழ்த்து,

பவனி ; நகருலா,

பழனம்‌; வயல்‌,

பருத்த

பழுகிய ; நிறைந்த,

அரும்பதவகராதி

பற்சடிதது: பல்லைக்கடித்‌.து, பனனகம்‌ : பாம்பு, பாங்கன்‌ : தோழன்‌, பாணவாலஷம்‌: அம்புமழை, பாலனம : காப்பாற்றுதல்‌, பாலித்தல்‌ ? காப்பாற்றுதல்‌, பரவுதல்‌ ; பொருக்துதல்‌, பாஷ்பம்‌ : கண்ணீர்‌, பிலிற்றும்‌ ச சொரியும்‌, பின்னர்‌ ; பின்பு. பீஜை : துன்பம்‌, புகர்‌: யானைமுகப்புள்ளி, புகல்வான்‌ : சொல்லுவான்‌, புச்சம ; வால்‌, புடை: பக்கம்‌, பு.றஞ்செய்தல்‌ : வெளியலங்‌ காரஞ்‌ செய்தல்‌ புரவலன்‌ ; அரசன்‌, புரலி; குதிரை, புராதனம்‌ : பழமை, புரோதென்‌ ு முன்வைக்கப்‌ பபெவன்‌ என்னும்‌ கார ணப்‌ பொருளை யுடையது, புல்லுதல்‌ 3 தழுவுதல்‌, புளகாம் நிதம்‌; மயிர்க்கூச்செ இதல்‌, பு.றங்க ண்டு: வென்று, புனைந்து: சூடி. ; அலங்கரித்து, புனவன ; சூடிக்கொ ள்ளப்‌ பட்டவை. ப பேதி ; தன்மை, 12

171

ந பேழ்வாய்‌ , பெரியலாய்‌,

பேழை: பெட்டி,

, பொருப்பு : மலை,

பொருவிலா : நிகரற்ற,

பொலிவு : அழகு;

பொழில்‌ : சோலை, ,

பொறித்த ; எழுதின,

போதம்‌ : அறிவு,

போது: மலராம்‌ பக்குவ மடைந்த அம்பு,

போனகம்‌: உணவு,

மகட்கொடை : கன்னீகாதா னம்‌,

மகரிகை ; கிம்புரிப்பூண்‌,

மஞ்சம்‌ : ஆசனம்‌,

மஞ்சு : மேகம்‌,

மடங்கல்‌ 2 இங்கம்‌,

மடவால்‌ : பெண்‌, .

மண்மகள்‌ : பூமாதேகி,

மத்தகம்‌ , யானையின்‌ தலை,

மத்தமா : மதயானை,

மதுப்பெருக்கு 2 தேன்வெள்‌ ளம்‌,

மந்தி ச பெண்குரங்கு, ப

மந்திரம; இரகரசியாலோசனை

மந்திரக்கிழவன்‌ : மந்திரி,

மருங்கு ; பக்கம்‌,

மருப்பு : தந்தம்‌, மலிதல்‌ : மிகுதல்‌, மன்றல்‌ ; மணம்‌,

118

மனோபாவம்‌ : கருத்து, மாட்சி : பெருமை (மாண்‌, பகுதி ; 9), விகுதி), மாண்பு : பெருமை, மாற்சரியம்‌ : பொருமை, மாந்றலன்‌ : பகைவன்‌, மாறு : விரோதம்‌, மானவர்‌ ; மனிதர்‌, மானும்‌ : போலும்‌, மிளிர்தல்‌ : விளங்குதல்‌, முகமன்‌ ; உ//சாரவார்த்தை, முகவாசம்‌ ; இலவங்கம்‌, முத லிய வாசனைச்‌ இரலியம்‌, முகில்‌ . மேகம்‌, முகை ; அரும்பு, முண்மரம்‌ : கருவேலமரம்‌, முதியர்‌ : வயோதிகர்‌, முறுவல்‌ ; புன்னகை, முன்னுணர்ச்ு ; வணர்ச9, மூப்பு : கிழத்தனம்‌, மேல்லியல்‌ : மென்மைத்‌ தன்‌ மை யுடையாள்‌; மென்‌ மைத்‌ தன்மை, மேகசாலம்‌ : மேகக்கூட்டம்‌ மேம்பாடு : பெருமை, மைவரை : நீலமலை, மோய்ம்பு : வலிமை, மோதகம்‌ , கொழுக்கட்டை யாத்து ; கட்டி, யாழ்‌ ; வீணை,

எதிர்கால:

சூளா மணி ப

ரமணீயம்‌ : சந்தோஷத்தைக்‌ தருவது,

வண்ணம்‌ : நிறம்‌,

வதியும்‌ ; தங்கும்‌,

வதுவை : மணம்‌,

வயம்‌ ; வெற்றி, .

வயவு ; கருப்ப நோய்‌,

வயின்‌ : வயிறு, இடம்‌,

வருணம்‌ ; சாதி,

வரையாது . நீக்காது,

வலம்புரி , வலப்புற முறுக்‌ கோடிய சங்கு,

வள்ளுகிர்‌ ்‌ கூரியநகம்‌,

னைப்‌ : அழி.

வாகுவலயம்‌ : தோள்வளை,

வாகை ; வெழ்றிமால்‌ை, -

வாவர்‌ ; குதிரைப்‌ பாகர்‌,

வாதை ; துன்பம்‌,

வாம்புரவி ; தரவுங்குஇிரை,

வாய்ப்பு : இடம்‌,

வாய்வாளாமை; மெளனம்‌,

வாயில்‌ : வழி,

வாராண? ; ௧௭9,

வாரி ; கடல்‌,

வானமீன்‌ : கூத்திரம்‌.

விக௫த்து : மலர்ந்து.

விசும்பா ரக : அகாயமார்க்க மாக,

விசும்பு : ஆகாயம்‌,

விசுவரூபம்‌ ச பேருருவம்‌,

விஞ்சுதல்‌ ௮ இகப்படல்‌,

ுரும்பதவகராதி

விஞ்சையர்‌ : வித்தியாதரர்‌,

விட்டேறு வேல்‌, .

வித்தியாதரர்‌: மாலிகாஞ்ச னம்‌ முதலிய மாயவித்‌ தையையுடைய ஒரு தேவ சாதியார்‌,

விந்தை : விநோதம்‌, ஆச்சரி யம்‌,

விபு,தர்‌ : தேவர்‌,

விருக்து : புதுமை,

விலங்கல்‌ : மலை,

விளித்து ; அழைத்து,

விளைவு . பயன்‌,

110

வீரவாதம்‌ ; வீரப்‌ பேச்சு, வேகுளி : கோபம்‌, வெந்ரிடல்‌ : முதுகுகா ட்டல்‌, வெய்யவன்‌ : சூரிபன்‌, வெருட்டி : ௮ச்சுறுத இ. வெருவுதல்‌ : அஞ்சுதல்‌, : வெள்ளிடை : வெளியிடம்‌. வெளிறு : அறிவின்மை, வெற்பு ; மலை,

வேட்கை . ஆசைப்பெருச்கம்‌, லேஇகை மேடை,

வேழம்‌ : யானை, வேனில்வேள்‌ : மன்மதன்‌ ,

அசைத்தனத்தா£ ரா அங்கீகரித்தது ரிய சரித்திரம்‌ நீதிக்கதைகள்‌ சுமார்‌ 300 பக்கங்கள்‌ உள்ளது. சித்திரப்படங்களும்‌ அமையப்பெற்றது. இரண்டாம்‌ பதிப்பு. தெள்ளிய நடையில்‌ எழுதப்பட்டு, உயர்ந்த கடிதத்தில்‌

பெரிய எழுத்துக்களால்‌ அச்சடிக்கப்பட்டு அழகாய்‌ பயிண்டு செய்துள்ளது. விலை ரூபாய்‌ 1, அடங்கியுள்ள கதைகளின்‌ விவரம்‌.

1. யயாதியும்‌ பூருவும்‌ (பிதுர்வாக்ய பரிபாலனம்‌) , ஆ... ஸெளபரி முனிவரின்‌ சலனம்‌ (௮அனுபோகத்தால்‌ ஆசை ௮ இக ரிக்கும்‌) ; 3. ஸைப்பிய சரித்திரம்‌ (கற்பின்‌ உருத்‌) ; 4. கேள சிகன்‌ நளாமணி (கற்பின்‌ மகத்வம்‌) ; 5. மார்க்கண்டேயர்‌ சரித்திரம்‌ (பக்தியினால்‌ விதியை வென்ற மகிமை) ; 0. கன்னி யர்‌ திலகமாம்‌ ஸுகன்யை (பதிபக்தி) ; 7, உத்தம கேளதமி (விதியைத்‌ தேடிக்கொள்பவன்‌ மனிதனே) ; 8. சாவித்திரி சரி தம்‌ (கற்பினால்‌ விதியைவென்ற ே மேன்மை) ; 0. பீஷ்மர்‌ சபதம்‌ (தந்தையிடம்‌ அத்தியந்த பக்தி) ; 10. ச்பவன முனிவர்‌ பேரு மை (பசுவின்‌ மகிமை) ; 11. கள்‌ தடியந்தி (சூதினால்‌ விளையும கேடுகள்‌) ; 18. ஸத்திய பரிபாலனம்‌ (உயிர்போக பேரிலும்‌ சத்‌ 'இயத்தைக்‌ கடைப்பிடி) ) 13. பிரகலாத சரிதம்‌ (ஈசன்‌ எக்கு முளன்‌) 14. த்ருவ சரிதம்‌ (பாலபக்தன்‌) 15. சீமிகப்‌ படை த்த சிபிசரிதம்‌ (பரவைக்கு உயிர்‌ வழஙகிய பரமபுருஷன்‌) 7 16, உத்தமமாணவனாம்‌ ஏகலைவன்‌ (குருபக்தி) ; 17. பரீக்ஷ்த்‌ சரிதம்‌ (விதியை வெலவ தெங்கனம) ; 18. துர்வாசர்‌ சரிதம்‌ (கெடுவான்‌ கேடு நினைப்பான்‌); 9. உயர்பதம்பேற்ற புருக்‌ களின்‌ சரிதம்‌ (அபகாரத்திற்கு உபகாரமே புரிந்த மமேனமை ) 7 80, கீரிப்பிள்சாயின்‌ கதை (வருநதின்‌ சிறப்பு) ; 21, அமரரும்‌ போற்றும்‌ அரிச்சந்திரன்‌ (ஸதீதிய விஜ.பம) ; 292, குசேலர்‌ சரி தம்‌ (பரக்தாமனும பரம்‌ ஏழை நண்பனும்‌) ; 29, தர்மராஜ னும்‌ சுணங்கனும்‌ (௮ண்டினவாகளை ஆதரித்த ௮௬௫ கணம) 84 பிருதிவி ராஜன்‌ (அஞ்சா கெஞ்ச படைத்த மனனா இல கம்‌); நகுஷபூபதி நற்கதி பெற்ற கதை (ஒழுக்கமும்‌ முன்‌ முமே உயர்வனிக்குமி),

ர கணேஷ்‌ ௮ண்ட கம்பேனி தம்புசெட்‌ டி தெரு, சென்னை.